• Και Κάποιοι Άλλοι Είπαν το Ίδιο: Διήγημα Μυστηρίου & Συγκάλυψης
Και Κάποιοι Άλλοι Είπαν το Ίδιο
Το σκοτάδι στο υπόγειο του Fort Bragg δεν ήταν το συνηθισμένο σκοτάδι της νύχτας· είχε μια πυκνότητα που έμοιαζε να καταπίνει τον ήχο. Ο Ντάνιελ κάθισε στην άκρη του σιδερένιου κρεβατιού, με τα δάχτυλά του να πιέζουν τους κροτάφους του. Στα τριάντα πέντε του, με το σώμα του σημαδεμένο από τις αποστολές της JSOC στο Αφγανιστάν, δεν πίστευε στα φαντάσματα. Πίστευε μόνο σε ό,τι μπορούσε να κλειδώσει στη διόπτρα του όπλου του.
Όμως, αυτό που είχε συμβεί τρεις μέρες πριν στην έρημο της Νεβάδα, λίγα μίλια μακριά από την περίμετρο της Area 51, δεν ανήκε σε κανένα στρατιωτικό εγχειρίδιο.
Η πόρτα του θαλάμου άνοιξε με έναν ξερό, μεταλλικό ήχο. Ο Μίλερ μπήκε μέσα. Το πρόσωπό του, συνήθως ανέκφραστο και σκληρό, ήταν χλωμό κάτω από το αμυδρό φως της λάμπας φθορισμού. Δεν είπε τίποτα. Κάθισε στην απέναντι καρέκλα, άνοιξε ένα σημειωματάριο και άφησε ένα στυλό πάνω στο τραπέζι.
«Πρέπει να το ξαναγράψεις, Ντάνιελ», είπε ο Μίλερ με φωνή χαμηλή, σχεδόν ψίθυρο. «Η αναφορά σου απορρίφθηκε από το Γενικό Επιτελείο. Ο Λευκός Οίκος δεν πρόκειται να υπογράψει ένα έγγραφο που μιλάει για... αυτό που περιγράφεις».
Ο Ντάνιελ σήκωσε το κεφάλι του. Τα μάτια του ήταν κόκκινα από την αϋπνία. «Αυτό που περιγράφω είναι αυτό που είδαμε, Μίλερ. Ήμασταν έξι άνδρες στη σήραγγα. Η εγκατάσταση είχε σιγήσει. Μας δώσατε εκείνα τα πειραματικά όπλα ενέργειας. Όταν κατεβήκαμε στο επίπεδο -4, το πράγμα αυτό ήταν όρθιο. Περπατούσε στα δύο πόδια. Είχε φολίδες, αλλά τα δάχτυλά του κρατούσαν ένα δικό του οπλοσύστημα. Πυροβόλησε τον Κάρτερ στο στήθος. Ο Κάρτερ απανθρακώθηκε σε δευτερόλεπτα. Δεν ήταν ατύχημα σε άσκηση. Ήταν μάχη».
Ο Μίλερ πίεσε τα χείλη του. Κοίταξε προς την πόρτα, σαν να φοβόταν ότι οι τοίχοι είχαν αυτιά. «Ο Κάρτερ καταγράφηκε ως θύμα έκρηξης πυρομαχικών. Το σώμα του αποτεφρώθηκε για λόγους ασφαλείας. Υπέγραψες το NDA. Ξέρεις τις συνέπειες».
Διαβάστε επίσης: Περίπου Ζωντανός: Ένα Διήγημα Μυστηρίου και Μεταφυσικής
«Παραβιάσατε τις πεποιθήσεις του! Ήταν καθολικός, η οικογένειά του δεν ήθελε αποτέφρωση!» η φωνή του Ντάνιελ ανέβηκε, αλλά ο Μίλερ τον άρπαξε από τον καρπό με δύναμη.
«Σώπα!» διέταξε ο Μίλερ. «Νομίζεις ότι είσαι ο πρώτος; Νομίζεις ότι είσαι ο μόνος που τρελάθηκε μέσα σε εκείνες τις σήραγγες;»
Ο Ντάνιελ έμεινε σιωπηλός, νιώθοντας την ανάσα του να βαραίνει. Ο Μίλερ άφησε τον καρπό του και ακούμπησε πίσω στην καρέκλα, με τα μάτια του να καρφώνονται στο κενό.
«Πριν από σαράντα χρόνια», ψιθύρισε ο Μίλερ, «ένας αστροφυσικός που δούλευε για το Πεντάγωνο, ο Έρικ Ντέιβις, έγραψε μια αναφορά για προγράμματα ειδικής πρόσβασης. Μίλησε για τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά. Για οντότητες που δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο, κλειδωμένες κάτω από την έρημο. Το 2023, ένας αξιωματικός των υπηρεσιών πληροφοριών, ο Γκρας, κατέθεσε ενόρκως στο Κογκρέσο για βιολογικά δείγματα μη ανθρώπινης προέλευσης. Και κάποιοι άλλοι είπαν το ίδιο. Στρατιώτες, επιστήμονες, χειριστές ραντάρ. Όλοι τους έγραψαν την αλήθεια».
Ο Μίλερ έσπρωξε το σημειωματάριο πιο κοντά στον Ντάνιελ.
«Και ξέρεις πού βρίσκονται τώρα όλοι αυτοί, Ντάνιελ; Κανείς δεν ξέρει. Οι αναφορές τους σβήστηκαν, οι ζωές τους αναδομήθηκαν, και οι ίδιοι εξαφανίστηκαν μέσα στη γραφειοκρατία του τρόμου. Αν επιμείνεις σε αυτή την ιστορία, δεν θα γίνεις ήρωας. Θα γίνεις απλώς ένα όνομα σε μια λίστα ανθρώπων που κανείς δεν θυμάται».
Ο Ντάνιελ κοίταξε το λευκό χαρτί. Στο μυαλό του γύριζε η εικόνα του Κάρτερ, η μυρωδιά του καμένου όζοντος στη σήραγγα και εκείνα τα απόκοσμα, ερπετοειδή μάτια που τον είχαν κοιτάξει μέσα στο σκοτάδι πριν το όπλο ενέργειας ανοίξει πυρ.
Κατάλαβε. Το σύστημα δεν φοβόταν τους εξωγήινους. Φοβόταν την επανάληψη. Φοβόταν ότι αν μαζεύονταν πολλοί, η αλήθεια δεν θα μπορούσε πλέον να κρυφτεί κάτω από το τσιμέντο.
Πήρε το στυλό. Το χέρι του έτρεμε ελαφρά.
«Τι θέλετε να γράψω;» ρώτησε με σβησμένη φωνή.
«Γράψε για τη διαρροή αερίου», είπε ο Μίλερ, και στο βλέμμα του υπήρχε μια απέραντη, παλιά θλίψη. «Γράψε ότι ο Κάρτερ έκανε λάθος χειρισμό. Γράψε ότι ήσουν μεθυσμένος από την κούραση και είδες σκιές».
Ο Ντάνιελ άρχισε να γράφει. Κάθε λέξη ένιωθε σαν να θάβει ένα κομμάτι της ψυχής του στο ίδιο υπόγειο συγκρότημα της Νεβάδα. Ήξερε ότι η αναφορά του θα έμπαινε σε έναν φάκελο, δίπλα σε εκείνη του Ντέιβις, του Γκρας και των άλλων. Όλοι τους είχαν δει το πρόσωπο του σκοταδιού, και όλοι τους, στο τέλος, αναγκάστηκαν να υπογράψουν το ίδιο ψέμα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου