Η Συμφωνία του Χρόνου: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου και ανατροπής

-
Εικόνα
Το ρολόι του τοίχου χτυπούσε με έναν ξηρό, μεταλλικό ήχο που έμοιαζε να τρυπάει τη σιωπή του δωματίου. Μεσάνυχτα ακριβώς . Ο Μιχάλης καθόταν, όπως κάθε βράδυ τα τελευταία επτά χρόνια, καθηλωμένος στην αναπηρική του καρέκλα μπροστά από το μεγάλο παράθυρο του σαλονιού. Έξω, τα φώτα της πόλης έτρεμαν κάτω από την ψυχρή φθινοπωρινή βροχή. Τα πόδια του, άψυχα κομμάτια κρέατος σκεπασμένα με μια μάλλινη κουβέρτα, δεν ένιωθαν τίποτα. «Επτά χρόνια, τρεις μήνες και δώδεκα ημέρες» , ψιθύρισε στον εαυτό του. Τόσος χρόνος είχε περάσει από τη νύχτα που το αυτοκίνητό του γλίστρησε στον βρεγμένο δρόμο, στερώντας του τη δυνατότητα να ξανασταθεί όρθιος. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ξαφνικά, η θερμοκρασία στο δωμάτιο έπεσε απότομα. Η ανάσα του Μιχάλη βγήκε σε ένα λευκό σύννεφο ατμού. Στη γωνία του σαλονιού, εκεί όπου το σκοτάδι ήταν πιο πυκνό, οι σκιές άρχισαν να στροβιλίζονται, παίρνοντας σάρκα και οστά. Μέσα από το πουθενά, ένας άνδρας με κομψό, μαύρο κοστούμι και βλέμμα που έλαμπε σαν αναμμένο κάρβουν...
Δημοσίευση σχολίου

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΑΥΤΗ Σ’ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ (Τραγούδι)

-

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΑΥΤΗ Σ’ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ


Τη νύχτα αυτή, σ’αγάπησαν τα θαύματα,

σκοτείνιασε από ζήλια το φεγγάρι.

Αρχίσαν οι αγγέλοι τα πειράγματα,

μαζί στον ουρανό, ποιος θα σε πάρει.


Θεός αντάρτης, άπλωσε τα δίχτυα του,

μ’ολόχρυσο βελόνι μανωμένα.

Με έρωτα να ντύσει τα ξενύχτια Του,

που τα φυλάνε τ’άστρα νυσταγμένα.


Απρίλης άστραψε στο καταχείμωνο,

απ’τα δεκαοκτώ σου μαγεμένος.

Αψήφησε τους νόμους και αλίμονο,

κοντά σου θα πεθάνει ερωτευμένος.

(Ρ)

Σε είδε ο ήλιος κι άλλαξε τη ρότα του,

στο βλέμμα σου σταμάτησε το βλέμμα του.

Μεθύσαν απ’τα μάτια σου τα φώτα του,

κι ανάψαν τα μεσάνυχτα το στέμμα του.

                     

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το ήξερα πως θα φτάσω τελευταίος: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου

-
Εικόνα
Η βροχή χτυπούσε το παρμπρίζ του παλιού Volvo με μια ρυθμική, σχεδόν υπνωτιστική μανία. Ο δείκτης του ρολογιού στο ταμπλό ήταν κολλημένος στις 02:40 τα ξημερώματα . Ο δρόμος για το ορεινό καταφύγιο της Καστανιάς ήταν σκοτεινός, πνιγμένος στην ομίχλη και τις λάσπες. Ο Μάνος έσφιξε το τιμόνι, νιώθοντας το κρύο να διαπερνά τα ρούχα του. Κοίταξε το κινητό του. Καμία ένδειξη σήματος. Μόνο μια λευκή οθόνη που αναβοσβήνε. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Είχε λάβει το γράμμα πριν από τρεις ημέρες. Ένας απλός, χειρόγραφος φάκελος χωρίς γραμματόσημο, με μια μόνο πρόταση: «Μας απομένει μία τελευταία συνάντηση. Μην αργήσεις» . Η υπογραφή στο τέλος του προκάλεσε ρίγος. Ήταν ο γραφικός χαρακτήρας του Άλκη. Του κοινού τους φίλου, που είχε χαθεί στο ίδιο ακριβώς βουνό πριν από δέκα χρόνια. Ο Μάνος ήξερε ότι ήταν παράλογο. Ότι οι υπόλοιποι της παλιάς παρέας, ο Νίκος, η Έλενα και ο Παύλος, θα βρίσκονταν ήδη εκεί. Το ήξερα πως θα φτάσω τελευταίος , ψιθύρισε στον εαυτό του με μια πικρή βεβαιότητα. Το Καταφ...
Διαβάστε τη συνέχεια

Πολύ Ψέμα για μια Αλήθεια: Ένα Καθηλωτικό Διήγημα Μυστηρίου

-
Εικόνα
Το δωμάτιο μύριζε παλαιό χαρτί, κρύο τσάι και εκείνη την αποπνικτική υγρασία που τρυπώνει στα σπίτια της βόρειας Αγγλίας κάθε φορά που ο καιρός αποφασίζει να πνίξει το τοπίο στην ομίχλη. Ο Άρθουρ Μπλέικ, συνταξιούχος καθηγητής Ιστορίας και ερασιτέχνης συλλέκτης σπάνιων χειρογράφων, κάθισε πίσω από το γραφέιο του. Τα δάχτυλά του, τραχιά από τα χρόνια, χάδευαν το εξώφυλλο ενός δερματόδετου βιβλίου που δεν είχε τίτλο. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Απέναντί του, ο νεαρός δημοσιογράφος Τόμας Ριντ κρατούσε το στυλό του πάνω από το σημειωματάριο, περιμένοντας. Είχε ταξιδέψει έξι ώρες με το τρένο για αυτή τη συνέντευξη. Η φήμη που κυκλοφορούσε στους ακαδημαϊκούς κύκλους ήταν εξωφρενική: ο Μπλέικ είχε στα χέρια του τα πρωτότυπα ημερολόγια ενός χαμένου αξιωματικού από την εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου, τα οποία αποδείκνυαν ότι μια ολόκληρη ιστορική μάχη δεν είχε συμβεί ποτέ όπως τη διδάσκονταν στα σχολεία. Ένα Αριστουργηματικό Ψέμα «Θέλετε την αλήθεια, λοιπόν, κύριε Ριντ;» ρώτησε ο Μπλέικ, με τ...
Διαβάστε τη συνέχεια

Περίπου Ζωντανός: Ένα Διήγημα Μυστηρίου και Μεταφυσικής

-
Εικόνα
Το ρολόι στον τοίχο του γραφείου είχε κολλήσει στις δέκα και δώδεκα. Όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε φορά που ο Μιχάλης σήκωνε το βλέμμα του από την οθόνη του υπολογιστή. Ήταν μια παράξενη εβδομάδα. Η πόλη έμοιαζε τυλιγμένη σε μια διαρκή, υπόκωφη ομίχλη, και οι συνάδελφοί του στο λογιστικό γραφείο έδειχναν πιο απόμακροι από ποτέ. Όταν τους μιλούσε, εκείνοι αργούσαν να γυρίσουν. Τον κοιτούσαν με ένα βλέμμα αφηρημένο, σαν να προσπαθούσαν να θυμηθούν ποιος ήταν, πριν του γνέψουν καταφατικά και επιστρέψουν στη δουλειά τους. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ «Μάλλον χρειάζομαι άδεια», σκέφτηκε, μαζεύοντας τα πράγματά του. Βγαίνοντας στον δρόμο, η αίσθηση της απομόνωσης έγινε πιο έντονη. Τα αυτοκίνητα περνούσαν από μπροστά του χωρίς τον παραμικρό θόρυβο. Οι πεζοί βάδιζαν βιαστικοί, με τα κεφάλια σκυμμένα, αποφεύγοντας κάθε επαφή. Ο Μιχάλης ένιωθε το σώμα του παράξενα ελαφρύ, σαν η βαρύτητα να είχε χάσει τη μισή της δύναμη πάνω του.
Διαβάστε τη συνέχεια