ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ (Προς μελοποίηση)

-

 ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ


Νύχτα στερνή, κρύα, αδειανή, οι αναμνήσεις, βροχή, πόσο ν’ αντέξει η ψυχή!

Πόνος παντού, καίει το νου. Πες μου, στ’αλήθεια, μπορείς; Πώς θα χωρίσουμε εμείς;

Τρέμει η καρδιά, φεύγει η βραδιά, φόβους, γεννάει η σιωπή, μιά λέξη, κάποιος να πει!

Τέλος σκληρό, οδυνηρό, θανάτου λαβωματιά, αίμα σταλάζει η ματιά.

(Ρ)

Στο τέρμα της διαδρομής, της σιωπηλής ενοχής. κομμάτια, σπασμένου γυαλιού, κινάμε γι’ αλλού.

Με μια ανάσα κοφτή, δύσκολα βγαίνει κι αυτή, δυό ρότες ξεχωριστές, γινόμαστε «χτες.»

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Νύχτα Είναι Μεγάλη: Ένα Σκοτεινό Διήγημα Μυστηρίου

-
Εικόνα
Ο άνεμος χτυπούσε το τζάμι ρυθμικά, σαν δάχτυλο που ζητάει επίμονα να μπει μέσα. Ο Μιχάλης κοίταξε το ρολόι του τοίχου. Οι δείκτες είχαν κολλήσει στις τρεις και μισή εδώ και δύο ώρες. Ή τουλάχιστον έτσι του φαινόταν. Όταν το μπαταριάτικο* ρολόι της κουζίνας σταματάει, η σιωπή στο σπίτι γίνεται πιο βαριά, σχεδόν χειροπιαστή. «Η νύχτα είναι μεγάλη», ψιθύρισε, και η ίδια του η φωνή τού φάνηκε ξένη, σαν να ανήκε σε
Διαβάστε τη συνέχεια

Μυστική Αναζήτηση: Ένα καθηλωτικό διήγημα μυστηρίου

-
Εικόνα
Το ρολόι στον τοίχο του παλαιοπωλείου μέτραγε τα δευτερόλεπτα με έναν υπόκωφο, μεταλλικό ήχο που έμοιαζε με βήματα πάνω σε σανίδες. Ο Μάρκος άφησε το μεγεθυντικό φακό πάνω στο γραφείο και έτριψε τα μάτια του. Στα σαράντα του χρόνια, πίστευε ότι είχε δει κάθε είδους πλαστογραφία, κάθε κρυμμένο συρτάρι σε βικτοριανές γραμματείες, κάθε ψεύτικη υπογραφή σε κιτρινισμένα συμβόλαια. Αυτό όμως που κρατούσε στα χέρια του δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν ένας τόμος δεμένος με σκούρο, τραχύ δέρμα, χωρίς τίτλο στη ράχη. Του το είχε φέρει μια γυναίκα την προηγούμενη εβδομάδα — φορούσε ένα βαρύ παλτό, παρόλο που ο Σεπτέμβρης ήταν ασυνήθιστα ζεστός, και έφυγε χωρίς να ζητήσει χρήματα, αφήνοντας μόνο μια διεύθυνση γραμμένη σε
Διαβάστε τη συνέχεια

Πίσω από τους Ήχους της Σιωπής: Διήγημα Μυστηρίου & Αγωνίας

-
Εικόνα
Πίσω από τους Ήχους της Σιωπής Ο Άλκης πίστευε πάντα πως η σιωπή είναι το πιο καθαρό πράγμα στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό είχε ξοδέψει τις οικονομίες μιας ζωής για να αγοράσει το παλιό, πέτρινο σπίτι στο χείλος του γκρεμού, τρία χιλιόμετρα έξω από το χωριό Καστανιά. Εκεί, ανάμεσα στα έλατα και την υγρασία του βουνού, ο μοναδικός θόρυβος ήταν ο άνεμος που χτένιζε τις φυλλωσιές. Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε τις πρώτες σαράντα ημέρες. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Όλα άλλαξαν το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου. Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα όταν ξύπνησε από μια περίεργη αίσθηση πίεσης στα αυτιά του, σαν να είχε βυθιστεί απότομα σε μεγάλο βάθος. Ησυχία. Μια ησυχία τόσο απόλυτη που κατέστρεφε τον χτύπο της ίδιας του της καρδιάς. Και τότε, την άκουσε. Δεν
Διαβάστε τη συνέχεια