ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Στα δεκαπέντε της χρόνια, ο κόσμος της Κατερίνας περιορίστηκε απότομα στα όρια μιας σκληρής, άνυδρης γης, σε ένα απομονωμένο νησί του Αιγαίου.  Η ξαφνική, καθηλωτική ασθένεια της μητέρας της την ανάγκασε να αφήσει το σχολείο στην τελευταία τάξη, αντικαθιστώντας τα βιβλία με τις τραχιές δουλειές του κάμπου. Κάθε πρωί, κάτω από τον καυτό ήλιο, δούλευε στα χωράφια και φρόντιζε τα ζώα της οικογένειας πλάι στον πατέρα της. Εκείνος ήταν ένας άνθρωπος δωρικός, σμιλεμένος από την πέτρα και την αλμύρα, με μια συμπεριφορά σκληρή που όμως μαρτυρούσε μια βαθιά, προστατευτική ευαισθησία, θαμμένη κάτω από χρόνια

Για δεκαετίες ολόκληρες, το όνομά της ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τα λιθόστρωτα σοκάκια και τα πολύβουα στενά του αθηναϊκού κέντρου.  Η Μπρίλη —όπως την φώναζαν όλοι στην πιάτσα— κουβαλούσε στην πλάτη της τα βαριά σημάδια μιας ζωής που δεν της χαρίστηκε ποτέ. Το μυαλό της, θολωμένο και πειραγμένο από τις ανίατες συνέπειες της σύφιλης, ταξίδευε συχνά σε δικούς του, απροσπέλαστους κόσμους. Ήταν μια αρρώστια που θέριζε ανελέητα την εποχή της Κατοχής , αφήνοντας ανεξίτηλες πληγές στο σώμα και την ψυχή της. Όμως, το αληθινό σκοτάδι στο μυαλό της Μπρίλης δεν το έφερε η αρρώστια, αλλά ο Μάρκος, ο επονομαζόμενος «Σωματάρχης». Τα χρόνια του Μάρκου και η νύχτα του αίματος