Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Eν Αθήναις...άλλα χρόνια

Μετά τον εμφύλιο....μοιάζει με αυλόπορτα και μέσα τι άλλο ακόμα μια μαγική αυλή.

Όλοι μια οικογένεια....ούτε κουδούνι στο δωμάτιο...ούτε όνομα....

Τα παιδιά παίζουν...μια μάνα παρακολουθεί....τι είδαν και αυτηνής τα μάτια....

Αλήθεια τι να έπαθε η αυλόπορτα.... η μάντρα....

Συνηθισμένη εικόνα  στα χρόνια τα περίεργα....Έλληνες εναντίον Ελλήνων.

Πώς μεγαλώσανε εκείνα τα παιδιά;

Ένας Θεός ξέρει....

Ευτυχώς για αυτά που υπήρχε η γειτονιά δηλαδή ΑΝΘΡΩΠΟΙ που έδιναν την μπουκιά τους όταν έβλεπαν μικρό παιδί.

Τι να θυμηθώ....

Μια γιαγιά....τώρα τι γιαγιά όταν η 60 ρα ήταν υπέργηρη...γριά.

Κάθε απόγευμα έπαιρνε το σκαμνάκι της και καθότανε στο πεζοδρόμιο....στον χωματόδρομο παίζανε τα παιδιά...σκελετωμένα...κιτρινιασμένα...με μόνιμο βήχα.... και ακροαστικά...πώς να  ξεχάσω.

Η γιαγιά κρατούσε ένα κατσαρόλι ...και ένα κουτάλι....

"Ελάτε παιδιά...." φώναζε....

Μια κουταλιά ο ένας μια ο άλλος....

Γάλα βρασμένο με ψωμί μέσα ζάχαρη και μια μύτη καφέ.....

Κάθε πρωϊ ο γαλατάς της πήγαινε γάλα για τα παιδιά....

Και αυτή σκελετωμένη.....

Ας γυρίσουμε στην φωτογραφία....καθαρή η αυλή πάντα....ασβέστης ακόμα και στην μισογκρεμισμένη μάντρα.

Ο ασβέστης σκοτώνει τα μικρόβια....διώχνει και το χτικιό λέγανε....

Δεν γνώριζαν πολλά και σήμερα που το σκέπτομαι καλύτερη η άγνοια για τέτοια θέματα εκείνα τα περίεργα χρόνια....τουλάχιστον πέθαινες μια φορά.

Σχόλια

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Συμφωνία του Χρόνου: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου και ανατροπής

• Και Κάποιοι Άλλοι Είπαν το Ίδιο: Διήγημα Μυστηρίου & Συγκάλυψης

Μέσα στην Ψυχή του Νεκρού: Το Μεταφυσικό Ταξίδι του Ντίνου