ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Ποιό μενού ποιός κατάλογος...το μαγέρικο είχε την δική του αίγλη. Ερχότανε o σερβιτόρος σάρωνε το νάϋλον πολύχρωμο τραπεζομάντηλο με την πετσέτα που κρατούσε για πολλές χρήσεις σου έστρωνε το χαρτί λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο για οικονομία σου άφηνε την ψωμιέρα με το μπόλικο ψωμί έβαζε το λαδόξυδο και τις αλατοπιπεριέρες και...." ...τι θα φάμε σήμερα....έχουμε σουτζουκάκια σμυρνέϊκα...γιουβαρλάκια (σαν γατοκέφαλα)...παστίτσιο...

 Την Τρίτη 23 Απριλίου 2024 στις 20.30 ο Γιώργος Καραμπελιάς, συζητά με τον Κώστα Λάβδα,  καθηγητή Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τον δημοσιογράφο Λάμπρο Καλαρρύτη με θέμα:  «Υπάρχει ρόλος για την Ελλάδα στην Ευρώπη;» Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  «Η κυρία έρχεται σε λίγο. Παρακαλώ μην την κουράσετε. Κοντεύει τα ενενήντα έξι και οι αντοχές της δεν είναι όπως παλιά!». Σε λίγα λεπτά μπήκε στο σαλόνι υποβασταζόμενη από τη γυναίκα που την πρόσεχε. Δεν έδειχνε την ηλικία της, με τίποτα δεν την έκανες πάνω από ογδόντα. «Στα νιάτα της πρέπει να ήταν ωραία γυναίκα», σκέφτηκε ο Διονύσης, και ακόμα και τώρα διατηρούσε ψήγματα από την παλιά της ομορφιά. Κάθισε στην άνετη πολυθρόνα που έμοιαζε παράταιρη με την υπόλοιπη παλιομοδίτικη διακόσμηση.  «Καθίστε παρακαλώ!», πρότεινε στο Διονύση που από ευγένεια στεκόταν όρθιος. 

Μετά τον εμφύλιο....μοιάζει με αυλόπορτα και μέσα τι άλλο ακόμα μια μαγική αυλή. Όλοι μια οικογένεια....ούτε κουδούνι στο δωμάτιο...ούτε όνομα.... Τα παιδιά παίζουν...μια μάνα παρακολουθεί....τι είδαν και αυτηνής τα μάτια.... Αλήθεια τι να έπαθε η αυλόπορτα.... η μάντρα....

 Ένα από τα σπίτια που αλλάξαμε εκείνα τα χρόνια ήταν σε ένα παλιό με υπόγειο. Είχε και δική του αυλόπορτα στο πίσω μέρος και αυλίτσα και κοτέτσι.... Η αυλόπορτα σε έβγαζε...στο ρέμα....μαγεία...είχε και καλαμιές εκτός από σκουπίδια. Το παράθυρο της κουζίνας είχε αυτή την θέα ενώ ο τοίχος απ΄έξω είχε μια μεγάλη γραμμή από

Δεν τον έβλεπαν περίεργα τον αστυφύλακα στην γειτονιά εκείνα τα χρόνια. Θα έλεγα φιλικές σχέσεις είχαν και αυτός τους γνώριζε με τα καλά τους και τα άσχημά τους. Πόλιτσμαν τον έλεγαν και τον χαιρετούσαν ... Μετά τον εμφύλιο δύσκολα χρόνια αριστεροί δεξιοί στο φόρτε και οι πρώτοι φοβισμένοι όσοι δεν είχαν πάει για "παραθέριση". Αυτοί δεν είχαν υπογράψει μετάνοια και αποκύριξη του

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο «Δεν έχω τίποτα να σου δώσω πέρα από την αγάπη μου! Στα μέρη μας η προίκα είναι απαραίτητη!» Χαμογέλασε με συγκατάβαση. «Πιστεύεις πως θα με ενδιέφερε μια τέτοια μικροαστική προκατάληψη;», τη ρώτησε. «Μόνο εσένα θέλω και θα κάνω το παν για να σε κάνω ευτυχισμένη!». «Πιο πολύ απ ότι είμαι τώρα;», τον ρώτησε ναζιάρικα. «Πιο πολύ απ΄ότι φαντάζεσαι μωρό μου!».