ΜΟΝΑΧΑ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ (Τραγούδι)

ΜΟΝΑΧΑ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Γεννήθηκα σε δίσεκτους καιρούς,

με δυο φτερά αδύναμα, για προίκα.

Προσκύνησα, ανόητους θεούς,

κι αγάπες κουρασμένες, μόνο βρήκα.

Δυό λόγια τρυφερά, και μιάν ευχή,

μου έδωσε η μάννα, αδερφομοίρι.

Γυμνό κορμί, σε κρύα εποχή,

φτηνό ποτό, σε βρώμικο ποτήρι.

Σαράντα τόσα χρόνια, στο κουπί,

σ’ ένα σκαρί, που το’φαγε η αρμύρα.

Δε βρέθηκε κανένας να το πει,

σε κείνη την πο@τάνα μου, τη μοίρα!

(Ρ)

Μονάχα από συνήθεια ζωντανός,

υπάρχω, για να μην αδειάζει ο τόπος,

και βλέπω, από αισθήματα αδειανός,

να φεύγουνε τα χρόνια, όπως όπως.

                     

Δείτε επίσης: Το δίλημμα της οδοντόβουρτσας, Aπλή ή ηλεκτρική;