ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Δεν υπήρχε γειτονιά που να μην είχε τον μπεκρή της ... Ήταν πολλά και τα καπηλειά βλέπεις που δεν ήταν απαραίτητο να ήταν καθ΄εαυτού ταβέρνα. Την ρετσίνα την εύρισκαν παντού....στο μπακάλικο...στο καρβουρνιάρικο... στο μαγέρικο.... Ένα κατρούτσο....μια μισή  (οκά).....ένα ποτήρι και ένα μικρό πιατάκι με λίγο κεφαλίσιο...καναδυό ελιές και ενίοτε κανένα κρεμμύδι. Σε κάποια γωνιά ένα τραπεζάκι με καρέκλες και

Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Ελπίζω να μην συζητούσατε για δουλειά”, της είπε γελώντας. “Και κυρίως να μην σε έπεισε για συνεργασία!”.  Η Νίκη ανταπέδωσε το χαμόγελο.  “Δεν είμαι και τόσο απελπισμένη!”, του απάντησε. “Αν πρόκειται να ξεπέσω στον Κόλια, προτιμώ να μείνω άνεργη!”. Ο Πετρής την έπιασε από τη μέση και πήγαν στο μπαρ. Είχε τόσα να της πει για τα σχέδια του, που αρκετά από αυτά περιλάμβαναν και εκείνη. Τον άκουσε με προσοχή να της εκθέτει το όραμα του για ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, που θα έφερνε επανάσταση στην ελληνική πραγματικότητα και θα τάραζε τα νερά. Βρισκόταν, της είπε, σε πολύ καλό δρόμο και ήδη είχε αρχίσει το στήσιμο του καναλιού. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, με τη νέα χρονιά θα ξεκινούσε να μεταδίδει πρόγραμμα. 

 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΟΙΞΗ Το λιωμένο ατσάλι μεσ’ τη χούφτα. Η ανώνυμη παρουσία. Το άγρυπνο μάτι της φωτογραφικής κάμερας. Η προγραμματισμένη αδράνεια,

 Το Άρδην διοργανώνει την Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2023 στις 19.00 εκδήλωση – συζήτηση με θέμα: «“Περιμένοντας τους βαρβάρους’’ – Η επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα»  Θα μιλήσουν: Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας Κωνσταντίνος Λάβδας, καθηγητής Παντείου Παν/μίου

«Χειμωνιάζει και η Αθήνα μας –η κοσμική Αθήνα μας- ξαναγυρίζει και πάλι στις παληές της συνήθειες… Πάνε τελείωσαν τα ψέμματα. Ο κρυφτούλης πούπαιζε ο ήλιος με τη βροχή τελειώνει κι’ αυτός. Μα μαζί με την αλλαγή του καιρού μας ήρθαν και η αλλαγές της ζωής μας… Ο αττικός ουρανός κρύφτηκε κάτω απ’ το μουντό, σκυθρωπό, κλαψιάρικο μούτρο του γέρο παράξενου χειμώνα. Ο ουρανός πνιγμένος στα σύννεφα αφήνει που και που να σταλάζουν απ’ τα μάτια του λίγες χοντρές σταγόνες δάκρυνης βροχής και τα περισσότερα δένδρα έχασαν την φυλλωσιά τους. Τη νύχτα οι δρόμοι είναι έρημοι και τα φανάρια λες πως κι’ αυτά ακόμα ρίχνουν ένα ανήμπορο φως.

  Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Μην με φέρνεις σε πιο δύσκολη θέση, από ότι ήδη είμαι!”. την παρακάλεσε. “Δεν ξέρω πως να πλησιάσω μια γυναίκα με τη δική σου προσωπικότητα!” “Με τον μόνο τρόπο που δεν λαθεύει ποτέ”, του απάντησε τρυφερά. “Την αγάπη!”   Μίλησαν αρκετή ώρα ακόμη και ήπιαν τουλάχιστον τρία καραφάκια. Χώρισαν, με την υπόσχεση να ξαναβρεθούν την επόμενη. 

 Πολλά τραγούδια της Ανατολής μιλούν για την αγάπη που έχει το αηδόνι στο τριαντάφυλο. Τις σιωπηλές, ξάστερες νύχτες ο φτερωτός τραγουδιστής κάνει στο μυρωδάτο λουλούδι τις σερενάτες του.  Όχι πολύ μακριά από τη Σμύρνη, κάτω από τα ψηλά πλατάνια, εκεί που βάζουν οι πραματευτάδες τις φορτωμένες καμήλες τους να ξαποστάσουν, το χώμα είναι ιερό. Τα ζώα το πατούν με βαρύ βήμα και με σηκωμένα περήφανα το κεφάλι. Εκεί, λοιπόν, είδα μιάν ανθισμένη τριανταφυλλιά. Τα αγριοπερίστερα πετούσαν περνώντας ανάμεσα από τα κλαδιά των ψηλόκορμων δέντρων. Και οι φτερούγες τους καθώς γλυστρούσε πάνω τους το φως, φάνταζαν σαν από