Ο Ιρλανδός ο Τζο: Μια Σκοτεινή Ιστορία της Μεσογείου

Ενα διήγημα βασισμενο στο τραγούδι μου Ο ΤΖΟ Ο ΙΡΛΝΔΟΣ. που μπορειτε να δείτε τους στίχους και να ακούσετε τη μελοποίηση απο τον Δημήτρη Αβυδημό ΕΔΩ

Η νύχτα είχε ξεκινήσει το δικό της, μοναχικό ταξίδι, απλώνοντας τη σιωπή της πάνω από τα μαύρα νερά. 

Μέσα σε αυτό το απέραντο σκοτάδι, ένα άθλιο, γερασμένο σαπιοκάραβο πάλευε με τα κύματα, λουσμένο από την παχύρρευστη αρμύρα της ανοιχτής θάλασσας. Κάθε φορά που το σκαρί βούλιαζε με ορμή στο νερό, η αίσθηση ήταν ίδια: έμοιαζε με το παγωμένο, ύπουλο φιλί του θανάτου. Στο τιμόνι βρισκόταν ένας καπετάνιος άμαθος, ένα τζόβενο δίχως πείρα, που προσπαθούσε να κουμαντάρει τη μοίρα ενός πληρώματος καταδικασμένου από

την αρχή. [1, 2, 3, 4]

Κάτω στο στενό, γεμάτο αναθυμιάσεις μηχανοστάσιο, δύο ξοφλημένοι Σικελοί μηχανικοί πάλευαν με τα σίδερα. Έδιναν μια απεγνωσμένη ανάσα ζωής στην ετοιμόρροπη μηχανή, προσπαθώντας να κρατήσουν το πλοίο στην επιφάνεια για λίγο ακόμα. Την ίδια ώρα, ο δεύτερος καρφωνόταν με το κιάλι του στον ορίζοντα. Ο φόβος του ήταν ένας: να μην φανεί από το πουθενά η πολίτσια και μπλοκάρει το πολύτιμο, παράνομο φορτίο τους, που ήταν γεμάτο με κούτες τσιγάρα και χασίσι. [1, 2, 3]

Τέσσερις μέρες με γαλέτα και νερό

Η κατάσταση στο κατάστρωμα ήταν δραματική. Συμπληρώνονταν ήδη τέσσερις μέρες που το πλήρωμα παρέμενε νηστικό, επιβιώνοντας μονάχα με ξερή γαλέτα και ελάχιστο, ζεστό νερό. Είχαν μειώσει τις δικές τους προμήθειες επίτηδες, προκειμένου να κερδίσουν πολύτιμο χώρο για το λαθραίο εμπόρευμα. [1, 2]

Όμως, η Μεσόγειος είχε άλλα σχέδια. Τους υποδέχτηκε με έναν φορτσάτο, άγριο καιρό, και τα πλοιάρια που είχαν υποσχεθεί να τους συναντήσουν μεσοπέλαγα για να τους δώσουν νέες προμήθειες, δεν εμφανίστηκαν ποτέ.

Γερμένος βαριά πάνω στην ξύλινη κουπαστή, ο Ιρλανδός λοστρόμος άφησε ένα βαθύ, πικρό αναστεναγμό. Το μυαλό του ταξίδεψε πίσω, φέρνοντας στη μνήμη του τα λόγια που έλεγε σκυφτός ο Χασάν, ένας σαπιόδοντης νοσοκόμος που είχε γνωρίσει σε κάποιο στενάχωρο νοσοκομείο στο Κάιρο.

Ο Χασάν, μιλώντας τότε με ευλάβεια στον δικό του Αλλάχ, ψιθύριζε: «Κείνα τα όμορφα ουρί του ουρανού, τα μελωμένα και τα γλυκά, και τους λόφους με το ζεστό πιλάφι... Αλλάχ, αν είναι να τα στείλεις, στείλ' τα εδώ στη γη, βάλε το καλά στο νου σου. Γιατί έτσι όπως πάει η ζωή μου, φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να έρθω ποτέ προς τα εκεί, και θα πάνε όλα στράφι».

Παρτίδες με το Χάρο

Θυμούμενος εκείνη τη σκηνή, ένα πνιχτό, ειρωνικό γέλιο ξέφυγε από τα χείλη του Ιρλανδού. Σήκωσε τα μάτια του στον σκοτεινό ουρανό που έσταζε απειλή. «Σιγά μην βρω εγώ παράδεισο ανοιχτό», μουρμούρισε με παράπονο. «Για να δω εγώ μια άσπρη μέρα, θα πρέπει τελικά να πεθάνω;». [1, 2, 3, 4]

Ο λοστρόμος, που όλοι στο λιμάνι και στα μπαρ τον φωνάζαν Τζο, παράτησε τις θύμησες και με σταθερό χέρι άναψε ένα τελευταίο τσιγάρο. Δεν είχε ιδιαίτερα πολλά να πει με το Θεό, ούτε περίμενε κάποιο θαύμα. Πήρε τη μεγάλη απόφαση· θα άνοιγε, πλέον, απευθείας παρτίδες με το Χάρο. [1, 2]

Κοίταξε για μια στερνή φορά τους κάβους του πλοίου, αραδιασμένους στη σειρά πάνω στο κατάστρωμα. Αναζήτησε νοσταλγικά τη γνώριμη, βαριά μυρωδιά του ταγισμένου γράσου που τον συνόδευε σε όλα του τα ταξίδια. Μέσα στο νου του αποχαιρέτησε γλυκά τη δική του κυρά, τη γυναίκα που είχε αφήσει πίσω, και με ένα αποφασιστικό σάλτο ανέβηκε ψηλά, στο σιδερένιο κάγκελο του πάσου. [1, 2]

 

Στις ανοιχτές, άγριες θάλασσες στοιχειώνει τώρα ο Τζο. Κανείς ποτέ στον κόσμο δεν έμαθε τι απέγινε εκείνη τη νύχτα, μόνο εγώ κρατώ το μυστικό του. Ο φίλος μου κυνήγησε με πάθος ένα όνειρο χαζό, μια χίμαιρα ελευθερίας. Φουντάροντας στα μαύρα νερά, αποφάσισε να ταξιδέψει για πάντα, ξεκινώντας τη ζωή του ξανά, απ' το απόλυτο μηδέν στο ζέρο. [1, 2]