Αναρτήσεις

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

"Έχει ο Θεός...."

Εικόνα
Αυτοί οι υπέροχοι στίχοι της Νικολακοπούλου δεν ήταν γνωστοί εκείνα τα χρόνια με άλλη διατύπωση όμως στην γειτονιά εννοούσαν το ίδιο. "Έχει ο Θεός...." "Αύριο άλλη μέρα ξημερώνει..." Υπήρχε αισιοδοξία....όλοι βράζαμε στο ίδιο το καζάνι.... Να θυμηθώ ατάκες εκείνης της εποχής....

Ζεσταίνω τον Θάνατο (Διήγημα)

Εικόνα
Πρόωρα έπιασε ο χειμώνας ετούτη τη χρονιά. Βαρυχειμωνιά που λένε για τα καλά.   Τέλος φθινοπώρου, τέλος Νοέμβρη και η θερμοκρασία είχε πέσει για τα καλά. Ήδη χάιδευε τους μηδέν βαθμούς και μια βαρύτητα την έλκυε προς το μείον. Στο χωριό απρόσμενα οι κάτοικοί του άρχισαν να χρησιμοποιούν τ’ αποθέματα ξύλου που είχαν για το τζάκι και πριν καλά καλά ζεστάνουν οι τοίχοι απ’ την φλόγα της φωτιάς είχαν κουρνιάσει όλοι μαζί στην κουζίνα για κάποιες ώρες ζεστασιάς. Ο φετινός χειμώνας έδειχνε κιόλας τα δόντια του με απειλητικές διαθέσεις. Μια παρέα τριών ατόμων φάνηκε στο χαμηλό φωτισμό του ολόγιομου φεγγαριού να κατεβαίνει

Φύσα ρούφα τραβατόνε

Εικόνα
 Διάβασα  μια είδηση.....στην Κρήτη πιάστηκε ένας μερακλής με "σοκολάτα" στο τακούνι του...επιμελώς κρυμμένη. Χασίς δηλαδή πλάκα....μαύρο.... Δεν ήταν είδηση στην Αθήνα τα παλιά χρόνια .... Στους τεκέδες όταν γινότανε ντού από την αστυνομία πρώτα ψάχνανε τα τακούνια.... Μια δυνατή στο τσιμέντο και

ΧΑΜΗΛΩΣΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ (Προς μελοποίηση)

Εικόνα
ΧΑΜΗΛΩΣΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ Χαμήλωσαν τα φώτα της γιορτής, ξημέρωσε, κι ερήμωσαν οι δρόμοι. Σε ποιάν ελπίδα, Θεέ μου, να κρυφτείς, που δάκρυσαν και τα όνειρα ακόμη; Απότομα συννέφιασε, θαρρείς,

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Εικόνα
Κατηχητικός Λόγος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου Εἴ τις εὐσεβής καί φιλόθεος, ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως. Εἴ τις εὐγνώμων, εἰσελθέτω χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ. Εἴ τις ἔκαμε νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τό δηνάριον. Εἴ τις ἀπό τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον ὄφλημα.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΘΡΗΝΟΥ

Εικόνα
Παρασκευή Μεγάλη, ο θάνατος προβάλει, Με ιαχές της νίκης, πιστεύει, του ανήκεις. Κραδαίνει το δρεπάνι, στον ουρανό το φτάνει.

Πασχαλιάτικα έθιμα της Παλιάς Αθήνας

Εικόνα
 Ελάτε να περιηγηθούμε στα δρομάκια της Πλάκας και του Ψυρρή, τη δεκαετία του 1840. Τότε, το Πάσχα είχε τα δικά του γραφικά έθιμα, πολλά από τα οποία μας είναι σήμερα άγνωστα… «Πολλά εξαιρετικώς γραφικά έθιμα της Παληάς Αθήνας συνδεδεμένα στενά με την ζωήν της πόλεως και με καθαρώς ελληνικάς παραδόσεις είνε άγνωστα σήμερον εις το μεγαλείτερον μέρος των κατοίκων του Άστεως. Το πέρασμα του χρόνου τα έσβυσε και μόνον ως ανάμνησις υπάρχουν πλέον. Δια τον παλαιόν «Γκάγκαρην» το Πάσχα εθεωρείτο ως

πλεγμα