Φως εκ Φωτός: Όταν το αιώνιο σκοτάδι λυγίζει μπροστά στην ψυχή
Σαράντα ολόκληρα χρόνια, η ζωή του ήταν μια ισόβια καταδίκη στο απόλυτο, αδιαπέραστο σκοτάδι. Γεννημένος τυφλός, δεν είχε αντικρίσει ποτέ τα χρώματα της αυγής, ούτε το γαλάζιο του ουρανού. Ολόκληρη η ύπαρξή του είχε χτιστεί γύρω από τις αισθήσεις που του απέμεναν: το μεθυστικό άρωμα από το αγιόκλημα της αυλής, τους γνώριμους ήχους του σπιτιού και την πιστή, ζεστή παρουσία του σκύλου του, που αποτελούσε τον μοναδικό του σύντροφο από τότε που έφυγε από τη ζωή η πολυαγαπημένη του μητέρα. Το πρωινό εκείνης της Κυριακής, ο βαρύς, ρυθμικός ήχος από τις καμπάνες της ενορίας του διέκοψε τη σιωπή. Είχε να πατήσει το πόδι του στην εκκλησία από το σαρανταήμερο μνημόσυνο της μάνας του. Όμως, εκείνη τη μέρα, μια παράξενη, ακατανίκητη έλξη ξεπήδησε από μέσα του, ένα βουβό κάλεσμα που τον ανάγκασε να σηκωθεί. Για εκείνον, ο ναός δεν ήταν απλώς ένας χώρος λατρείας, αλλά ένα πνευματικό καταφύγιο, όπου οι βυζαντινές ψαλμωδίες αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής του. Κρατώντας σφιχ...