Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Οι ιστορίες του παππού (Χρονογράφημα)

Τα απογεύματα που βγαίναμε για παιχνίδι θα περνούσαμε από το τσαγκάρικο του παππού για στραγάλια και καραμέλες τσάρλεστον.

Τα είχε σε βάζα υποτίθεται για πούλημα αλλά στην ουσία τα μοίραζε στα παιδιά.

Θέλουμε ιστορία...του φωνάζαμε και εκείνος δεν μας χάλαγε χατίρι.

Φυσικά οι ιστορίες του θα ήταν από την πατρίδα του την Μ.Ασία αλλά και από την Κατοχή.

Τον εμφύλιο τον είχε

σβήσει από την μνήμη του επειδή τα παιδιά του είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα.

Πόσες φορές μας είχε πεί για τους πεινασμένους που αρπάζανε τα γλυκά από τα χέρια αυτών που μόλις τα είχαν αγοράσει από ζαχαροπλαστείο στα Χαυτεία.

Έφευγε από την Κατοχή και πήγαινε στην Σμύρνη....

Εκεί σκοτείνιαζε....δάκρυζε....οι Τσέτες σκότωναν αλύπητα ...Έλληνας να ήταν και δεν είχε σημασία η ηλικία και το φύλο.

Άλλαζε κόπια γιατί είμαστε έτοιμοι να κλάψουμε και ξαναγύριζε στην Κατοχή για να θυμηθεί ευτράπελο.

Είχε βρεί στην αγορά νωπές σαρδέλες ....τις έφερε σπίτι και με χοντρό αλάτι τις πάστωσε για να έχουν να τρώνε αρκετές ημέρες.

Μια σαρδέλα έκαστος λύσα από αλάτι και μπόλικο νερό ...γεμάτο το στομάχι.

Τις είχε βάλει σε τσουβάλι με μια πέτρα από πάνω και τις άφησε στην ταράτσα για να στραγγίξουν.

Η βρώμα αφόρητη με τους γείτονες να φωνάζουν και να ψάχνουν για ψοφίμι.

Γέλια εμείς αλλά και ο πελάτης που θα περίμενε υπομονετικά για να μπαλώσει τα παπούτσια του.

Σχόλια

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Η Συμφωνία του Χρόνου: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου και ανατροπής

Μέσα στην Ψυχή του Νεκρού: Το Μεταφυσικό Ταξίδι του Ντίνου