ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΧΛΟΜΙΑΖΕΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ (Προς μελοποίηση)

ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΧΛΟΜΙΑΖΕΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ

Οι χαραυγές των γκρίζων πρωινών,

θολές εικόνες σε παμπάλαιη κορνίζα.

Νότες σκιές σκοπών αλλοτινών

και τα δυό δάχτυλα γυμνά μέσα στην πρίζα.

Τις Κυριακές χλομιάζει η ανατολή,

θλιμμένοι στίχοι, στου εσπρέσσο το φλιτζάνι.

Ώρες στοιχειά, ματώνουν το φιλί,

το τάμα ψάχνουνε, σαν άγιοι ζητιάνοι.

Τα δειλινά τα’αγόγγυστου λυγμού,

εκεί που γίνονται τα όνειρα φενάκη,

σκέψη τρελή, πουτάνα του συρμού,

σερβίρει θάνατο με δόσεις, σε σφηνάκι.

Νύχτες βροχές, ορίζουν τις ποινές,

εισαγγελείς πενταμελούς σε απαρτία.

Με ύφος βαρύ, παράκρουσης φωνές,

τη λογική μετουσιώνουν σ’αμαρτία.