ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Απόψε θέλω να προσευχηθώ. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν υπάρχει, κάπου θα βρίσκεται. Δε γνωρίζω από επικλήσεις, κανένα τάμα δεν έχει συγκεραστεί με τις κλωστές της θλίψης μου, δεν προσμένω σε θαύμα, γιατί απλά δεν το πιστεύω. Κάπου όμως μέσα στην ανάσα του κόσμου, στη θαλπωρή των τοπίων, στο κουράγιο των εξοχών, κάπου, ένας απόμακρος και δυστυχής θα υφαίνει το πρόσωπό του από τη στοργή του Θεού - δεν είμαι εγώ, επειδή εγώ δεν πιστεύω στο θαύμα. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν υπάρχει, κάπου βρίσκεται. Χωρίς το σκάφανδρό μου, εγκαταλελειμμένος από τη

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Όλα άλλαξαν πριν έντεκα χρόνια”, συνέχισε ο ζητιάνος την αφήγηση με φωνή σπασμένη από τη θύμηση τραγικών γεγονότων.  “Ένα πρωί του Φλεβάρη μου την είχαν στήσει έξω από το σπίτι. Κατέβαινα να πάω τη μικρή μου κόρη σχολείο και να φύγω για το καφενείο μου. Πόσοι πυροβολισμοί πέσανε δεν μπόρεσα να ακούσω, πάντως μια σφαίρα με πήρε ξώφαλτσα στο πόδι και μια δεύτερη καρφώθηκε στο κεφάλι της μικρής! Δεν θυμάμαι τίποτα από εκεί και πέρα γιατί έπεσα λιπόθυμος. Το φαντάζεσαι; Εγώ ο σκληρός και αδίστακτος κατέρρευσα με το θέαμα. Ακόμα δεν μπορώ να βγάλω από το νου μου την εικόνα! Αίματα παντού ανάμικτα με τα μυαλά του βλασταριού μου! Δεν άντεξα φίλε!”  Ο Δήμος έστριψε τσιγάρο και του το έδωσε. Το πήρε με τρεμάμενα χέρια ενώ δάκρυα αυλάκωναν το ηλιοκαμένο του πρ...

ΕΡΧΕΣΑΙ, ΦΕΥΓΕΙΣ Στη μοναξιά, ακόμα ένα απόβραδο, δάκρυ βουβό, ξανά το Σαββατόβραδο. Νύχτα πικρή, σκεπάζει τα σεντόνια μου, με απουσίες, φυλάκισες τα χρόνια μου. Φταίει η καρδιά, π’άδολα σε εμπιστεύτηκε,