ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Μετάφραση: Δέσπω Παπαγρηγοράκη Πριν ακόμα ξημερώσει, η Ίντα, η μικρή Γερμανίδα καμαριέρα, μπήκε και άναψε τη φωτιά στη μεγάλη πορσελάνινη σόμπα, και το πευκόξυλο που καιγόταν άρχισε να μουγκρίζει μέσα στην καπνοδόχο. Έξω από το παράθυρο, απλωνόταν ως κάτω μακριά η λίμνη, γκρίζα στο χρώμα του ατσαλιού, με τα χιονισμένα βουνά να υψώνονται ακανόνιστα από πάνω της, και ακόμη πιο μακριά πάνω από αυτά το ογκώδες δόντι της οροσειράς Dent du Midi, που άρχιζε να φωτίζεται με το πρώτο άγγιγμα του πρωινού.

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Στο λιμάνι επέτρεψε στον εαυτό του να χαλαρώσει. Εδώ πια αισθανόταν ασφαλής. Άλλωστε, με εξαίρεση τους φανατικούς έξω από τη Νομική, η κατάσταση έδειχνε ήρεμη. Η Πρυτανεία είχε λειτουργήσει με σύνεση, και δεν είχε ζητήσει επέμβαση των αρχών. Αν συνέχιζε να είναι με το μέρος των φοιτητών, υπήρχε ελπίδα συνέχισης και έντασης του αγώνα.  Πήρε τηλέφωνο στα σπίτια των δυο κολλητών του και με ανακούφιση τους άκουσε να είναι σώοι και χωρίς κανείς να τους ενοχλήσει. Ξεθάρρεψε και τηλεφώνησε της Ελπίδας. Ο πατέρας της μετά από μερικές ερωτήσεις σχετικά με τα γεγονότα, του την έδωσε στη γραμμή. 

ΠΟΣΕΣ ΝΥΧΤΕΣ Τσακίζουν οι αναμνήσεις, τα φτερά μου, στο θάνατο με πας, κι ακολουθώ. Τις νύχτες φυλακίζεις, τα όνειρά μου, φοβάμαι, Θέε μου, πιά να κοιμηθώ.