Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτωβρίου 13, 2023

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Η αμνησία της έμπνευσης (Διήγημα του Άκη) Παρισιάδη

Εικόνα
Απόψε θέλω να προσευχηθώ. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν υπάρχει, κάπου θα βρίσκεται. Δε γνωρίζω από επικλήσεις, κανένα τάμα δεν έχει συγκεραστεί με τις κλωστές της θλίψης μου, δεν προσμένω σε θαύμα, γιατί απλά δεν το πιστεύω. Κάπου όμως μέσα στην ανάσα του κόσμου, στη θαλπωρή των τοπίων, στο κουράγιο των εξοχών, κάπου, ένας απόμακρος και δυστυχής θα υφαίνει το πρόσωπό του από τη στοργή του Θεού - δεν είμαι εγώ, επειδή εγώ δεν πιστεύω στο θαύμα. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν υπάρχει, κάπου βρίσκεται. Χωρίς το σκάφανδρό μου, εγκαταλελειμμένος από τη

ΣΑΝ ΨΕΜΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 51η συνέχεια. Η τυχαία συνάντηση)

Εικόνα
Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Όλα άλλαξαν πριν έντεκα χρόνια”, συνέχισε ο ζητιάνος την αφήγηση με φωνή σπασμένη από τη θύμηση τραγικών γεγονότων.  “Ένα πρωί του Φλεβάρη μου την είχαν στήσει έξω από το σπίτι. Κατέβαινα να πάω τη μικρή μου κόρη σχολείο και να φύγω για το καφενείο μου. Πόσοι πυροβολισμοί πέσανε δεν μπόρεσα να ακούσω, πάντως μια σφαίρα με πήρε ξώφαλτσα στο πόδι και μια δεύτερη καρφώθηκε στο κεφάλι της μικρής! Δεν θυμάμαι τίποτα από εκεί και πέρα γιατί έπεσα λιπόθυμος. Το φαντάζεσαι; Εγώ ο σκληρός και αδίστακτος κατέρρευσα με το θέαμα. Ακόμα δεν μπορώ να βγάλω από το νου μου την εικόνα! Αίματα παντού ανάμικτα με τα μυαλά του βλασταριού μου! Δεν άντεξα φίλε!”  Ο Δήμος έστριψε τσιγάρο και του το έδωσε. Το πήρε με τρεμάμενα χέρια ενώ δάκρυα αυλάκωναν το ηλιοκαμένο του πρ...

ΕΡΧΕΣΑΙ, ΦΕΥΓΕΙΣ

Εικόνα
ΕΡΧΕΣΑΙ, ΦΕΥΓΕΙΣ Στη μοναξιά, ακόμα ένα απόβραδο, δάκρυ βουβό, ξανά το Σαββατόβραδο. Νύχτα πικρή, σκεπάζει τα σεντόνια μου, με απουσίες, φυλάκισες τα χρόνια μου. Φταίει η καρδιά, π’άδολα σε εμπιστεύτηκε,

πλεγμα