Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Η γιαγιά μας η καλή (Χρονογράφημα)

 Οι ηλικιωμένες εκείνα τα χρόνια είχαν μια σοφία θα έλεγα....

Οι νεότεροι κρεμόντουσαν από τα χείλη τους.

Είχαν μια καλοσύνη....αγάπη ειδικά στα παιδιά.

Έβγαζαν το ξεροκόματο από την τσέπη τους έξω στο πεζοδρόμιο που καθόντουσαν τα απογεύματα και το μοιράζανε στα παιδιά.

Αγράμματες οι περισσότερες ...

.δεν γνώριζαν γραφή και ανάγνωση και υπέγραφαν με ένα σταυρό όπου χρειαζότανε.

Έλεγαν γελώντας ότι κάποτε ήταν και αυτές νέες και περάσανε δύσκολα.

Και πόσο περισσότερο δύσκολα να ήταν σκεπτόσουνα όταν και η γιαγιά ήταν ένοικος της αυλής ....στο δωματιάκι που έλαμπε από καθαριότητα.

Τα κοριτσόπουλα την εμπιστευόντουσαν και της τα έλεγαν όλα .

Αλλά και οι γειτόνισες τα οικογενειακά τους και έπαιρναν συμβουλές.

Το καθημερινό της πιάτο το είχε από την γειτονιά σκεπασμένο με την χαρακτηριστική καρό πετσέτα φαγητού δεμένη φιόγκο στο επάνω μέρος.

Στις κατσαρόλες τους οι κυρίες της αυλής πάντα είχαν ένα πιάτο παραπάνω για την σοφή γιαγιά.

Για τα άτακτα παιδιά η βίτσα δεν έλειπε από τις μανάδες....

Η παιδαγωγική ήταν άγνωστη εκείνα τα χρόνια.

Έτρεχαν λοιπόν και οι άτακτοι στην γιαγιά και εκείνοι τους σκέπαζε στην αγκαλιά της και τους γλύτωνε από την  τιμωρία.

Όταν κάποτε "έφυγε" έλειψε σε πολλούς.

Σχόλια

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Η Συμφωνία του Χρόνου: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου και ανατροπής

Μέσα στην Ψυχή του Νεκρού: Το Μεταφυσικό Ταξίδι του Ντίνου