Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ(Ραψωδία Α!...στιχ.420-Τέλος ραψωδίας)

Ομήρου Οδύσσεια  σε απόδοση του πολύ καλού φίλου Θανάση Στούπη. Μια επική προσπάθεια που αξίζει να αναγνωριστεί!

Εδώ τα προηγούμενα


 Κι ο συνετός Τηλέμαχος του απαντάει έτσι:

«Ευρύμαχε ο πατέρας μου στον Άδη ταξιδεύει,

οι μάντεις που έρχονται εδώ μου φαίνονται σαν λέτσοι

και τις μαντείες αψηφώ, μα η μάνα, τους μαζεύει


και τους ρωτά που χάθηκαν του κύρη μου οι δρόμοι.

Μα για τον ξένο που ρωτάς, στην Τάφο τώρα μένει,

ο Μέντης, γιος του Αγχίαλου με την σοφή τη γνώμη,

που ορθά την Τάφο κυβερνά την θαλασσοθρεμμένη».                    420


Αυτά του λέει και δεν ξεχνά πως ήταν η Παλλάδα.

Χορό οι μνηστήρες σκέφτηκαν , και τ’ άσματα να πιάσουν

κι ενώ γλεντούσαν έπεσε της νύχτας η θαμπάδα,

ώρα να πάνε σπίτι τους τον ύπνο να χορτάσουν.


Μέσα στις πλάκες της αυλής, δώμα ψηλό ορθωνόταν,

κει πάει τώρα να γευτεί του ύπνου την ομορφάδα

ο συνετός Τηλέμαχος που τούτα εσκεφτόταν

και πίσω κόρη πήγαινε με φλογοβόλα δάδα,


του Ώπου η Ευρύκλεια που του Λαέρτη η μύτη

κόρη πιστή οσμίστηκε, μικρή την πήρε δούλα                                 430

είκοσι βόδια δίνοντας,  για να κρατά το σπίτι,

ισότιμη γυναίκα του, σχεδόν αρχοντοπούλα


μα από το φόβο του θυμού, του έρωτα τη διάβα

μαζί δεν περπατήσανε. Εκείνη του ’χε δώσει

αγάπη, φως του πήγαινε, κι ήταν πιστή του σκλάβα.

Σαν φτάσαν ο Τηλέμαχος αφού είχε ξεκλειδώσει


το πανωφόρι έβγαλε, κάθισε στο κρεβάτι

και του άπλωσε το χέρι της η μπιστεμένη βάγια

να το διπλώσει όμορφα, μ’ αγάπη το εκράτει

και στο καρφί το κρέμασε, στου κρεβατιού τα πλάγια.                 440


Βγαίνει, την πόρτα σύροντας απ’ το ασημί κρικέλι

στον σύρτη βάζει το λουρί να το ’χει γι αντικλείδι.

Και στην φλοκάτη , τη νυχτιά, περνά, μα ο νους του θέλει

να στοχαστεί της Αθηνάς, το τολμηρό ταξίδι.


           ΤΕΛΟΣ Α! ΡΑΨΩΔΙΑΣ

Σχόλια

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Η Συμφωνία του Χρόνου: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου και ανατροπής

Μέσα στην Ψυχή του Νεκρού: Το Μεταφυσικό Ταξίδι του Ντίνου