ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Χαίρε  η τα πελάγη  των λυγμών δεξαμένη, χαίρε της θεραπείας των βροτών δεομένη. Χαίρε των ουρανίων σφαιρών το ανάκρουσμα, χαίρε των θαλασσίων φλεβών το κρυφάκουσμα. Χαίρε των πορφυρών οριζόντων η όραση, χαίρε σχεδίου Θεϊκού η ενόραση. Χαίρε η της νεφέλης την δρόσο ποτίζουσα, χαίρε των σκοτισμένων τον δρόμο φωτίζουσα.

Το σπίτι του φεγγαριού της Σοφίας Φίλντιση «Είπε το φεγγάρι με το νου του, πως σαν γιομίσει ολάκερο μ’ ασήμι, τότες θα πάει να γυρέψει την πούλια για γυναίκα του. »Τοιμάστηκε αποβραδίς, κι είπε στ’ αστέρια να μαζωχτούνε ολόγυρά του… Να ιδούνε τα γονικά της νύφης, τ’ ασημοσόι του γαμπρού, και να μην αρνηθούνε. »Μην το κουνήσουτ’ από δω, πρόσταξε το φεγγάρι τ’ αστέρια. Μήτ’ ένα να μη λείψει ίσαμε το μεσονύχτι που βγαίνει η νύφη στο σεργιάνι. Να την πλανέψουμε και κείνη με τόσο φως… Δεν μπορώ, τους εξομολογήθηκε, δεν μπορώ πιά να σεργιανάω σ’ ολάκερον ουρανό μοναχό μου… Θέλω να νοικοκυρευτώ.

ΕΤΣΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ Εκεί που αντρειεύουν, του θανάτου οι σκιές, στο κρύο χώμα του προθάλαμου, του Απείρου. Δίπλα σε ασπάλαθους, μυρτιές, κι αλιφασκιές, φύλλα πετά, το κορμοβλάστημα του ονείρου. Μεταλαμβάνουν οι ψυχές, υπομονή,

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Ο Αντώνης απόμεινε συλλογισμένος. Το σκεπτικό του Μάνου ήταν σωστό. Όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίον της Αρχοντούλας. Όσο κι αν προσπαθούσαν να βρουν κάποιο λάθος στις κατηγορίες του βιβλίου, τα δεδομένα ήταν αμείλικτα. Το μόνο που δεν μπορούσε να εξηγηθεί είναι ο τρόπος που τα έκανε όλα αυτά. Ο συνεργός ή οι συνεργοί φαινόταν απαραίτητοι για να καλύπτουν τις συχνές απουσίες της από το νησί, και ο Νικόλας έδειχνε να είναι ο αδιαμφισβήτητος υπ αριθμόν ένα ύποπτος! Κι αυτό γινόταν μαχαιριά στην καρδιά του, γιατί εμπόδιζε την εκκολαπτόμενη σχέση που είχε στο μυαλό του με τη Νεκταρία. Αν είχε δίκιο αυτή η προδοσία θα ύψωνε τείχος ανάμεσα τους, τουλάχιστον από τη δική του μεριά.  «Μήπως να βγούμε να την ψάξουμε;», πρότεινε ο παπάς. «Φοβάμαι μην κάνει καμιά τρέλα!». Κινήθηκαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις με την ελπίδα κάποιος από τους τρεις να την εντοπίσει. Ότι και να γινόταν θα επέστρεφαν στην εκκλησία σε δυο ώρες.

 ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ Ψάξε να βρεις ποια μουσική, τα όνειρα ταξιδεύει. Ποια μελωδία αιμορραγεί, και τις ψυχές μαγεύει.

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   «Αρχοντούλα τι λες; Σύνελθε!», προσπάθησε να υπερασπιστεί το φίλο του ο Αντώνης. «Ο Μάνος είναι το καλύτερο παιδί και η πρώτη φορά που σε είδε ήταν τότε που λιγοθύμησες στη Αγιά Σωτήρα. Και αφού εσύ δεν έφυγες ποτέ από τη Αίγινα, είναι αδύνατον να συναντηθήκατε ποτέ πριν!». Η Αρχοντούλα αναγνώρισε πως είχε δίκιο όμως η γνώμη της δεν άλλαξε. Αυτό το πρόσωπο το θυμόταν καλά, αν και είχε συγκεχυμένες εικόνες για το ρόλο που είχε παίξει στο παρελθόν της. Από την άλλη η ηλικία του απέκλειε το ενδεχόμενο να τον έχει πραγματικά γνωρίσει.  «Αρχοντούλα», της απεύθυνε το λόγο ο Μάνος. «Από την κλινική που σε πήγαν μετά την επίθεση, έχεις καμιά ανάμνηση;».  «Την κλινική;», ρώτησε. «Λίγα πράγματα, ήμουν πολύ ζαλισμένη και πονούσα φοβερά. Ξέρω θα ακουστεί παράλογο αλλά εσένα  σε θυμάμαι!» Ο Μάνος έβγαλε ένα αναστεναγμό ανακούφισης.

 Ξέρεις, σ' αγάπησα πολύ! Μόνος κι απόψε, με τις στάλες της βροχής, μάτια και όνειρα, ξεπλένω απ’ τη νύχτα. Ακροβατώντας στα όρια της αντοχής, σε παίρνω, απλά, για να σου πω μια καληνύχτα. Μ’ένα τσιγάρο κι ένα θάνατο- ποτό,