Ο Μάξιμος και το Μεγάλο Κρυφτό στο Δάσος
Μια ηλιόλουστη μέρα, ο Μάξιμος, ένα χαρωπό αγοράκι 3 χρονών, περπατούσε στο πιο όμορφο, καταπράσινο δάσος. Φορούσε τα αγαπημένα του παπούτσια και κρατούσε ένα μικρό, κόκκινο κουβαδάκι.
Ξαφνικά, πίσω από έναν θάμνο, ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο: «Χαχαχά! Μάξιμε, έλα να παίξουμε!»
Ήταν η Μάσα! Φορούσε το γνωστό φούξια μαντίλι της και έτρεχε πάνω-κάτω, γεμάτη ενέργεια. Πίσω της, περπατούσε αργά και προσεκτικά ο μεγάλος, καλοσυνάτος Αρκούδος, κρατώντας μια μεγάλη αγκαλιά με ζουμερά φράουλες.
«Γεια σου, Μάξιμε!» είπε η Μάσα και του έπιασε το χέρι. «Σήμερα θα παίξουμε το πιο τέλειο
κρυφτό! Ο Αρκούδος θα φυλάει κι εμείς θα κρυφτούμε!»Ο Αρκούδος έκλεισε τα μάτια του με τις μεγάλες του πατούσες και άρχισε να μετράει: «Μμουου, μμουου…» (που σήμαινε ένα, δύο, τρία!).
Η Μάσα και ο Μάξιμος έτρεξαν να κρυφτούν. Ο Μάξιμος, που ήταν πολύ έξυπνος, βρήκε μια τέλεια κρυψώνα πίσω από μια μεγάλη, ξύλινη κυψέλη με μέλι. Η Μάσα κρύφτηκε ακριβώς δίπλα του, μέσα σε ένα μεγάλο καλάθι.
Ο Αρκούδος άνοιξε τα μάτια του. Έψαξε πίσω από τα δέντρα, έψαξε κοντά στο ποτάμι, αλλά τίποτα! Τότε, ο Μάξιμος δεν άντεξε και άφησε ένα μικρό, γλυκό χάχανο.
Ο Αρκούδος άκουσε τον ήχο, πλησίασε με μεγάλες, μαλακές πατούσες και... «Αχα!» έκανε, σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά. Βρήκε τον Μάξιμο και τη Μάσα! Αντί όμως να τους τρομάξει, τους πήρε και τους δύο μια μεγάλη, ζεστή αρκουδο-αγκαλιά.
Το παιχνίδι τους άνοιξε την όρεξη. Καθισμένοι όλοι μαζί στο γρασίδι, έξω από το σπιτάκι του Αρκούδου, έφαγαν τις φράουλες και ήπιαν τσάι από το μεγάλο σαμοβάρι. Ο Μάξιμος ήταν πολύ χαρούμενος που απέκτησε δύο τόσο ξεχωριστούς φίλους στο δάσος.
Η Μεγάλη Διάσωση του Λαγού
Μετά το νόστιμο τσάι, ο Μάξιμος, η Μάσα και ο Αρκούδος άκουσαν έναν περίεργο θόρυβο από τα δέντρα.
«Κραχ! Κρουχ!»
Ξαφνικά, ο πονηρός λαγός εμφανίστηκε τρέχοντας με μεγάλη ταχύτητα. Κρατούσε στην αγκαλιά του ένα τεράστιο, ζουμερό καρότο που είχε μόλις κλέψει από τον κήπο του Αρκούδου! Όμως, καθώς έτρεχε και κοιτούσε πίσω του, δεν είδε μια μεγάλη ρίζα δέντρου. Σκόνταψε, έπεσε στο γρασίδι και το καρότο πέταξε ψηλά στον αέρα.
«Ωχ, ωχ, το πόδι μου!» έκανε ο λαγός, που είχε γλιστρήσει και δεν μπορούσε να σηκωθεί.
Αμέσως, ο Μάξιμος έτρεξε κοντά του για να τον βοηθήσει. Η Μάσα, φορώντας ένα καπέλο νοσοκόμας που βρήκε στο λεπτό, φώναξε: «Αυτό είναι επείγον! Χρειαζόμαστε τους γιατρούς του δάσους!»
Σε λιγότερο από ένα λεπτό, ακούστηκε η γνωστή σειρήνα: «Ουούου-ουούου!»
Το παλιό, σκουριασμένο ασθενοφόρο των λύκων έφτασε φρενάροντας με θόρυβο. Οι δύο λύκοι βγήκαν έξω βιαστικοί, κρατώντας έναν επίδεσμο, αλλά ήταν τόσο βιαστικοί που μπερδεύτηκαν μεταξύ τους και έπεσαν κάτω!
Ο Μάξιμος γέλασε με την καρδιά του. Μετά, πλησίασε προσεκτικά, πήρε τον επίδεσμο από τους λύκους και, με τη βοήθεια της Μάσας, τον τύλιξε απαλά γύρω από το πόδι του λαγού. Ο Αρκούδος έφερε λίγο δροσερό νερό για να πλύνουν την πληγή.
«Είσαι περδίκι τώρα!» είπε η Μάσα και έκανε μια μεγάλη ένεση... στον αέρα, κάνοντας τον λαγό να τρομάξει αστεία.
Ο λαγός σηκώθηκε, κούνησε τα αυτιά του και είδε ότι δεν πονούσε πια. Κατάλαβε όμως ότι δεν ήταν σωστό να κλέβει. Πήρε το μεγάλο καρότο, το έκοψε στη μέση και έδωσε το μισό στον Αρκούδο, ζητώντας συγγνώμη. Το άλλο μισό το μοιράστηκε με τον Μάξιμο και τη Μάσα.
Οι λύκοι, βλέποντας ότι όλα πήγαν καλά, μπήκαν ξανά στο ασθενοφόρο τους και έφυγαν,
ενώ ο Μάξιμος τους κουνούσε το χέρι, έχοντας ζήσει μια απίθανη περιπέτεια με τους νέους του φίλους.
Ο Μάξιμος, ο Βρυχηθμός και ο Φιλικός Δεινόσαυρος
Μετά τη διάσωση του λαγού, ο Μάξιμος, η Μάσα και ο Αρκούδος κάθισαν στη σκιά μιας μεγάλης βελανιδιάς. Ο Μάξιμος άνοιξε το κόκκινο κουβαδάκι του και έβγαλε από μέσα τα δύο αγαπημένα του παιχνίδια: ένα μικρό, πλαστικό λιονταράκι και έναν πράσινο δεινόσαυρο T-Rex.
«Κοίτα, Μάσα!» είπε ο Μάξιμος και έκανε έναν δυνατό βρυχηθμό: «Ροααάρ!»
«Ουάου!» φώναξε η Μάσα ενθουσιασμένη. «Θέλω κι εγώ να γίνω λιοντάρι!»
Αμέσως, έτρεξε μέσα στο σπίτι του Αρκούδου και βγήκε φορώντας μια μεγάλη, χνουδωτή, κίτρινη χαίτη που είχε φτιάξει από νήμα πλεξίματος. Άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω από τον Αρκούδο κάνοντας «Ροάρ! Ροάρ!», ενώ ο Μάξιμος τη δημιουργική της τρέλα τη συνόδευε με τους δικούς του δυνατούς βρυχηθμούς. Ο Αρκούδος έβαλε τα χέρια στο κεφάλι του, γελώντας με τα δύο μικρά «λιονταράκια» του δάσους.
Ξαφνικά, η γη άρχισε να τρέμει ελαφρά: Ντουπ... ντουπ... ντουπ...
Πίσω από τα ψηλά δέντρα εμφανίστηκε ένας αληθινός, αλλά πανέμορφος και ευγενικός πράσινος δεινόσαυρος! Ήταν ένας φυτοφάγος δεινόσαυρος με μακρύ λαιμό, που φορούσε ένα μικρό ψάθινο καπέλο για τον ήλιο. Είχε χαθεί και έψαχνε παρέα για παιχνίδι.
Ο Αρκούδος στην αρχή ξαφνιάστηκε, αλλά ο Μάξιμος δεν φοβήθηκε καθόλου. Ήξερε τα πάντα για τους δεινόσαυρους! Πλησίασε με θάρρος, σήκωσε το χέρι του και χάιδέψε τον μεγάλο δεινόσαυρο στο πόδι. Ο δεινόσαυρος χαμογέλασε, κατέβασε τον μακρύ του λαιμό και άφησε τον Μάξιμο και τη Μάσα να ανέβουν προσεκτικά στην πλάτη του.
«Είμαστε οι ιππότες των δεινοσαύρων!» φώναξε η Μάσα.
Ο μεγάλος δεινόσαυρος τους έκανε μια βόλτα πάνω από τα δέντρα του δάσους. Ο Μάξιμος έβλεπε από ψηλά το ποτάμι, το ασθενοφόρο των λύκων και το σπίτι του Αρκούδου. Ήταν η πιο τέλεια μέρα της ζωής του!
Όταν κατέβηκαν, ο Αρκούδος τους πρόσφερε όλους ζουμερά φρούτα. Ο Μάξιμος, κουρασμένος πια από το παιχνίδι, το κρυφτό και την ιππασία, κάθισε στην αγκαλιά του Αρκούδου κρατώντας σφιχτά το λιονταράκι του. Τα μάτια του άρχισαν να κλείνουν γλυκά, γεμάτος χαρά για τους νέους του φίλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου