ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  εδώ    ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή  OPEN OFFICE ) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ευτυχώς ο καιρός ήταν καλός για θαλάσσια ταξίδια και οι επιβάτες λιγοστοί, έτσι είχε όλη την άνεση να καθίσει αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα του σαλονιού της πρώτης θέσης. Ο πόνος από τα πλευρά της άρχισε να γίνεται έντονος και πήρε δυο παυσίπονα. Κουρασμένη όπως ήταν από το διήμερο έκλεισε τα μάτια και δεν άργησε να την πάρει ο ύπνος. Την ξύπνησαν οι φωνές των μικροπωλητών όταν το πλοίο έπιασε τη Σύρο. Ενοχλημένη προσπάθησε να κοιμηθεί και πάλι, όμως στάθηκε αδύνατο. 

ΚΙ ΟΛΟ ΧΑΝΩ ΤΟ ΠΑΡΟΝ Αρρωστημένη εποχή, ματώνουνε οι νίκες. Όσο κι αν έψαξες ψυχή, μόνο ανάγκη βρήκες. Στις ψευδαισθήσεις του καιρού, αιχμάλωτο το σώμα. Και στα καπρίτσια του Θεού, κι ο θάνατος ακόμα.

Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Την απάντηση δεν την πήρε από τον μοναχό, που είχε ήδη εξαφανιστεί. Του την έδωσε ο νεαρός ιερέας με την μειλίχια φωνή του. ¨”Μόνο ο Θεός μπορεί να επιτύχει τέτοια αλλοίωση! Ο διάβολος είναι το απόλυτο κακό. Μεταμορφώνει κι αυτός τους ανθρώπους, πάντα όμως σύμφωνα με τα δικά του καταστροφικά πρότυπα!”. “Και πως ξέρεις παπά ότι ο διάβολος είναι το απόλυτο κακό; Εσένα σε έβλαψε ποτέ;”, ρώτησε ο Πετρής και συνέχισε πριν προλάβει να του δώσει απάντηση ο εφημέριος. “Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με αυτή την κωμωδία που ονομάζετε κηδεία! 

Σάββατο βράδυ ο έρωτας, πλημμύρισε τους δρόμους, παίζοντας και χορεύοντας, κατάργησε, τους νόμους. Βγήκαν σεργιάνι οι καρδιές,

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή  OPEN OFFICE ) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Και ύστερα; τι με περιμένει ύστερα;”, αυτή η σκέψη τη βασάνιζε από τη στιγμή που πήρε την απόφαση. “Συχώρα με!, φώναξε κοιτώντας τον ουρανό και κάθισε στο πεζούλι με τα πόδια προς το γκρεμό. Δεν είχε το κουράγιο να σηκωθεί όρθια, ούτε και να κοιτάζει προς τα κάτω. Με μια ματιά αποχαιρέτησε το χωριό που απλωνόταν στο βάθος και έκλεισε τα μάτια. Το μόνο που έμενε ήταν να σπρώξει δυνατά το γερό της χέρι και να βρεθεί στο κενό. Πήρε μια βαθιά ανάσα και έκανε το σταυρό της.΅ Εκείνη τη στιγμή ένα δυνατό τράνταγμα σαν από σεισμό την πέταξε προς τα πίσω και μια λάμψη σαν αστρ...

Πάλι τις πρώτες μου αγάπες ερωτεύτηκα Πάντα μού’διναν συμβουλές, με το καλό ή μ’απειλές: «στραβά περπάτησες»! Μού’κλειναν μάτι πονηρό, λέγαν, «αν βγεις απ’το σωρό, φίλε την πάτησες»! Με μαύρο χρώμα της νυχτιάς,

Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου Βλέπω τον άνθρωπο να παραφυλάει στη γωνία, κρυμμένο μέσα σε μαύρο παλτό με σκούφο και δερμάτινο τρύπιο χαρτοφύλακα παραμάσχαλα.  Με χέρια που έτρεμαν ξετρύπωσα τα κλειδιά μέσα από την τσάντα προσπαθώντας να ξεκλειδώσω την εξώπορτα που οδηγεί στον τρίτο όροφο, με αδέξιες κινήσεις.  Δεν τον κοίταζα. Με μια γρήγορη κίνηση τρύπωσα μέσα. Στη σκέψη ότι θα αντιληφθώ το μαχαίρι που εξέχει και σκίζει τον χαρτφύλακα, στέκομαι στο πλατύσκαλο, βαστώντας την αναπνοή μου και παγώνοντας το κορμί μου, προλαβάινοντας να ακούσω μια στριγγιά κραυγή και ένα απεγνωσμένο ουρλιαχτό που καλούσε σε βοήθεια.