ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Τα αφεντικά της προσπάθησαν να την μεταπείσουν με κάθε τρόπο. Είχαν αγαπήσει και την ίδια και την κορούλα της, και άλλωστε ήταν τόσο ευχαριστημένες από τη δουλειά της. Όμως η απόφαση της ήταν αμετάκλητη. Θα έπεφτε στα βαθιά και όπου ήθελε ας βγει! Πρώτα όμως έπρεπε να επισκεφτεί την ξαδέλφη της αφεντικίνας. Επιτέλους ήλθε η ώρα να μάθει τα μυστικά που κρύβει αυτή η γυναίκα, και τώρα δεν υπήρχε το εμπόδιο της μητέρας.  ___________      ΑΘΗΝΑ1975

 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Πατώ στο σκοινί, τολμηρός ακροβάτης,              γεμάτη η καρδιά, μοναξιάς πανικό, χαμένες αγάπες και σχέσεις απάτης, καμένες ασφάλειες, στο γενικό. Γυρίζει η ζωή μου, σε γύρο θανάτου,

  Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Τα δυο παιδιά μπήκαν διστακτικά στο ευρύχωρο σαλόνι. Ο Πετρής που μόλις είχε βγει από το ντους φορούσε μόνο μια πετσέτα στη μέση του. Πλησίασε το κοριτσάκι και του χάιδεψε το μάγουλο. Ήταν στα γούστα του. Ξεπεταγμένο για την ηλικία του αλλά ταυτόχρονα συνεσταλμένο. Ύστερα πλησίασε το αγοράκι που τον κοιτούσε τρομαγμένο. Προφανώς θα ήταν η πρώτη του φορά κι αυτό ερέθισε ακόμα περισσότερο τον Πετρή. Με ήρεμες κινήσεις για να μην το τρομάξει πιο πολύ άρχισε να το χαϊδεύει στο στήθος αφού του έβγαλε το μπλουζάκι. Με μια κίνηση πέταξε στο πάτωμα την πετσέτα και έμεινε γυμνός μπροστά στα παιδιά. Το αγοράκι γούρλωσε τα μάτια με το θέαμα. Όσο κι αν το είχε προετοιμάσει η κυρία Θέκλα αυτό που έβλεπε να προεξέχει ανάμεσα στα πόδια του άντρα, δεν είχε καμία σχέση με τ...

Ταξιδευτής, ονειροβάτης! Να είσαι εδώ, όταν ξανάρθω, ταξίδι φεύγω, για να μάθω, που κατοικούν τα καλοκαίρια, της Κυριακής τα μεσημέρια. Που τα φυλάκισαν οι αιώνες, κι έμειναν μόνο, οι χειμώνες;

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Και η μάνα άρχισε πάλι τα ίδια. Με το ζόρι μαγείρευε και ύστερα όλη την υπόλοιπη μέρα καθόταν στην πολυθρόνα άπραγη. Πολλές φορές δεν ήξερες αν ζει ή πέθανε. Η συζήτηση μαζί της είχε γίνει πια πολύ δύσκολη. Μονολεκτικές απαντήσεις κι αυτές όταν διατηρούσε κάποια επαφή με το περιβάλλον. Για καλή τους τύχη τα αφεντικά ήταν καλοί άνθρωποι και δεν τους πέταξαν με τις κλωτσιές από το σπίτι, γιατί στην ουσία χάρη τους έκαναν. Όσο κι αν η Αρχοντούλα προσπαθούσε να καλύψει τις ελλείψεις της μάνας, το σπίτι ήταν τεράστιο και οι ανάγκες για τέσσερα άτομα που έπρεπε να εξυπηρετήσει ήταν πολύ μεγάλες. Χώρια που είχε και την κόρη της να νταντεύει. Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα Χριστούγεννα θα έδιναν δεξίωση στο σπίτι με είκοσι καλεσμένους. Βέβαια θα έπαιρναν κι άλλο βοηθητικό προσωπικό εκείνες τις ημέρες, αλλά και πάλι τα περισσότερα από τα χέρια της θα περνούσαν.

 ΔΕΝ ΖΗΛΕΨΕΣ, ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΑΕΤΟΥΣ Δεν ζήλεψες ποτέ τους αετούς, φοβήθηκες, το φως να πλησιάσεις. Μπορούσες να πετάς, στους ουρανούς, μα διάλεξες, στο χώμα να φωλιάσεις. Δεν ζήλεψες ποτέ τους αετούς,

  Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Ευτυχώς εκείνη είχε άλλη γνώμη! Αν και διέκρινε κι αυτή την αντιπάθεια σου, πίστευε πως μαζί μας θα ήσουν καλύτερα. Φτωχός ναι αλλά μέσα στο φυσικό σου χώρο, με τους ανθρώπους που θα σε αγαπούσαν και θα σε φρόντιζαν, παρ΄όλες τις κακοτροπιές σου. Και πίστεψε με, δεν το μετανιώσαμε ποτέ! Σιγά σιγά σε αγαπήσαμε πολύ. Ακόμα κι όταν γεννήθηκαν τα μικρότερα, πάντα εσένα ξεχωρίζαμε. Θέλεις οι τύψεις, θέλεις ο δύσκολος χαρακτήρας σου, πάντως εσύ ήσουν η αδυναμία μας! Μπορεί να μην το κατάλαβες ποτέ και με τα χρόνια να μας αντιπαθούσες όλο και περισσότερο, αλλά αυτή είναι η μοναδική αλήθεια!”.