ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

  (Στροφή 1) Το φως λιγοστεύει, οι μέρες γεμίζουνε σκόνη, θανάτου σιωπές συντροφεύουν τις μνήμες. Αντένες και δέκτες χαμένοι, κραυγές σαστισμένων «σωτήρων», με φόβους κυκλώνουν τη σκέψη. (Ρεφρέν) Και στη μέση ενός κόσμου που κλαίει,

Ο Μάξιμος και το Μεγάλο Κρυφτό στο Δάσος Μια ηλιόλουστη μέρα, ο Μάξιμος, ένα χαρωπό αγοράκι 3 χρονών, περπατούσε στο πιο όμορφο, καταπράσινο δάσος. Φορούσε τα αγαπημένα του παπούτσια και κρατούσε ένα μικρό, κόκκινο κουβαδάκι. Ξαφνικά, πίσω από έναν θάμνο, ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο: «Χαχαχά! Μάξιμε, έλα να παίξουμε!» Ήταν η Μάσα! Φορούσε το γνωστό φούξια μαντίλι της και έτρεχε πάνω-κάτω, γεμάτη ενέργεια. Πίσω της, περπατούσε αργά και προσεκτικά ο μεγάλος, καλοσυνάτος Αρκούδος, κρατώντας μια μεγάλη αγκαλιά με ζουμερά φράουλες. «Γεια σου, Μάξιμε!» είπε η Μάσα και του έπιασε το χέρι. «Σήμερα θα παίξουμε το πιο τέλειο

  Ο κυρ-Μιχάλης δεν πίστευε σε μεταφυσικές θεωρίες, ούτε σε θεϊκή δίκη.  Πίστευε μόνο στους αριθμούς, στα συμβόλαια και στην απόλυτη δύναμη του χρήματος. Για σαράντα χρόνια, ως ο πιο σκληρός τοκογλύφος και μεσίτης της επαρχιακής πόλης, είχε μάθει να κοιτάζει τους ανθρώπους στα μάτια μόνο για να υπολογίσει την αξία της περιουσίας τους. «Η συγκίνηση είναι κακός επιχειρηματίας», συνήθιζε να λέει, σφραγίζοντας τις κατασχέσεις σπιτιών χωρίς να τρεμοπαίζει το βλέμμα του μπροστά στα δάκρυα των οικογενειών. Η μεγαλύτερη «επιτυχία» του γράφτηκε ένα