ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

  Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  «Η συχωρεμένη η μάνα μου είπε πως υπάρχει κάποιο μυστικό που κρύβετε εσείς και εκείνη. Δεν θέλησε να μου αποκαλύψει τίποτα σχετικά με αυτό. Το άφησε να μου το πείτε εσείς μετά το θάνατο της». Η Καλλιόπη φάνηκε προετοιμασμένη γι αυτή την εξέλιξη. Από εκείνη την συνάντηση με την Αργυρώ κατάλαβε πως η αλήθεια θα έβγαινε στο φως αργά ή γρήγορα. Έβαλε καινούργιο τσιγάρο στην πίπα, το άναψε και έβαλε κονιάκ σε ένα ποτήρι φούσκα. Με ένα νεύμα ρώτησε την Αρχοντούλα αν θέλει κι εκείνη, πράγμα που το αρνήθηκε.

ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ Φεύγαν τα καμιόνια βιαστικά, άδειασαν τα κέντρα απ΄τους θαμώνες, κίναγαν για τα γερμανικά, οι φαντάροι στους παλιούς στρατώνες. Διάβασε το γράμμα της ξανά,

  Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Όταν επέστρεφε σπίτι θα το αποθήκευε και σε στικάκια. Φόρεσε τα ακουστικά και άκουσε ξανά όλη τη μαγνητοφωνημένη συνομιλία. Με μια μικρή απογοήτευση συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να το παρουσιάσει στους εργοδότες του. Η αναφορά σε κάποιον Δήμο, θα έδειχνε υποκλοπή, όσο κι αν θα προσπαθούσε να τους πείσει για το αντίθετο. Και ύστερα, ακόμη και αν τους έπειθε, θα ήταν διατεθειμένοι να το δημοσιεύσουν; Μάλλον όχι! Το πολύ πολύ να εκβίαζαν τον Οικονόμου, γνωστή τακτική της κίτρινης δημοσιογραφίας! Αποφάσισε τελικά να μην αναφέρει τίποτα στην εφημερίδα. Αργότερα πιο ψύχραιμα θα σκεφτόταν με ποιον τρόπο θα το αξιοποιούσε.  Πήρε τηλέφωνο τον αρχισυντάκτη του και τον πληροφόρησε πως η συνέντευξη αναβλήθηκε. Η κατσάδα που άκουσε δεν τον ενόχλησε καθόλου. Ούτ...

ΝΙΚΗΣΕΣ ΖΩΗ Πώς να χρωματίσω, τη φωνή μου, μη φανεί, ο κόμπος στο λαιμό; Τρένο δίχως φρένα, η ζωή μου, μιά ανάσα, πριν απ’το γκρεμό. Πώς να κρύψω, ένα δάκρυ ακόμα,

  Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Η Αρχοντούλα δεν ήταν κανένα σπουδαίο πρόσωπο για να ενδιαφέρονται αυτοί οι τύποι. Μέχρι πριν λίγο καιρό ζούσε σε ένα χαμόσπιτο και τελευταία άστεγη στον Πειραιά. Άρα κάτι σκοτεινό πολύ πίσω πρέπει να στοιχειώνει το παρόν της. Τελείωσε βιαστικά με τις δουλειές, αφού είχε και τη βοήθεια των γυναικών, και έφυγε. Βρήκε την Αρχοντούλα στο κρεβάτι να τρέμει. Ακούμπησε το χέρι του στο μέτωπο της και διαπίστωσε πως έχει πυρετό και μάλιστα αρκετά υψηλό. «Πάω να φέρω το θερμόμετρο και ένα παυσίπονο», της είπε γλυκά. «Καίγεσαι στον πυρετό καλή μου!». «Θυμήθηκα  κάτι!», του είπε αντί για άλλη απάντηση. « Μια νοσοκόμα να με τραβάει με το ζόρι και να μπαίνουμε σε ένα μαύρο αυτοκίνητο. Εγώ κρατούσα το μωρό στην αγκαλιά που έκλαιγε ασταμάτητα. Κατεβήκαμε στον Πειραιά  μπήκαμε σε ένα καΐκι και πήγαμε στην Αίγινα. Εκεί την έχασα.

 ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ Η ΩΡΑ Σκούπισε το τελευταίο δάκρυ, απ’ τα μάτια σου τ’ αγαπημένα. Φύλαξέ το, στου σπιτιού μιαν άκρη, κάτι να κρατήσω, από σένα. Δώσ’μου να κρατήσω, το φιλί σου,

  Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Τον πρώτο άντρα της γυναίκας μου ξέρεις πως τον ξεφορτώθηκα; Ολόκληρη τρομοκρατική οργάνωση έστησα για να τα καταφέρω! Δηλαδή τι τρομοκρατική, κάτι λιγούρια πρεζάκια ήταν που για λίγα φράγκα σκότωναν και τη μάνα τους. Και οι μπάτσοι το έχαψαν! Μήνες ασχολούνταν με τους ανύπαρκτους τρομοκράτες. Μέχρι και 24ωρες βάρδιες έβαλαν να προστατεύουν αυτήν και τον κουνιάδο της! Και έτσι οι μετοχές του μακαρίτη πέρασαν στα χέρια της και αφού ψόφησε στα δικά μου!”. Σταμάτησε για λίγο την ακατάσχετη φλυαρία του, και άνοιξε πάλι την ταμπακιέρα. Δυο γερές ρουφηξιές του έκαψαν τα ρουθούνια.