ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ Μια μουσική βραχνή στενάζει, κλείνει το μάτι της, με νάζι. Τη μοναξιά της ξεδιπλώνει, πάνω απ’ τη νύχτα, σαν σεντόνι. Δειλά, με πιάνει απ’ τον ώμο, τσιγάρο ανάβει, για το δρόμο.

Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Μια άλλη όμορφη εμπειρία εκείνα τα χρόνια ήταν οι εκδρομές με το πούλμαν  Άγιο Γιάννη Ρώσσο, Παναγία Δαμάστα και άλλες κοντινές ή πιο μακρινές διαδρομές. Συνήθως Κυριακές πρωί, στον δρόμο ,περίμενε το πούλμαν να επιβιβαστούν οι εκδρομείς. Οο διοργανωτής των εκδρομών, σημείωνε τα ονόματα και όταν συμπληρωνόταν ο αριθμός ξεκινούσαμε για τον προορισμό μας. Η διαδρομή, εκτός από τα πανέμορφα τοπία αλλά και τις επικίνδυνες στροφές, διανθιζόταν και από τα ανέκδοτα( κρύα τις περισσότερες φορές και πάντα τα ίδια!), που έλεγε από το μικρόφωνο ο Γιώργης και από τα τραγούδια του Μητσάκη κυρίως αλλά και του Τσιτσάνη, του Μάρκου και άλλων επίκαιρων της εποχής.

Πάντα είχα την επιθυμία να πεθάνω ήρεμα στον ύπνο μου. Χωρίς πόνους από ανίατες ασθένειες, χωρίς την αγωνία του επικείμενου θανάτου. Στα εξήντα τόσο, ποτέ δεν πήγα σε γιατρό. Παρθένος βλέπετε στο ζώδιο και όπως λένε οι αστρολόγοι, γιατροί του εαυτού τους. 'Όμως φαίνεται για να πεθάνεις δεν είναι απαραίτητοι οι γιατροί! Ο Θεός ή το σύμπαν αν θέλετε, άκουσε την ευχή μου και ένα βράδυ του Νοέμβρη άφησα

 Υπήρχαν οδοντίατροι εκείνα τα χρόνια αλλά πόσοι πήγαιναν από την γειτονιά σε αυτόν δεν έχει σημασία. Η μασέλα του ηλικιωμένου σήμαινε ότι ήταν ...εύπορος. Έβαζε και μερικές χρυσές θήκες και ανέβαζε το κασέ του ειδικά ο γεροντοκόρος ή ο χήρος που ήθελε να παντρευτεί. Πώς βολευόντουσαν οι... ασθενείς με πονόδοντο στην γειτονιά; Με γιατροσόφια από μια

 "Σύμφωνα με την έρευνα, η χούντα είχε δημιουργήσει ένα προσεκτικά σχεδιασμένο σύστημα εκπαίδευσης, το οποίο επέλεγε να εκπαιδεύσει τους βασανιστές μέσα από νεαρά παιδιά 22-23 ετών τα οποία προέρχονταν από αγροτικές οικογένειες,  τα φρονήματα των οποίων είχαν ελεγχθεί ως «κατάλληλα». Η έρευνα στηρίχθηκε στιςπροσωπικές συνεντεύξεις δεκαέξι πρώην «Εσατζήδες» διαφόρων βαθμών. Οι μαρτυρίες τους δημιουργούν εφιαλτική εικόνα. Έβγαζαν οι βασανιστές τη δική τους σαδιστική προδιάθεση στα

 Χαίρε  η τα πελάγη  των λυγμών δεξαμένη, χαίρε της θεραπείας των βροτών δεομένη. Χαίρε των ουρανίων σφαιρών το ανάκρουσμα, χαίρε των θαλασσίων φλεβών το κρυφάκουσμα. Χαίρε των πορφυρών οριζόντων η όραση, χαίρε σχεδίου Θεϊκού η ενόραση. Χαίρε η της νεφέλης την δρόσο ποτίζουσα, χαίρε των σκοτισμένων τον δρόμο φωτίζουσα.

Ήταν μέρες τώρα που σύχναζα στο καφενείο του Μπάμπη.  Μικρός χώρος, περιποιημένος, με λίγα τραπέζια και εκλεκτές παρέες. Εδώ μαζεύονταν καθημερινά θαμώνες, αναζητώντας διέξοδο απ’ την πολύβουη Αθήνα. Δίπλα στον πεζόδρομο του στενού Έρευνας, όπως είχε καθιερωθεί να λέγεται, μέσα στα πεύκα και την ησυχία της γειτονιάς, όλους τους μήνες του χρόνου, το μαγαζί του Μπάμπη έμενε ανοικτό για τους λάτρεις του. Ιδίως τους μήνες της άνοιξης και του θέρους, εξίταρε τους ανθρώπους αναζητητές χώρων γαλήνης κι εναρμόνισης με τη φύση. Το στέκι μου, πλέον, ήταν απ’ τα ελάχιστα καφενεία, στα οποία μπορούσα να