ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Και έτσι σαν όνειρο μεταφέρθηκα απ’ την κουβέντα της φίλης μου στο Παρίσι. Εικόνες που ακόμα δεν είχαν προλάβει να γίνουν μνήμες βαθουλές, αρώματα που δεν είχαν αποκοπεί παντελώς και τα χνάρια τους υπήρχαν έστω και ισχνά στις καταλήξεις της όσφρησής μου. Νότες μουσικής συνέχιζαν να ρέουν μέσα μου σαν τα τρεχούμενα νερά ενός ποταμού κι έρχονταν να εναρμονιστούν με την κινητή υγρή δύναμη της Πόλης του Φωτός τον Σηκουάνα. Είναι αλήθεια ασύλληπτο το πόσα πράγματα μπορεί ο ανθρώπινος νους να αποθηκεύσει. Λέξεις,

  Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Η απόλαυση της ηδονής κράτησε όσο και η επίδραση της κόκας. Ύστερα ήρθαν οι ενοχές, που αν και αμβλυμμένες από το αλκοόλ, βάρυναν την ψυχή του Δήμου. Ντύθηκε βιαστικά και έφυγε χωρίς να πει κουβέντα του Ορφέα που είχε μπει για ντους.  Ζαλισμένος ακόμα από το αλκοόλ, έφτασε με αβέβαια βήματα στο σαλόνι και βυθίστηκε σε μια πολυθρόνα. Δυο από τους πιο συντηρητικούς καλεσμένους έπιναν το ποτό τους κουβεντιάζοντας ήρεμα. “Πως τα έκανα σκατά πάλι Θεέ μου!”, συλλογίστηκε τσακισμένος. “Όλα τα κατέστρεψα από μια απερισκεψία της στιγμής. Τελικά αυτό το κάθαρμα θα με καταδιώκει σε όλη μου τη ζωή!”, Μόνη του παρηγοριά στο δράμα που βίωνε ήταν πως η σεξουαλική επαφή δεν του ήταν και τόσο ευχάριστη. Παρ όλη την θολούρα και την ευφορία από την κόκα, ένιωθε πως έκανε μια αγγαρεία που απλά και μόνο θα εκτόνωνε τις ορμές του. Και τώρα ...

ΚΟΝΤΡΑ ΤΟΝ ΠΗΡΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ Μ’ ένα χαμόγελο στο νου, τράκα απ’ τα χείλη αλλουνού, μόνος περπάτησα. Μα είχα κούφια ιδανικά, κι όνειρα ξένα, δανεικά και τα παράτησα. Σε ματωμένες διαδρομές, ξόδεψα όλες τις στιγμές, και την ουσία μου.