Για δεκαετίες ολόκληρες, το όνομά της ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τα λιθόστρωτα σοκάκια και τα πολύβουα στενά του αθηναϊκού κέντρου.
Η Μπρίλη —όπως την φώναζαν όλοι στην πιάτσα— κουβαλούσε στην πλάτη της τα βαριά σημάδια μιας ζωής που δεν της χαρίστηκε ποτέ. Το μυαλό της, θολωμένο και πειραγμένο από τις ανίατες συνέπειες της σύφιλης, ταξίδευε συχνά σε δικούς του, απροσπέλαστους κόσμους. Ήταν μια αρρώστια που θέριζε ανελέητα την εποχή της Κατοχής, αφήνοντας ανεξίτηλες πληγές στο σώμα και την ψυχή της.
Όμως, το αληθινό σκοτάδι στο μυαλό της Μπρίλης δεν το έφερε η αρρώστια, αλλά ο Μάρκος, ο επονομαζόμενος «Σωματάρχης».
Τα χρόνια του Μάρκου και η νύχτα του αίματος Στα χρόνια της νιότης της, όταν η Μπρίλη ήταν ακόμα μια πανέμορφη κοπέλα, ο Μάρκος ήταν ο άνθρωπος που όριζε τη μοίρα της. Ένας σκληρός, αδίστακτος νταβατζής της παλιάς Αθήνας, που εκμεταλλευόταν την ομορφιά της στον πολυτελή οίκο ανοχής όπου εργαζόταν. Ο Μάρκος την έβλεπε σαν μια μηχανή που γεννούσε χρυσές λίρες. Την κρατούσε δέσμια με απειλές και βία, εισπράττοντας κάθε της μεροκάματο.
Η Μπρίλη τον φοβόταν, αλλά ταυτόχρονα ήταν ολόκληρος ο στρεβλός της κόσμος. Μέχρι που ήρθε εκείνη η βροχερή νύχτα του 1944, λίγο πριν το τέλος της Κατοχής. Ο Μάρκος, μπλεγμένος στα δίχτυα της μαύρης αγοράς και των δοσίλογων, βρέθηκε παγιδευμένος σε ένα σκοτεινό καλντερίμι πίσω από την Αρχαία Αγορά. Η Μπρίλη, κρυμμένη σε μια γωνιά, είδε με τα ίδια της τα μάτια την εκτέλεσή του από μια αντίπαλη συμμορία της νύχτας.
Το δραματικό και βίαιο τέλος του Μάρκου, που έπεσε νεκρός μέσα στις λάσπες, ήταν το σοκ που λύγισε οριστικά το μυαλό της. Από εκείνη τη νύχτα, η λογική της Μπρίλης «κλείδωσε» για πάντα στο παρελθόν.
Η γραφική φιγούρα της Αγοράς
Όταν πια τα χρόνια πέρασαν, η φιγούρα της έγινε το σήμα κατατεθέν της Αγοράς. Κυκλοφορούσε στους δρόμους χωρίς δόντια, με το πρόσωπο αυλακωμένο από βαθιές ζάρες, αλλά πάντα έντονα βαμμένη. Φορώντας ρούχα που της χάριζαν οι περαστικοί, σουλατσάριζε ανάμεσα στα εμπορικά, λικνίζοντας το κορμί της και μοιράζοντας καλημέρες. Οι καταστηματάρχες την αντιμετώπιζαν με μια γλυκιά ανάμειξη πειραγμάτων, βαθιάς αγάπης και οίκτου. Οι καλλυντικάτζηδες της πρόσφεραν κραγιόν και πούδρες, ενώ οι υπάλληλοι γέμιζαν το πλαστικό της μπουκαλάκι με χύμα κολώνια. Ακόμα και ένας εύπορος χρηματιστής είχε μεριμνήσει για εκείνη, πληρώνοντας ένα σταθερό μαγειρείο στην οδό Αριστείδου για να εξασφαλίζει το μεσημεριανό της γεύμα.
Η Μπρίλη δεν είχε σπίτι· έβρισκε καταφύγιο στα πολυάριθμα εγκαταλελειμμένα αρχοντικά πίσω από το Μοναστηράκι. Οι πλάκες που σκάρωνε στους μαγαζάτορες έχουν μείνει μνημειώδεις. Αν κάποιος τολμούσε να την διώξει από το κατάστημά του, εκείνη στεκόταν στο πεζοδρόμιο και άρχιζε να τον «κράζει» μπροστά σε όλους: «Δεν θυμάσαι τότε που με ανέβαζες κρυφά στο πατάρι σου; Ού να μου χαθείς! Τότε ήμουν καλή... Το ξέρει η γυναίκα σου;». Το στενό πλημμύριζε αμέσως με γέλια.
Μέχρι που μια μέρα, η Μπρίλη χάθηκε οριστικά από τους δρόμους της Αθήνας. Κανένας δεν έμαθε ποτέ πού έσβησε ή τι απέγινε εκείνη η ταλαιπωρημένη ψυχή, αφήνοντας το τελευταίο της σουλάτσο να περάσει στη σφαίρα του μύθου. Ίσως, τελικά, να πήγε να συναντήσει τον Μάρκο της, εκεί όπου οι σκιές του παρελθόντος δεν πονάνε πια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου