ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Σα σκυλί του Νίκου Νικολαΐδη του Κύπριου Πάνε μερικά χρόνια που κατοίκησα στη Λεμεσό, κι από τις πρώτες μέρες τον είχα παρατηρήσει που στεκόταν πάντα στον πυλώνα του «Ξενοδοχείου της Προκυμαίας», χωρίς να είναι ούτε θυρωρός ούτε λακές, μόλο που φορούσε κανελιά στολή με μπρούτζινα κουμπιά. Σε λίγον καιρό, ένας φίλος – γέννημα και θρέμμα της πόλης – άνοιξε κουβέντα γι’ αυτόν, ενώ καθόμασταν στο καφενείο – λίγα μονάχα βήματα απόσταση από τον πυλώνα όπου στεκόταν: – Πριν γίνει η Προκυμαία και κτιστεί το Ξενοδοχείο, η Λέσχη κι όλα αυτά τα μαγαζιά, ήταν εδώ εν’ αρχοντικό παλιό. Σπίτι μονώροφο, τριγυρισμένο από κήπο… Αυτός ήταν ο κηπουρός… Έτσι τόνε θυμούμαι πάντα, γέρο… κι έτσι πάντα σκυμμένος, διπλωμένος, με τη μούρη κάτου, να σκαλίζει, να

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Η επιθυμία του να βουτήξει στο δροσερό νερό ήταν τόσο έντονη που παρά λίγο να το έκανε πράξη,έστω και χωρίς μαγιό! Αρκέστηκε να καθίσει σε ένα βραχάκι και να παρακολουθεί τους τυχερούς που απολάμβαναν την μαγεία του Αιγαίου.  Την προσοχή του τράβηξε μια κοπέλα που αμυδρά του θύμισε την Ελπίδα. Όχι πως έμοιαζαν ιδιαίτερα, όμως η γενική της εικόνα του την έφερνε έντονα στο νου. Ήταν βέβαια πιο ψηλή και με άψογο κορμί, πράγματα που η συχωρεμένη δεν διέθετε. Πρέπει να ήταν γύρω στα εικοσιδύο όπως την υπολόγισε ο Αργύρης και μάλλον έκανε διακοπές με την οικογένεια της. Τον κύριο δίπλα , προφανώς πατέρα της, με το παλιομοδίτικο μαγιό και την αστραφτερή γυναίκα που τον συνόδευε. Την παρέα συμπλήρωνε ο νεαρός δεκαεξάρης περίπου γιος με το όμορφο πρόσωπο και το αθλητικό ...

  ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ… Μου τηλεφώνησες, εδώ να περιμένω, δεν είν’ανάγκη να σε πάρω, απ’το σταθμό. Θά’ναι μεσάνυχτα, όταν θα’ρθεί, το τρένο, έπεσε χιόνι, και θα έχει παγετό. Ώρες ατέλειωτες, μηνύματα σου στέλνω, απελπισμένα σε καλώ, στο κινητό.