ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ ΞΟΔΙ (Προς μελοποίηση)

ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ ΞΟΔΙ

Ξημέρωσε κι η νύχτα κουρασμένη αποχωρεί,

Μα η νέα μέρα, ίδια ξεπροβάλλει.

Καινούργια, τάχα, «αλήθεια», ψάλλουν πάλι οι χοροί,

κι αυτή, το ίδιο ψέμα με την άλλη.

Νονοί καλοντυμένοι, απαιτούν το μερτικό,

προστάτες, στην πουτάνα τη ζωή μας,

κι εμείς, παγιδευμένοι σ’ ένα κύκλο τραγικό,

λατρεύουμε κρυφά, το νταβατζή μας.

Βιγλάτορες στις πύλες, των αδιάφορων καιρών,

την είσοδο αποτρέπουν της πορείας.

Θλιμμένοι παραστάτες, των σκισμένων θυρεών,

το ξόδι ακολουθούν της Ιστορίας.

Απόκαμε η ελπίδα, τις σκιές ν’ ακολουθεί,

που σέρνονται γυμνές, μέσα στην πόλη.

Να πέσει αποφάσισε, σε λήθαργο βαθύ,

τα όνειρα βουτώντας στη φορμόλη.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ