Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Μούχλα και υγρασία. Οι αξέχαστοι σύντροφοι της νιότης μας!

 Πολύ υγρασία σε εκείνο το...υπερυψωμένο υπόγειο...πώς να το πείς....του παλιού νεοκλασικού που μετακομίσαμε για μια ακόμα φορά εκείνα τα χρόνια.

Είχε μεγαλώσει η οικογένεια και το ένα δωμάτιο δεν έφτανε.

Άλλη γειτονιά όμως...άντε να βρείς νέους φίλους...άντε να προσαρμοστείς στο νέο σχολείο.

Περνούσε και ένα ρέμα δίπλα από το σπίτι που το ρέμβαζες όταν

φούσκωνε με τα νερά της βροχής....

Αχ φουκαριάρα Αθήνα πόσοι έφαγαν από τα κομμάτια σου....

Την υγρασία την ξαναθυμήθηκα το σωτήριον έτος 2012 λόγω χαμηλής χρήσης...του καλοριφέρ.

Και γι αυτό γυρίζω πίσω  στα μικράτα μου...

Πήγαινε ο βήχας στο υπόγειο σύννεφο ....σταματούσε την άνοιξη.

Και δώστου βεντούζες και είχες την ευαισθησία την μεταπολεμική όπως η πλειονότητα των παιδιών της αυλής.....κίτρινη μούρη....αδυναμία....δέκατα και άλλα ωραία λόγω "υγιεινής" διατροφής.

Στάζανε οι τοίχοι...τι να έκανε η μάνα.....η σόμπα του πετρελαίου με το μπουρί δεν είχε ροδάκια....στην κουζίνα που ήταν μεγάλη την είχαμε και εκεί τα κάναμε όλα εκτός από τον ύπνο.

Μόλις ερχότανε αυτή η ώρα άρχιζε το μαρτύριο....τρέχα γρήγορα και κουκουλώσου....πρόσεχε στα πόδια υπάρχει μπουκάλι με ζεστό νερό...τύπου θερμοφόρας....

Όπως έπεφτες έτσι ξύπναγες στο ίδιο πλευρό γιατί φοβόσουνα μην χάσεις την "ζέστη"αλλά και από το βάρος του παπλώματος και των μπόλικων κουβερτών.

Ο τοίχος ποτάμι και επάνω καρφωμένο ένα κάντρο με κέντημα της μάνας μούσκεμα κι αυτό.

Η μυρουδιά της μούχλας αλλά και η όψη της ....αξέχαστα.

Όταν κάποτε μου προσέφεραν να φάω λίγο τυρί ροκφόρ....αυτό με την αριστοκρατική "μούχλα".... χαμογέλασα και αρνήθηκα σκεπτόμενος πόσο χορτάτος ήμουνα από δαύτη.

Η ζωή όμως κάνει κύκλους....οι απατεώνες-δοσίλογοι Πολιτικοί που έχουν την ευθύνη να με "φροντίζουν" ....δεν με ξέχασαν... τώρα προς το τέλος φρόντισαν να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια.

Σχόλια

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Η Συμφωνία του Χρόνου: Διήγημα μεταφυσικού μυστηρίου και ανατροπής

Μέσα στην Ψυχή του Νεκρού: Το Μεταφυσικό Ταξίδι του Ντίνου