ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο Η Αρχοντούλα πέρασε μια πολύ δύσκολη νύχτα. Ανάσαινε με κόπο και δεν είχε καν το κουράγιο να καλέσει για βοήθεια. Μέσα σε σύντομα βυθίσματα βρέθηκε στην εκκλησία δίπλα στο ζευγάρι. Χαμογελαστή καμάρωνε το γιο της και τη νύφη της. “Αθανασία Αφεντούλη!”, παραμιλούσε στο λήθαργο της. “Κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει αυτό!”. Άλλες στιγμές έρχονταν μπροστά της ο Αντρέας μέσα στα αίματα και ο παπά Διονύσης κρεμασμένος με τη γλώσσα έξω.  Όταν συνερχόταν δάκρυα γέμιζαν τα μάτια της. Μόνη κατάμονη σε ένα θάλαμο νοσοκομείου περίμενε το τέλος που θα τη λύτρωνε οριστικά. Κι αυτό ήλθε αργά και βασανιστικά, την ώρα που τελείωνε το γλέντι του γάμου. 

  Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο Η νοσοκόμα που μπήκε να αλλάξει τον ορό, διέκοψε την αφήγηση της και της έδωσε την ευκαιρία να πάρει μερικές ανάσες. “Και για την καρφίτσα πως έμαθες;”, τη ρώτησε ο Αντώνης όταν έφυγε η νοσηλεύτρια.  “Απ τη Μυρτώ”, απάντησε. “Έχει μια σχέση με το γιο του Μάνου και αυτός τις ΄έδωσε την πληροφορία. Της είπε πως την κρατούσες εσύ και έτσι έπρεπε να την πάρουμε πίσω πάσι θυσία.”. “Ακόμα κι αν χρειαστεί να με σκοτώσετε!”, αγανάκτησε ο Αντώνης.

Έκανα μια στάση σε μια μικρή γειτονιά κοντά στου Ψυρρή… Θα μου πείς γειτονιά τι εννοείς…. Μερικές παλιές οικογένειες που μένουν ακόμα εκεί. Μου αρέσει να τους ακούω να γυρίζουν πίσω και να θυμούνται. Υπάρχουν ακόμα αυλές με καμαράκια.

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  “Συγγνώμη!”, του βγήκε αυθόρμητα. “Πως μπόρεσα να μην καταλάβω την απάτη; Εσύ ήσουν ένας άγγελος, εκείνη (ούτε το όνομα της δεν ήθελε να εκστομίσει) απλά μια που σου έμοιαζε στο πρόσωπο!”. Του χάιδεψε το χέρι με τρυφερότητα. “Δεν μπορούσες να φανταστείς αυτό που έγινε. Κανείς δεν μπορούσε. Δεν ξέραμε καν πως υπήρχε αδελφή και μάλιστα δίδυμη!”. Ο Αντώνης γύρισε κοντά τους παρέα με τον Μάνο. Τα νέα σχετικά με την υγεία της Αρχοντούλας που έφερνε δεν ήταν καλά. Ακόμα και με τις αιμοκαθάρσεις οι δείκτες δεν παρουσίαζαν σημαντική βελτίωση. “Θα της δώσω εγώ το νεφρό μου!”, είπε αποφασιστικά η Αθανασία. 

 Ως  αγαπητικό τον ήξερε τότε η γειτονιά....είχε σπιτώσει και μια και ζούσαν σε κάμαρα κάποιας αυλής. Όταν έβγαινε στην βόλτα τα πρωϊνά ο λεβέντης φορούσε πάντα κοστούμι και ήταν κόντρα ξυρισμένος. Μοίραζε χαμόγελα και καλημέρες αλλά η σπιτονοικοκυρά του είχε φροντίσει να ενημερώσει τους γείτονες τι κουμάσι ήταν. Η σύντροφός του

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Ο Θεόδωρος δεν άντεξε να ακούσει περισσότερα και με γρήγορα βήματα βγήκε από το δωμάτιο χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά στη γυναίκα που νόμιζε πιστή σύζυγο μέχρι πριν λίγες ημέρες. Αυτή τη φορά ο Αντώνης δεν τον ακολούθησε. Ήξερε πως ο πατέρας θα ήθελε να μείνει μόνος για λίγο, προσπαθώντας να αφομοιώσει όλα αυτά τα φρικτά που άκουσε.    Το μέτωπο της Αρχοντούλας είχε ιδρώσει και η Αθανασία με ένα χαρτομάντιλο πλησίασε να την σκουπίσει. Εκείνη δεν αντέδρασε, αντίθετα της χαμογέλασε χωρίς ίχνος ειρωνείας ή αποστροφής. 

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Μπροστά στην υπομονή της ο Αντώνης υποχώρησε. Άλλωστε είχε το δικαίωμα να μάθει από πρώτο χέρι τις λεπτομέρειες της περιπέτειας της. Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν με την άφιξη τους στο νοσοκομείο. Η Αθανασία μπήκε στο ανθοπωλείο και αγόρασε μια ανθοδέσμη με κόκκινα τριαντάφυλλα. “Δεν είναι σωστό να πάμε με άδεια χέρια!”, είπε του Αντώνη που την κοιτούσε εμβρόντητος. Ο φρουρός στην πόρτα του δωματίου αρχικά δεν της επέτρεψε την είσοδο, ύστερα όμως από τις εξηγήσεις που του έδωσε ο Αντώνης, την άφησε να μπει.