Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά το τζάμι, και ο Χρήστος κοίταξε τα χέρια του. Ήταν γεμάτα καφέ κηλίδες, με το δέρμα τόσο λεπτό που έμοιαζε με τσιγαρόχαρτο. Ένιωθε το βάρος των ογδόντα χρόνων να πλακώνει την πλάτη του, καθηλωμένος σε μια παλιά, ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα.
Κλείνοντας τα μάτια, βυθίστηκε ξανά στον ωκεανό των αναμνήσεών του.
Θυμήθηκε τη μυρωδιά του μπαρουτιού και τον παγωμένο αέρα του 1940. Έβλεπε τον εαυτό του να τρέχει σε μια λασπωμένη χαράδρα, φορώντας μια σκισμένη στρατιωτική χλαίνη, ενώ γύρω του έπεφταν οβίδες. Ένας σύντροφός του, με πρόσωπο που δεν αναγνώριζε, ούρλιαζε ζητώντας βοήθεια, με τα πόδια του θαμμένα στα χαλάσματα. Ο τρόμος εκείνης της στιγμής ήταν τόσο ζωντανός, που ο Χρήστος πετάχτηκε όρθιος στον ύπνο του, νιώθοντας την καρδιά του να σπάει.
Μετά, η σκηνή άλλαξε. Μια ευχάριστη ανάμνηση, από εκείνες τις λίγες που τον παρηγορούσαν. Ένα ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία των Κυκλάδων, τη δεκαετία του '70. Κρατούσε το χέρι μιας ξανθιάς κοπέλας με λευκό φόρεμα. Ένιωθε τη ζεστασιά του δέρματός της και την αλμύρα στα χείλη του. «Θα είμαστε μαζί για πάντα, Χρήστο», του ψιθύριζε. Όμως, καθώς την κοίταζε, τα χαρακτηριστικά της άρχισαν να λιώνουν σαν κερί, και η θάλασσα πίσω της βάφτηκε μαύρη, γεμάτη επιπλέοντα νεκρά ψάρια.
Όλες οι αναμνήσεις του κατέληγαν σε εφιάλτες. Μια πυρκαγιά σε ένα αρχοντικό όπου ήταν εγκλωβισμένος, ο ήχος από νύχια που γρατζουνούσαν την πόρτα του υπογείου του, το κλάμα ενός μωρού που δεν είχε αποκτήσει ποτέ.
«Γιατί πονάει τόσο το παρελθόν μου;» ψιθύρισε, με τη βραχνή, τρεμάμενη φωνή της γεροντικής ηλικίας.
Η Σοκαριστική Αποκάλυψη στον Καθρέφτη
Ο μεταλλικός ήχος που έσκισε τη σιωπή δεν ήταν απλό μπιπ. Ήταν ένας ρυθμικός, υψίσυχνος παλμός που τρυπούσε τα τύμπανα. Μαζί του, η εικόνα του σκοτεινού δωματίου με την κουνιστή πολυθρόνα άρχισε να τρεμοπαίζει, σαν χαλασμένη ταινία σε θερινό σινεμά. Οι τοίχοι «ράγισαν» σε ψηφιακά πίξελ και η μυρωδιά της βροχής εξαφανίστηκε, δίνοντας τη θέση της στην αποστειρωμένη, καυστική οσμή του όζοντος και του ιωδίου.
Ο Χρήστος άνοιξε τα μάτια του, ανασαίνοντας βαριά. Το στήθος του ανεβοκατέβαινε με μια ορμή που είχε ξεχάσει εδώ και δεκαετίες.
«Σταθεροποίηση παλμών στο ογδόντα δύο. Η εγκεφαλική δραστηριότητα επιστρέφει σε επίπεδα άλφα», ακούστηκε μια ψυχρή, γυναικεία φωνή από κάποιο αόρατο ηχείο. «Το υποκείμενο επέζησε της μεταφόρτωσης».
Ο Χρήστος προσπάθησε να σηκώσει το χέρι του για να διώξει το φάντασμα της ξανθιάς κοπέλας από τις Κυκλάδες, αλλά ένιωσε μεταλλικούς ιμάντες να του σφίγγουν τους καρπούς. Κοίταξε τα δάχτυλά του. Δεν υπήρχαν καφέ κηλίδες. Δεν υπήρχαν ρυτίδες. Το δέρμα του ήταν λείο, σφριγηλό, γεμάτο νεανική ελαστικότητα.
«Τι... τι συμβαίνει; Πού είναι το σπίτι μου;» τραύλισε.
Η φωνή του δεν ήταν πια το βραχνό, τρεμάμενο σφύριγμα του γέροντα. Ήταν μια φωνή που έσπαγε, εφηβική, γεμάτη με το ακατέργαστο μέταλλο της νιότης.
Ένας μεγάλος, φιμέ καθρέφτης στον τοίχο απέναντί του φωτίστηκε απότομα από πίσω. Ήταν ένα παράθυρο διπλής όψης. Πίσω από το τζάμι, δύο φιγούρες με ολόλευκες ιατρικές φόρμες και ψηφιακά tablet στα χέρια τον παρατηρούσαν. Η πόρτα του θαλάμου άνοιξε με ένα απαλό σφύριγμα πεπιεσμένου αέρα. Ο μεγαλύτερος από τους δύο, ένας άντρας με γκρίζους κροτάφους και παγωμένο, επιστημονικό βλέμμα, πλησίασε το κρεβάτι.
«Ηρεμήστε, Χρήστο. Είστε ασφαλής», είπε ο άντρας, ρυθμίζοντας κάτι σε μια οθόνη αφής που αιωρούνταν πάνω από το προσκεφάλι.
«Ποιος είστε εσείς; Πού είναι η γυναίκα μου;» ούρλιαξε ο Χρήστος, παλεύοντας με τους ιμάντες. «Ήμουν στο δωμάτιό μου! Πέθαινα... ένιωθα την καρδιά μου να σταματάει!»
Ο γιατρός άφησε το tablet στην άκρη και τον κοίταξε στα μάτια. Δεν υπήρχε οίκτος στο βλέμμα του, μόνο μια βαθιά, κουρασμένη σοβαρότητα.
«Δεν έχετε γυναίκα, Χρήστο. Και δεν είστε ογδόντα χρονών. Κοιτάξτε τον εαυτό σας».
Με ένα άγγιγμα στην οθόνη, το τζάμι του παραθύρου μετατράπηκε σε καθρέφτη. Ο Χρήστος πάγωσε. Από την άλλη πλευρά τον κοίταζαν δύο μεγάλα, έντρομα μάτια ενός δεκαεξάχρονου έφηβου. Το πρόσωπό του ήταν σχεδόν παιδικό, με λίγα σπυράκια στο μέτωπο και ανακατωμένα, πυκνά μαλλιά.
«Όχι... όχι, αυτό είναι λάθος!» ο Χρήστος άρχισε να τρέμει, το σώμα του σπαρταρούσε πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι. «Θυμάμαι το '40! Θυμάμαι τη λάσπη στα χαρακώματα, τον ήχο από τις οβίδες, τη μυρωδιά του μπαρουτιού! Έχω ζήσει μια ολόκληρη ζωή! Γιατί μου το κάνετε αυτό; Ποιοι είστε;»
«Ονομάζομαι Δρ. Κασσάνδρος», απάντησε ο γιατρός, σταυρώνοντας τα χέρια. «Και βρίσκεστε στο Ερευνητικό Κέντρο Νέας Γαίας. Το έτος είναι 2082. Ο πόλεμος που θυμάστε έγινε πριν από έναν αιώνα».
«Λέτε ψέματα!»
Το Σκοτεινό Πείραμα: Το Πρόγραμμα Ανακύκλωσης Συνείδησης
«Ακούστε με προσεκτικά», ο γιατρός έσκυψε πιο κοντά, και η φωνή του χαμήλωσε, αποκτώντας μια κινηματογραφική, σχεδόν θεατρική πυκνότητα. «Η Γη πεθαίνει, Χρήστο. Η ατμόσφαιρα έχει καταστραφεί και οι πόροι τελειώνουν. Σε οκτώ μήνες, το σκάφος "Κίβωτος-3" αναχωρεί για τον Proxima Centauri. Χρειαζόμαστε ανθρώπους για να χτίσουν έναν νέο πολιτισμό από την αρχή. Χρειαζόμαστε τη σοφία των ηλικιωμένων, την εμπειρία των στρατιωτών που επιβίωσαν από κρίσεις, τη στρατηγική των παλιών. Όμως...»
«Όμως τι;» ψιθύρισε ο Χρήστος, με τα δάκρυα να κυλούν πλέον στα λεία μάγουλά του.
«Τα γηρασμένα σώματα δεν αντέχουν το ταξίδι. Η κρυογονική κατάψυξη θα έσπαγε τις αρτηρίες τους μέσα σε λίγες μέρες. Χρειαζόμασταν νεανικά, δυνατά σώματα. Σώματα σαν το δικό σου, δεκαεξάχρονα. Έτσι, εφαρμόσαμε το Πρόγραμμα Ανακύκλωσης Συνείδησης».
Ο Χρήστος ένιωσε το δωμάτιο να γυρίζει. «Τι σημαίνει αυτό...;»
«Αγοράσαμε τις μνήμες. Η εταιρεία μας έκανε συμφωνίες με τα δημόσια γηροκομεία του παλιού κόσμου. Λίγο πριν πεθάνουν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες τους, ψηφιοποιήσαμε τους εγκεφάλους τους. Αυτός ο στρατιώτης που είδες να πεθαίνει στη λάσπη; Ήταν ένας άντρας που έσβησε το 1998 σε ένα γηροκομείο της Καστοριάς. Η κοπέλα στις Κυκλάδες; Μια γυναίκα που πέθανε από άνοια πριν από πέντε χρόνια. Τις συμπιέσαμε, τις καθαρίσαμε και τις εμφυτεύσαμε στο δικό σου, παρθένο μυαλό».
«Δεν είναι δικές μου...» ψιθύρισε ο δεκαεξάχρονος, κοιτάζοντας το ταβάνι με βλέμμα κενό.
«Όχι, δεν είναι. Αλλά πρέπει να γίνουν», είπε ο Δρ. Κασσάνδρος, κάνοντας νόημα στη βοηθό του να ετοιμάσει μια νέα σύριγγα. «Χρειαζόμαστε έναν δεκαεξάχρονο που να σκέφτεται σαν ογδοντάχρονος στρατηγός».
«Και οι εφιάλτες;» ρώτησε ο Χρήστος, ενώ η βοηθός πλησίαζε με μια βελόνα που έλαμπε κάτω από τα φώτα φθορίου. «Γιατί οι περισσότερες αναμνήσεις είναι τρομακτικές;»
Ο γιατρός χαμογέλασε αμυδρά, ένα χαμόγελο γεμάτο κυνισμό. «Επειδή η ανθρώπινη ιστορία είναι τρομακτική, αγόρι μου. Και επειδή ο φόβος είναι ο καλύτερος καταλύτης για να ριζώσει μια ξένη μνήμη. Ξεκουράσου τώρα. Στην επόμενη φάση, θα σου φορτώσουμε τις αναμνήσεις ενός αρχιτέκτονα».
Η βελόνα τρύπησε τον λαιμό του Χρήστου. Καθώς το υγρό πάγωνε τις φλέβες του, τα μάτια του έκλεισαν. Και μέσα στο σκοτάδι του νεαρού του μυαλού, ο ήχος των οβίδων άρχισε να μπερδεύεται με το κλάμα ενός μωρού που δεν είχε γεννηθεί ακόμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου