Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Αναμνήσεις απ την Κοκκινιά (Χρονογράφημα)

Έπρεπε να επισκεφθούμε το σπίτι του συγγενή στην Κοκκινιά....

"Ντροπής πράγματα" έλεγε ο παππούς "θα μας συζητάνε"....

Εύκολο ήταν ;

Ξεκίνα από τον Βούθουλα για Κοκκινιά με σημάδια και διηγήσεις για να βρείς το σπίτι έχοντας μεσάνυχτα από Πειραιά και περίχωρα.

Κατάκοποι επιτέλους φθάναμε από λεωφορείο σε

λεωφορείο και ποδαρόδρομο και ρώτα εδώ και ρώτα εκεί.

"Ξέρετε από την Σμύρνη είναι κάπου εδώ κοντά μένει..."

"Γιατί εμείς από πού είμαστε από το Παρίσι;"

Και γελούσανε καλοσυνάτα.

Στρίψε εδώ στρίψε εκεί και έπεφτες επάνω σε μάντρα όπως στην φωτογραφία που έγινε αφορμή για την ανάρτηση.

Το επώνυμο γραμμένο και το βελάκι και το εύρισκες....

Γελούσαμε ....

Και να το σπιτάκι του συγγενή ...μινιατούρα ...χτισμένο με αίμα όμως...

Έβαζαν μια μεγάλη γλάστρα μπροστά στην σιδερένια σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα .....για ασφάλεια για τα παιδιά.

" Άστα να παίξουν τώρα ..."

Το ταρατσάκι απαραίτητο για άπλωμα της μπουγάδας αλλά και το καλοκαιράκι για στρωματσάδα το βράδυ.

"Καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία..."

Αυτό δεν μας έκανε εντύπωση γιατί η δική μας δεν ήταν μεγαλύτερη και μάλιστα με ενοίκιο ενώ του συγγενή ιδιόκτητη.

Δεν έφευγες αν δεν έτρωγες ....ότι είχαν και βοηθούσαν και οι γείτονες φέρνοντας από ένα πιάτο.

Τι να πρωτοθυμηθείς....

Εξ αδιαιρέτου τα έλεγαν τα σπιτάκια ....

Το ντουβάρι που το χώριζε με το διπλανό είχε ένα μικρό άνοιγμα όπου επικοινωνούσαν οι γειτόνοι που ήταν κάτι περισσότερο....αδέρφια.

Δεμένες σχέσεις ο ένας νοιαζότανε για τον άλλον.

Όταν έφτανες στο σπίτι για επίσκεψη και  έλλειπε ο συγγενής έβγαινε ο διπλανός και σε έβαζε στο δικό του για να περιμένεις μέχρι να έρθει.

Σχόλια

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Η Συμφωνία του Χρόνου: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου και ανατροπής

Μέσα στην Ψυχή του Νεκρού: Το Μεταφυσικό Ταξίδι του Ντίνου