ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Ο ΙΡΛΑΝΔΟΣ Ο ΤΖΟ Ξεκίναε το ταξίδι της, η νύχτα σιωπηλή, το άθλιο σαπιοκάραβο, το έλουζε η αρμύρα. Κάθε βουτιά στα κύματα, του θάνατου φιλί, κι ο καπετάνιος άμαθος, τζόβενο δίχως πείρα. Δυό ξοφλημένοι Σικελοί, κάτω στη μηχανή, φιλί ζωής της δίνανε, λιγάκι να κρατήσει, Κι ο δεύτερος, κιαλάριζε, πολίτσια μη φανεί,

Η ποίηση στα χαρακώματα με αφορμή την έκδοση του βιβλίου  Ποιήματα από την πολεμίστρα του Μαξίμ «Νταλί» Κριβτσόβ Την  Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2025 στις 19.30  

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης  Ἐκινδύνευε νὰ βυθισθῇ εἰς τὸ κῦμα ἡ μικρὴ βάρκα τοῦ Κωνσταντῆ τοῦ Πλαντάρη, πλέουσα ἀνάμεσα εἰς βουνὰ κυμάτων, ἕκαστον τῶν ὁποίων ἤρκει διὰ νὰ ἀνατρέψῃ πολλὰ καὶ δυνατὰ σκάφη καὶ νὰ μὴ ἀποκάμῃ, καὶ εἰς ἀβύσσους, ἑκάστη τῶν ὁποίων θὰ ἦτο ἱκανὴ νὰ καταπίῃ ἑκατὸν καράβια καὶ νὰ μὴ χορτάσῃ. Ὀλίγον ἀκόμη καὶ θὰ κατεποντίζετο. Ἄγριος ἐφύσα βορρᾶς, ὀργώνων βαθέως τὰ κύματα, καὶ ἡ μικρὰ φελούκα, διὰ νὰ μὴν ἀρμενίζῃ κατεπάν᾽ τὸν ἀέρα, εἶχε μαϊνάρει* τὸ πανί της, καὶ εἶχε μείνει ξυλάρμενη* καὶ ὠρτσάριζε* κ᾽ ἐδοκίμαζε νὰ κάμῃ βόλτες*. Τοῦ κάκου. Μετ᾽ ὀλίγον

 Παραμονές Πρωτοχρονιάς τότε και το απόγευμα η καθιερωμένη ετήσια επίσκεψη στην οκογενειακή φίλη στο Κολωνάκι.... Τι να καταλάβεις τότε...από το χέρι σε έπαιρνε η μάνα...σου έλεγε τα σχετικά... και γραμμή στην περίφημη συνοικία. Τα καλά παπούτσια και όχι αυτά με τα πέταλα μήπως και γρατζουνίσεις τις ξύλινες σκάλες και το καλογυαλισμένο παρκέ που θύμιζε πίστα πάγου για τους αμάθητους. Ήταν δύσκολη ημέρα αλλά

Φωτης Κοντογλου Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα.  Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές. Οἱ μεγάλοι καφενέδες ἤτανε

ΦΕΤΟΣ ΧΡΙΣΤΕ Φέτος Χριστέ, δεν θα δοξάσουνε τη γέννηση Σου αγγέλοι. Το CNN, σε απ’ ευθείας σύνδεση θα τ’ αναγγέλλει. Δεν θα κρυώνεις νεογέννητο στη φάτνη, ήδη, μεγάλος χορηγός, ρούχα Σου φτιάχνει. Φέτος Χριστέ, δεν θα Σου φέρουνε τα δώρα τους οι μάγοι.

Με κάθε επιφύλαξη για την ορθότητα των σκέψεων, ύστερα από κάποια σφηνάκια καλής κριτικής ρακής, η συζήτηση έρεε γοργά και θα μπορούσα να την παρομοιάσω σαν γλυκόπιοτη. Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω πως λίγες είναι εκείνες οι στιγμές που με τη συνοδεία κάποιου ποτού η κουβέντα με τους δικούς μου ανθρώπους χωλαίνει κάπου. Αυτά τα όλο και πιο αραιά βραδάκια μιας καλής συντροφιάς είναι που σε ξεκουράζουν, σπάνε την αλυσίδα της καθημερινότητας και σε οδηγούν σε μια ξεχωριστή ευχάριστη εμπειρία. Πέραν των συνηθισμένων θεμάτων που γύριζαν στην τσόχα του διαλόγου μας, όποτε βρισκόμουν με το φίλο Περικλή, υπήρχαν και κάποια που ξεπηδούσαν απρόσκλητα, τα οποία ενώ στην αρχή φάνταζαν πως θα διατάρασσαν τη συνοχή του, τελικά αποδεικνύονταν πολύτιμοι γόνοι ανανέωσης. Έτσι, κάποιες φορές, η μονοτονία της συνομιλίας μας ξέφευγε από τα γνώριμα μονοπάτια και πολύ αναζωογονητικά οδηγούταν σε νέες πορείες, οι οποίες σχεδόν πάντα αποτελούσαν και μια μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψουμε ο ένας για τον άλλον στ...