Ο Ψίθυρος του Τρίτου Λεπτού: Ένα Διήγημα Τρόμου Μέσα στη Νύχτα

 Ο Ήχος στη Γωνία του Δωματίου

Το ρολόι του τοίχου έδειχνε 03:11 π.μ. Ο Μάνος ξύπνησε απότομα, νιώθοντας μια ξαφνική, παγωμένη αίσθηση να διαπερνά το δωμάτιο. Η ανάσα του έβγαινε σαν αχνός στο σκοτάδι. Πετάχτηκε αμέσως καθιστός στο κρεβάτι, με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά και τα μάτια του ορθάνοιχτα, προσπαθώντας να καταλάβει τι τον ξύπνησε.

Τότε άρχισε ο ήχος. Ένα ελαφρύ, ρυθμικό ξύσιμο. Κρατς... κρατς... κρατς... Ερχόταν από τη γωνία, εκεί που η μεγάλη, ξύλινη ντουλάπα βυθιζόταν στο απόλυτο σκοτάδι.

 Η Φιγούρα Μέσα από το Σκοτάδι

Το ξύσιμο σταμάτησε απότομα. Μέσα από τη βαριά σκιά της ντουλάπας, μια αφύσικα ψηλή φιγούρα, πιο σκοτεινή από το ίδιο το σκοτάδι, άρχισε να ξεκολλάει και να κινείται αργά, σχεδόν αιωρούμενη, προς το μέρος του.

Ο Μάνος προσπάθησε να οπισθοχωρήσει, αλλά η πλάτη του είχε ήδη κολλήσει στο κεφαλάρι του κρεβατιού. Η φιγούρα έσκυψε πάνω του, πλησίασε το πρόσωπό της στο αυτί του και ένας ψίθυρος, σαν χιλιάδες ξερά φύλλα που σέρνονται στην άσφαλτο, ακούστηκε μέσα στο μυαλό του: «Ακόμα δεν είσαι έτοιμος. Αλλά τώρα ξέρω πού κοιμάσαι.»

 Το Σημάδι στο Χαλί

Με μια απότομη κίνηση, ο Μάνος άπλωσε το χέρι του και άναψε το φως του κομοδίνου. Το ψηφιακό ρολόι έδειχνε 03:14 π.μ. Το δωμάτιο ήταν πλέον εντελώς άδειο και η ντουλάπα κλειστή.

Έκανε να πάρει μια βαθιά ανάσα ανακούφισης, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του ότι όλα ήταν απλά η φαντασία του. Όμως, καθώς πήγε να σηκωθεί, το βλέμμα του έπεσε στο πάτωμα, ακριβώς μπροστά από την ντουλάπα. 

 

Εκεί, πάνω στο καθαρό χαλί, υπήρχε μια μικρή, νωπή κηλίδα από φρέσκο, μαύρο χώμα.