Το Παζάρι των Ψυχών με τον Θεό: Ένα Μεταφυσικό Διήγημα Τρόμου

Οι Παραπονιάρικες Ψυχές: Το Μεταφυσικό Παζάρι για ένα Κομμάτι Μάλαμα

Στα απέραντα, λευκά λιβάδια του ουράνιου Νιρβάνα, εκεί όπου ο χρόνος δεν έχει αρχή και τέλος, υπήρχαν πάντα οι παραπονιάρικες ψυχές. Ήταν εκείνες που, παρά την απόλυτη γαλήνη και το αιώνιο φως, ένιωθαν μια παράξενη, υπόκρυφη πλήξη να διαβρώνει την αιθέρια υπόστασή τους. Βαριούνταν την τελειότητα της αθανασίας. Πριν καν περάσουν δύο ανθρώπινες γενιές, άρχιζαν να ψιθυρίζουν στις γωνίες του παραδείσου, αλλάζοντας κρυφά τα πλάνα τους για το μέλλον.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δεν τους αρκούσε η θέα του απείρου. Ποθούσαν την ένταση, τον πόνο, και κυρίως τη λάμψη των επίγειων αγαθών. Για αιώνες ολόκληρους, οι ψυχές αυτές παζαρεύουνε με το Θεό το αντάλλαγμα. Ζητούσαν επίμονα να αφήσουν την ασφάλεια των ουρανών, έτοιμες να θυσιάσουν τα πάντα για μια χούφτα χώμα και ένα κομμάτι μάλαμα. Ήθελαν να νιώσουν το βάρος του χρυσού στα χέρια τους, αγνοώντας το τίμημα.

Το Σφράγισμα του Διαβατηρίου και τα Πήλινα Ρούχα

Πώς ο καλός Θεούλης κάνει τα χατίρια των ανυπόμονων αγγέλων

Και ο Θεούλης ο καλός, βλέποντας την αθεράπευτη απληστία και την επιμονή τους, αποφασίζει τελικά να τους κάνει τα χατίρια τους. Με ένα μειδίαμα γεμάτο θλίψη και σοφία, τους δίνει μια δεύτερη ζωή, επιτρέποντάς τους να επιστρέψουν στον κόσμο των θνητών για να δούνε, επιτέλους, τα χαΐρια τους. Στο ουράνιο τελωνείο, η θεϊκή σφραγίδα πέφτει βαριά πάνω στο διαβατήριο της επιστροφής τους στα γήινα μονοπάτια.

Η μεταμόρφωση αρχίζει αμέσως. Το καθαρό, άυλο φως φυλακίζεται. Ο Θεός τους ντύνει για άλλη μια φορά με τα ρούχα τους τα πήλινα: σάρκα, οστά, αίμα και βαριά, γήινη βαρύτητα. Οι αισθήσεις τους ξυπνούν, αλλά μαζί τους ξυπνά και η λήθη. Οι πρώην κάτοικοι του παραδείσου ανοίγουν τα μάτια τους στον θνητό κόσμο ως κοινοί άνθρωποι, έχοντας ξεχάσει την ουράνια καταγωγή τους, αλλά διατηρώντας μια ακόρεστη, σκοτεινή δίψα για πλούτο.

Η Επιστροφή στη Γη και το Μαύρισμα των Φτερών

Όταν οι λευκοντυμένοι άγγελοι μπλέκουν με τη διαφθορά των θνητών

Λευκοντυμένοι άγγελοι, με την ψυχή τους ακόμη καθαρή από το ουράνιο πέρασμα, στη γη ξαναγυρίζουνε, πατώντας το χώμα των πολύβουων πόλεων. Όμως, η γήινη ατμόσφαιρα είναι μολυσμένη από τα ανθρώπινα πάθη. Πολύ γρήγορα, οι έκπτωτοι αυτοί ταξιδιώτες μπλέκουνε με τους κοινούς ανθρώπους, παρασύρονται από την απληστία και τη λαγνεία, και τα αόρατα φτερά τους αρχίζουν σταδιακά να μαυρίζουν από το σκοτάδι της αμαρτίας.

Σχετικό Άρθρο:

Διαβάστε επίσης: Η Ειρωνεία της Μοίρας: Όταν η αλήθεια ήρθε πολύ αργά για να σώσει έναν έρωτα

Η δίψα για το «μάλαμα» που τους έφερε πίσω στη Γη, μετατρέπεται σε μια εφιαλτική εμμονή. Γίνονται τραπεζίτες, έμποροι, απατεώνες και τύραννοι. Ξεχνούν κάθε έννοια αγάπης και αλληλεγγύης, κυνηγώντας μόνο την ύλη. Η καθαρότητα με την οποία ενσαρκώθηκαν δίνει τη θέση της στον κυνισμό, και η δεύτερη ευκαιρία που τους δόθηκε μετατρέπεται στην απόλυτη πνευματική τους καταδίκη.

Αμαρτωλές Διαδρομές και η Κάθοδος στα Υπόγεια της Κόλασης

Το τελικό, άρρωστο δρομολόγιο και η αιώνια φυλακή

Η ζωή τους μετατρέπεται σε μια σειρά από αμαρτωλές διαδρομές, που εξελίσσονται πάνω σε άρρωστα, σκοτεινά δρομολόγια γεμάτα προδοσία, έγκλημα και ηθική εξαθλίωση. Δεν υπάρχει πλέον επιστροφή στον φωτεινό ουρανό. Έχοντας λερώσει το πήλινο ένδυμά τους και έχοντας αρνηθεί τη θεϊκή τους φύση για τα πλούτη του κόσμου, οι πάλαι ποτέ άγγελοι χάνουν το δικαίωμα της λύτρωσης.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Όταν το πήλινο σώμα τους πεθαίνει για δεύτερη και τελευταία φορά, το διαβατήριο της επιστροφής δεν ισχύει πια για τον παράδεισο. Οι μαυρισμένες, βαριές από την ύλη ψυχές τους, έλκονται αναπόφευκτα από το σκοτάδι. Και ύστερα, καταλήγουνε, χωρίς καμία ελπίδα σωτηρίας, στα πιο βαθιά, φλεγόμενα και παγωμένα της κόλασης τα υπόγεια, φυλακισμένες για πάντα στο σημείο που επέλεξαν οι ίδιες οι πράξεις τους.

Βασισμενο στους στιχους:  

Παραπονιάρικες ψυχές, βαριούνται το νιρβάνα τους,

και πριν περάσουν δυο γενιές, αλλάζουνε τα πλάνα τους.

Αιώνες παζαρεύουνε με το Θεό τ’αντάλλαγμα,

τους ουρανούς ν’αφήσουνε, για ένα κομμάτι μάλαμα.

Και ο Θεούλης ο καλός, τους κάνει τα χατίρια τους,

τους δίνει δεύτερη ζωή, να δούνε τα χαΐρια τους.

Σφραγίζει διαβατήριο, επιστροφής στα γήινα,

τους ντύνει γι’άλλη μια φορά, τα ρούχα τους τα πήλινα.

(Ρ)

Λευκοντυμένοι άγγελοι, στη γη ξαναγυρίζουνε,

με τους ανθρώπους μπλέκουνε και τα φτερά μαυρίζουνε.

Αμαρτωλές διαδρομές, σ’ άρρωστα δρομολόγια,

κι ύστερα καταλήγουνε, στης κόλασης τα υπόγεια.