ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ

 ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ

Θάνατος, μες’ το μυαλό μου, οι αναμνήσεις,

χρόνια τώρα, περιμένω να γυρίσεις,

ν’ αναστήσεις τα’ όνειρο, το σταυρωμένο,

π’ άφησες, στο Γολγοθά μου, καρφωμένο.

Με πονάει η αγάπη, η χαμένη,

άδικα από σένα, καταδικασμένη,

να πονέσει, να ματώσει, να πεθάνει,

πάνω στο σταυρό, μ’ ακάνθινο στεφάνι.

Κάθε που ζυγώνει Μεγαλοβδομάδα,

βρέχει ο ουρανός μου, και ας είν’ λιακάδα.

Τέτοιες μέρες ήτανε, που είχες φύγει,

ξεχειλίζει η απουσία, και με πνίγει.

Κάθε που ζυγώνουν, του Θεού τα πάθη,

με καρφώνει η θύμηση σου, σαν αγκάθι.

Κάθε που ακούω, πένθιμη καμπάνα,

κλαίει η καρδιά, σαν του Χριστού τη μάνα. 

Στείλτε μας στο tinios60@gmail.com, διηγήματα, στίχους, ποιήματα με την ένδειξη: Προς δημοσίευση