Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Χριστούγεννα στις Αλησμόνητες Πατρίδες
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
-
«…Απ'τα αξημέρωτα πέρναγε ο φανοκόρος ανήμερα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Κι άναβε στους δρόμους τις λάμπες με το κοντάρι του. Μετά χτύπαγε τις πόρτες και τα πατζούρια των σπιτιών, για να ξυπνήσει ο κόσμος . Να πάει στην λειτουργία από νωρίς, πριν ακόμα φέξει .
Το πρώτο σπίτι που πήγαινε ήταν το δικό τους. Χτύπαγε το πατζούρι του παπά Ζαχαρία . Έπειτα προχώραγε στα υπόλοιπα σπίτια. Η παπαδιά η Βασιλοπούλα ήταν ξύπνια πολύ πιο πριν. Σιγά να μην περίμενε τον φανοκόρο …Είχε ήδη ξυπνήσει τον
παπά- Ζαχαρία . Ντυνόταν εκείνος με τα καλά του ράσα κι έφευγε πρώτος για να ανοίξει την εκκλησία . Έπειτα η παπαδιά φόραγε τα γιορτινά της, τυλιγόταν με το βαρύ πανωφόρι και σκέπαζε το κεφάλι της με το καλό μαντήλι.
Πέρναγε φουριόζα απ την γειτόνισσα την Ζαρίφενα ,που την περίμενε απέξω και φτάνανε μαζί στην εκκλησία. Ήταν δική τους συνήθεια ,να είναι πρώτες απ όλους στην λειτουργία. Υποδεχόντουσαν με ευχές τον κόσμο που έμπαινε στο ναό . Μυρώναν τις εικόνες, φτιάχνανε τα λουλούδια, κόβανε τα αρτόψωμα…
Οι ψάλτες ετοιμάζανε τα ψαλτήρια τους. Έτριζε πάντα στην είσοδο το βαρύ πορτόφυλλο ,από την υγρασία . Κι η παπαδιά θύμωνε μ εκείνον τον «ανεπρόκοπο» τον νεωκόρο. Που δεν πρόκανε «να την λαδώσει κομμάτ΄,να μην στριγγλίζει τέτοια Άγια μέρα…». Κάθε φορά τον «έψελνε» γι αυτό, μετά την λειτουργία .
Μετά το 1922 τέτοιες μέρες ,στο Λαύριο εκείνη ανακτούσε λίγη από την παλιά της δόξα. Έβαζε ένα καινούριο φόρεμα ραμμένο απ΄ την εγγόνα της ,την Χρυσή . Κάνοντας δήθεν πως δεν ήταν αναγκαίο, έλεγε :
« Εδώ τα χάσαμ ‘ όλα … τα φορέματα θα κοιτάμε; Τώρα πάνε αυτά που ήξερα και είχα..»
Κι εξιστορούσε τα «μεγαλεία » που΄χε εκεί στο νησί της και την «σειρά της» …. ‘Αρχιζε το κανάκεμα η καημένη η Χρυσή :
«Μια χαρά είσαι γιαγιά με αυτό το φόρεμα . Σωστή Βασιλοπούλα …».
Χαμένος κόπος! Την έπιανε για τα καλά η φούρκα της ,σαν τα θυμόταν όλα εκείνα. Που αναποδογύρισε στα ξαφνικά η ζωή τους κι όλα χαθήκανε … Φόραγε το πανωφόρι της μουρμουρίζοντας πως : «εδωνά που βρεθήκαμε … τα ραψίματα μας μάραναν !» Κι έβγαινε στητή, με το κεφάλι ψηλά απ την πόρτα , να φτάσει από τις πρώτες στην εκκλησία .
«Καλώς την πρεσβυτέρα …. Χρόνια Πολλά !», την υποδεχόταν με σεβασμό ο ιερέας του Λαυρίου .Και την οδηγούσε να καθίσει μπροστά. Στο πρώτο στασίδι . Όπως τότε…»
(Από τις αφηγήσεις της μητέρας μου για την γιαγιά της την Βασιλοπούλα Παπαζαχαρία )
Φωτο 1: Φανοκόρος , (από το site : Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ )
Φωτο2: Ο παπα- Ζαχαρίας παππούς της μητέρας μου. Φωτο του 1905, Ιερέας της νήσου Αφησιάς ,Επίτροπος της Μητροπόλεως του Μαρμαρά.
Το ρολόι του τοίχου χτυπούσε με έναν ξηρό, μεταλλικό ήχο που έμοιαζε να τρυπάει τη σιωπή του δωματίου. Μεσάνυχτα ακριβώς . Ο Μιχάλης καθόταν, όπως κάθε βράδυ τα τελευταία επτά χρόνια, καθηλωμένος στην αναπηρική του καρέκλα μπροστά από το μεγάλο παράθυρο του σαλονιού. Έξω, τα φώτα της πόλης έτρεμαν κάτω από την ψυχρή φθινοπωρινή βροχή. Τα πόδια του, άψυχα κομμάτια κρέατος σκεπασμένα με μια μάλλινη κουβέρτα, δεν ένιωθαν τίποτα. «Επτά χρόνια, τρεις μήνες και δώδεκα ημέρες» , ψιθύρισε στον εαυτό του. Τόσος χρόνος είχε περάσει από τη νύχτα που το αυτοκίνητό του γλίστρησε στον βρεγμένο δρόμο, στερώντας του τη δυνατότητα να ξανασταθεί όρθιος. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ξαφνικά, η θερμοκρασία στο δωμάτιο έπεσε απότομα. Η ανάσα του Μιχάλη βγήκε σε ένα λευκό σύννεφο ατμού. Στη γωνία του σαλονιού, εκεί όπου το σκοτάδι ήταν πιο πυκνό, οι σκιές άρχισαν να στροβιλίζονται, παίρνοντας σάρκα και οστά. Μέσα από το πουθενά, ένας άνδρας με κομψό, μαύρο κοστούμι και βλέμμα που έλαμπε σαν αναμμένο κάρβουν...
Και Κάποιοι Άλλοι Είπαν το Ίδιο Το σκοτάδι στο υπόγειο του Fort Bragg δεν ήταν το συνηθισμένο σκοτάδι της νύχτας· είχε μια πυκνότητα που έμοιαζε να καταπίνει τον ήχο. Ο Ντάνιελ κάθισε στην άκρη του σιδερένιου κρεβατιού, με τα δάχτυλά του να πιέζουν τους κροτάφους του. Στα τριάντα πέντε του, με το σώμα του σημαδεμένο από τις αποστολές της JSOC στο Αφγανιστάν, δεν πίστευε στα φαντάσματα. Πίστευε μόνο σε ό,τι μπορούσε να κλειδώσει στη διόπτρα του όπλου του. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Όμως, αυτό που είχε συμβεί τρεις μέρες πριν στην έρημο της Νεβάδα, λίγα μίλια μακριά από την περίμετρο της Area 51, δεν ανήκε σε κανένα στρατιωτικό εγχειρίδιο. Η πόρτα του θαλάμου άνοιξε με έναν ξερό, μεταλλικό ήχο. Ο Μίλερ μπήκε μέσα. Το πρόσωπό του, συνήθως ανέκφραστο και σκληρό, ήταν χλωμό κάτω από το αμυδρό φως της λάμπας φθορισμού. Δεν είπε τίποτα. Κάθισε στην απέναντι καρέκλα, άνοιξε ένα σημειωματάριο και άφησε ένα στυλό πάνω στο τραπέζι. «Πρέπει να το ξαναγράψεις, Ντάνιελ», είπε ...
Το παλιό αρχοντικό του παππού μύριζε υγρασία, αποξηραμένη λεβάντα και σκόνη χρόνων. Ο Ντίνος περπάτησε αργά στο σκοτεινό διάδρομο, κρατώντας στα χέρια του το μόνο πράγμα που του είχε απομείνει μετά την κηδεία: ένα βαρύ, ασημένιο ρολόι τσέπης που δεν χτυπούσε πια. Καθώς κάθισε στην πολυθρόνα όπου ο ηλικιωμένος άνδρας άφησε την τελευταία του πνοή, μια παράξενη παγίδα κρύου τύλιξε το δωμάτιο. Η καρδιά του Ντίνου άρχισε να χτυπά στον ρυθμό μιας αόρατης εκκρεμότητας. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Όταν πίεσε το κούμπωμα του ρολογιού, ο χρόνος δεν προχώρησε, αλλά στράφηκε προς τα πισω. Το φως των κεριών έσβησε απότομα και μια βίαιη πνευματική δίνη τον ρούφηξε μακριά από το σώμα του. Ο Ντίνος δεν βρισκόταν πλέον στο παρόν. Είχε εισχωρήσει στα βαθύτερα στρώματα της ψυχής του πεθαμένου παππού του , μετατρέποντας τον εαυτό του σε έναν σιωπηλό επιβάτη των ξένων αναμνήσεων, έτοιμο να ζήσει μια ζωή που δεν του ανήκε. Η Μεταφορά στο 1954 και το Ξένο Σώμα Τα μάτια του άνοιξαν και η ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου