ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ο Μάνος παραδέχθηκε πως είχε δίκιο. «Θα τηλεφωνήσω στο ξενοδοχείο αν μου άφησε μήνυμα, αλλιώς φοβάμαι πως πρέπει να κατέβω στη Σουβάλα!». «Άντε πάλι!», αγανάκτησε ο μικρός. «Τελικά δεν μας κάθονται αυτές οι διακοπές!». Έτρεξε στο τηλέφωνο του καφενείου και γύρισε αναστατωμένος. «Τίποτα!» είπε. «Κανείς δεν τηλεφώνησε». «Οπότε;», ρώτησε ο γιος του. «Οπότε, θα πρέπει να πάω να δω. Δεν είσαι υποχρεωμένος να έρθεις, θα σου κάνει παρέα ο Αντώνης μέχρι να γυρίσω». «Θα έρθω μαζί σου.», του απάντησε καθώς άρχισε να του προκαλεί το ενδιαφέρον η ιστορία. «Άλλωστε δεν έχω και κάτι καλύτερο να κάνω!».

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Στην αρχή νόμιζε ότι παραγνώρισε, όταν όμως κατέβηκε και ιπποτικά της άνοιξε την πόρτα, σιγουρεύτηκε. Απέφυγε να κοιτάξει προς το μέρος του γιατί δεν είχε καθόλου όρεξη για  κουβέντα μαζί του. Μπορεί και μια μικρή ζήλια να τον έσπρωχνε και όχι μόνο η αντιπάθεια προς το πρόσωπο του. Από την άλλη χάρηκε που ο αδελφός του έδειχνε να βρίσκει το σωστό δρόμο. Μια γυναίκα σαν αυτή ήταν η κατάλληλη να τον επαναφέρει σε ομαλές σχέσεις. Μόνο που φοβόταν ότι ο πλούτος που ήταν εμφανής αποτελούσε την αιτία αυτής της προσέγγισης Ίσως να έκανε λάθος. Μακάρι να έκανε λάθος και να κτύπησε ο έρωτας την πόρτα του αδελφού του οδηγώντας αυτόν στην ευτυχία, και όλους τους υπόλοιπους στην ησυχία τους! .Ο Πετρής αντιλήφθηκε την παρουσία του εκεί αλλά προσποιήθηκε πως δεν τον είδ...

 ΖΩΗ Σ’ ΑΦΑΣΙΑ Μια ζωή ξοφλημένος, με σκυμμένο κεφάλι, μια ανάσα μονάχα, και σέρνεσαι πάλι. Μια πρέζα ευτυχία δανεική, όλο κι όλο, κι ύστερα θύμα, να σου πιάνουν τον κώλο. Με εντούρο ή χάμερ, με κουκούλα ή όχι, με μολότοφ ή κόκα, μια ζωή στην απόχη. Σ’ ένα ξέφρενο γύρο, ορισμένου θανάτου, σου κρατάνε μια θέση, σε μιαν άκρη του πάτου.