ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  «Καλά είμαι!», ψιθύρισε. «Θέλω να γυρίσουμε σπίτι να πάρω αγκαλιά τον Αντωνάκη μου! Να ήξερες πόσο μου έλειψε!». Την πήρε κρατώντας την από τη μέση και την έβαλε προσεκτικά στο αυτοκίνητο. Ότι κι αν έλεγε εκείνη θα φώναζε τον γιατρό να δει αν όλα πάνε καλά. Η επιστροφή στο σπίτι έγινε αφορμή να ξανάρθει η χαρά που αμαυρώθηκε τις τελευταίες ημέρες. Αν και ο μικρός Αντώνης φάνηκε στην αρχή διστακτικός να πλησιάσει τη μητέρα του, μόλις τον πήρε αγκαλιά έβγαλε επιφωνήματα χαράς και το γέλιο του γέμισε τη μεγάλη σάλα!   Μετά από ένα ζεστό μπάνιο η Αθανασία καθαρή και αναζωογονημένη, φόρεσε μια ροζ ρόμπα και πήγε στην κουζίνα.  «Έχω λαχτάρα για ένα καφέ από τα χεράκια σου!», είπε στην υπηρέτρια που πήγε αμέσως να εκτελέσει την παραγγελία της.

ΑΓΑΠΗΣΕ ΜΕ Αγάπησε με! Μόνοι μείναμε στον κόσμο! Χιλιάδες άνθρωποι, κανένας αδελφός. Ρεκλάμες «νέον», αυτοκίνητα στο δρόμο, κι όμως, σκοτάδι στην ψυχή, κι ούτε ένα φως. Αγάπησε με! Γύρω νύχτα κι απουσία, οθόνες «πλάσμα» και ειδήσεις πλαστικές.