ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

  Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Το πήρε αγκαλιά και προσπάθησε να το ηρεμήσει. Ο πατέρας έτρεξε  προς το σπίτι και σε ελάχιστα λεπτά ξαναβγήκε ντυμένος και με τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο χέρι. Πήρε στην αγκαλιά τη χτυπημένη γυναίκα και την ακούμπησε απαλά στα πίσω καθίσματα. «Θα έρθω μαζί!», του είπε η μητέρα, «Να προσέχω το παιδί μέχρι να δούμε τι θα γίνει.». Συμφώνησε ο πατέρας με ένα νεύμα και μπήκαν στο αυτοκίνητο. «Να προσέχεις μικρέ!», του φώναξε ο πατέρας καθώς ξεκινούσαν. «Σε λίγο θα έρθει και η Μαρία, για να βάλει μπουγάδα, δεν θα είσαι μόνος.». Αυτά ήταν που είδε εκείνο το πρωινό. Τα υπόλοιπα τα έμαθε σε τρεις μέρες, όταν αναστατωμένος ο πατέρας τα εξιστόρησε στη μητέρα. Αφού ολοκλήρωσαν τις εξετάσεις δεν είδαν κίνδυνο για τη ζωή της. Μόνο που δεν θυμόταν απολύτως τίποτα. ...

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα   Γυρνώντας το κεφάλι είδε τον Πετρή να τον κοιτάζει χαμογελώντας. Δεν προσπάθησε να καλύψει τη γύμνια του. Τι νόημα θα είχε άλλωστε;  Έπρεπε να το κάνει όμως!  Γιατί πίσω από τον Πετρή στεκόταν ο Νικολής. Και δεν του άρεσε καθόλου αυτό που είδε! Η ταραχή του Δήμου ήταν εμφανής, και η στάση του Πετρή, τουλάχιστον περίεργη. Το πιο φυσιολογικό σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν να κλείσει διακριτικά την πόρτα και να φύγει. Όμως δεν έκανε αυτό ο μεγάλος του γιος. Αντίθετα, παρέμενε εκεί σαν να τον συγκινούσε το θέαμα. Ποιο θέαμα; του γυμνού αδελφού του; Κάτι τέτοιο, δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό του. Ούτε και τώρα πίστευε πως αυτό συνέβαινε. Απλά τον παραξένεψε πολύ αυτή του η στάση. 

ΜΟΥ’ ΠΑΝ Τ’ ΑΣΤΡΑ Μου’ παν τα’ άστρα, που φωτίζουν, τα νυχτέρια σου, τα μελτέμια, που φυσούν, στα καλοκαίρια σου. Να σου φτιάξω μια φωλιά, με άνθια κόκκινα, και ν’ ανάψω, δυό φεγγάρια, ολοφώτεινα. Μου’ παν του γιαλού, οι αύρες και τα κύματα,