ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου Βλέπω τον άνθρωπο να παραφυλάει στη γωνία, κρυμμένο μέσα σε μαύρο παλτό με σκούφο και δερμάτινο τρύπιο χαρτοφύλακα παραμάσχαλα.  Με χέρια που έτρεμαν ξετρύπωσα τα κλειδιά μέσα από την τσάντα προσπαθώντας να ξεκλειδώσω την εξώπορτα που οδηγεί στον τρίτο όροφο, με αδέξιες κινήσεις.  Δεν τον κοίταζα. Με μια γρήγορη κίνηση τρύπωσα μέσα. Στη σκέψη ότι θα αντιληφθώ το μαχαίρι που εξέχει και σκίζει τον χαρτφύλακα, στέκομαι στο πλατύσκαλο, βαστώντας την αναπνοή μου και παγώνοντας το κορμί μου, προλαβάινοντας να ακούσω μια στριγγιά κραυγή και ένα απεγνωσμένο ουρλιαχτό που καλούσε σε βοήθεια. 

Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Το βλέπεις που χαμογελάει;”, τον ρώτησε. “Ξέρεις γιατί; Γιατί αυτός που το έκανε το πλήρωσε πολύ ακριβά! Αποδόθηκε δικαιοσύνη και αυτό ηρέμησε την ψυχή του!” “Αποδόθηκε;”, ρώτησε με τη σειρά του ο ρασοφόρος. “Και ας υποθέσουμε πως έχεις δίκιο. Όμως ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να δικάζεις και να καταδικάζεις;”. Ο Πετρής έβγαλε το περίστροφο και το έστρεψε προς το μέρος του. “Αυτό!”, απάντησε παγερά “Και η εξουσία που έχω επάνω στα αδύναμα ανθρωπάκια! Το χρήμα αγοράζει τα πάντα. Ακόμα και τον Θεό σου σκότωσε!”.  

 Μοιραίοι νάρκισσοι, το είδωλο μας, ερωτευτήκαμε, με μύθους ζήσαμε, μάταιης δόξας στεφάνια, πλέξαμε. Ίσως να φταίγαν’, οι στρεβλοί καθρέφτες, που κοιταχτήκαμε, κρύβαν ατέλειες, μας δείχναν όμορφους, και τους πιστέψαμε.