Σ’ ΑΓΑΠΩ!

Σ’ ΑΓΑΠΩ!

Σαν προσευχή, στα φοβισμένα μου νυχτέρια,

σαν το τραγούδι, που γυρεύει το σκοπό.

Όπως ζητάνε τη βροχή τα καλοκαίρια,

σαν παιδική μου αμαρτία, σ’ αγαπώ.

Σαν ηλιαχτίδα στης αβύσσου το σκοτάδι,

σαν του Αυγούστου, τον ολόγλυκο καρπό.

Όπως της μάνας, το μονάκριβο το χάδι,

έτσι απλά κι απεγνωσμένα, σ’ αγαπώ!

Όπως ζητάει ο μελλοθάνατος, τη χάρη,

κι ο διψασμένος οδοιπόρος, το νερό.

Όπως η άφεγγη η νύχτα, το φεγγάρι,

τόσο καρδιά μου, κι άλλο τόσο, σ’ αγαπώ.

(Ρ)

Σ’ αγαπώ! Κι αν χιλιάδες περάσουνε χρόνια,

κι οι ψυχές μας ψηλά θα πετούν,

τραγουδώντας, ανέμελα αηδόνια,

τη δικιά μας αγάπη θα υμνούν.

Σ’ αγαπώ! Κι όσο υπάρχει ζωή στον πλανήτη,

κι οι ανθρώποι μπορούν ν’ αγαπούν.

Από κάποιο μικρούλι σπουργίτι,

το δικό μας τραγούδι θ’ ακούν.

Στείλτε μας στο tinios60@gmail.com, διηγήματα, στίχους, ποιήματα με την ένδειξη: Προς δημοσίευση