• Πολύ Ψέμα για μια Αλήθεια: Ένα Καθηλωτικό Διήγημα Μυστηρίου

Εικόνα
Το δωμάτιο μύριζε παλαιό χαρτί, κρύο τσάι και εκείνη την αποπνικτική υγρασία που τρυπώνει στα σπίτια της βόρειας Αγγλίας κάθε φορά που ο καιρός αποφασίζει να πνίξει το τοπίο στην ομίχλη. Ο Άρθουρ Μπλέικ, συνταξιούχος καθηγητής Ιστορίας και ερασιτέχνης συλλέκτης σπάνιων χειρογράφων, κάθισε πίσω από το γραφέιο του. Τα δάχτυλά του, τραχιά από τα χρόνια, χάδευαν το εξώφυλλο ενός δερματόδετου βιβλίου που δεν είχε τίτλο. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Απέναντί του, ο νεαρός δημοσιογράφος Τόμας Ριντ κρατούσε το στυλό του πάνω από το σημειωματάριο, περιμένοντας. Είχε ταξιδέψει έξι ώρες με το τρένο για αυτή τη συνέντευξη. Η φήμη που κυκλοφορούσε στους ακαδημαϊκούς κύκλους ήταν εξωφρενική: ο Μπλέικ είχε στα χέρια του τα πρωτότυπα ημερολόγια ενός χαμένου αξιωματικού από την εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου, τα οποία αποδείκνυαν ότι μια ολόκληρη ιστορική μάχη δεν είχε συμβεί ποτέ όπως τη διδάσκονταν στα σχολεία. Ένα Αριστουργηματικό Ψέμα «Θέλετε την αλήθεια, λοιπόν, κύριε Ριντ;» ρώτησε ο Μπλέικ, με τ...

Η φουκαριάρα η Μπρίλη (Χρονογράφημα)

Αυτή η φουκαριάρα ήταν χρόνια στο καλντερίμι για το μεροκάματο.

Δεν έβγαζες και νόημα με αυτά που έλεγε ήταν πειραγμένο το μυαλό της από την σύφιλη όπως έλεγαν.

Θέριζε και στην Κατοχή και μετά αυτή η αρρώστια....

Περηφανευότανε η Μπρίλη (με αυτό το όνομα κυκλοφορούσε) ότι είχε δουλέψει και σε καλό οίκο ανοχής....

"....ήταν το καλύτερο μπουρδέλο της Αθήνας..." έλεγε για να δώσει έμφαση στο

"βιογραφικό" της.

Μεγάλη σε ηλικία την πρόλαβα να σουλατσάρει στο Κέντρο χωρίς δόντια με ζάρες ... βαμμένη και ντυμένη με ρούχα που της έδιναν ... να καλημερίζει τους εμπόρους...να λικνίζεται και εκείνοι να την πειράζουν αλλά και να της δίνουν και κάτι.

Την αγαπούσαν....την λυπόντουσαν....

Oι καλλυντικατζήδες της έδιναν κανένα κραγιονάκι ...καμμία πούδρα... είχε και ένα πλαστικό μπουκαλάκι που της το γέμιζαν χύμα κολώνια....

Ένας χρηματιστής πλήρωνε ένα μαγερειό στην Αριστείδου για να πηγαίνει να τρώει το μεσημέρι....

Και εκείνη ζούσε στον δικό της κόσμο....

Έμενε όπου εύρισκε σε κανένα ακατοίκητο και είχε κάμποσα πίσω από το Μοναστηράκι.

Αξέχαστες και οι πλάκες που έκανε στους μαγαζάτορες....

Όταν την έδιωχνε κάποιος καθότανε απ΄έξω και τον έκραζε....

"....θυμάσε τότε που με έπαιρνες στο πατάρι...ού να μου χαθείς....τότε ήμουνα καλή...το ξέρει η γυναίκα σου;"

Χαμός ...γέλια....

Δεν υπήρχε μέρα που να μην την αναζητούν στην Αγορά....ανησυχούσαν όταν αργούσε να φανεί.

Στην Ομόνοια πείραζε τους νεαρούς πολιτσμάνους....εκείνοι δεν την γνώριζαν και κάποιες φορές την πήγαιναν στο Τμήμα....ο Αξιωματικός Υπηρεσίας χαμογελούσε και την έδιωχνε.

Κάποτε  χάθηκε από την Αγορά....κανένας δεν έμαθε τι απέγινε.

Σχόλια

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Νύχτα Είναι Μεγάλη: Ένα Σκοτεινό Διήγημα Μυστηρίου

Πίσω από τους Ήχους της Σιωπής: Διήγημα Μυστηρίου & Αγωνίας

Μυστική Αναζήτηση: Ένα καθηλωτικό διήγημα μυστηρίου