ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Φωτης Κοντογλου Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα.  Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές. Οἱ μεγάλοι καφενέδες ἤτανε

ΦΕΤΟΣ ΧΡΙΣΤΕ Φέτος Χριστέ, δεν θα δοξάσουνε τη γέννηση Σου αγγέλοι. Το CNN, σε απ’ ευθείας σύνδεση θα τ’ αναγγέλλει. Δεν θα κρυώνεις νεογέννητο στη φάτνη, ήδη, μεγάλος χορηγός, ρούχα Σου φτιάχνει. Φέτος Χριστέ, δεν θα Σου φέρουνε τα δώρα τους οι μάγοι.

Με κάθε επιφύλαξη για την ορθότητα των σκέψεων, ύστερα από κάποια σφηνάκια καλής κριτικής ρακής, η συζήτηση έρεε γοργά και θα μπορούσα να την παρομοιάσω σαν γλυκόπιοτη. Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω πως λίγες είναι εκείνες οι στιγμές που με τη συνοδεία κάποιου ποτού η κουβέντα με τους δικούς μου ανθρώπους χωλαίνει κάπου. Αυτά τα όλο και πιο αραιά βραδάκια μιας καλής συντροφιάς είναι που σε ξεκουράζουν, σπάνε την αλυσίδα της καθημερινότητας και σε οδηγούν σε μια ξεχωριστή ευχάριστη εμπειρία. Πέραν των συνηθισμένων θεμάτων που γύριζαν στην τσόχα του διαλόγου μας, όποτε βρισκόμουν με το φίλο Περικλή, υπήρχαν και κάποια που ξεπηδούσαν απρόσκλητα, τα οποία ενώ στην αρχή φάνταζαν πως θα διατάρασσαν τη συνοχή του, τελικά αποδεικνύονταν πολύτιμοι γόνοι ανανέωσης. Έτσι, κάποιες φορές, η μονοτονία της συνομιλίας μας ξέφευγε από τα γνώριμα μονοπάτια και πολύ αναζωογονητικά οδηγούταν σε νέες πορείες, οι οποίες σχεδόν πάντα αποτελούσαν και μια μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψουμε ο ένας για τον άλλον στ...

Αρκετοί οι Μικρασιάτες στην γειτονιά στα Πατήσια τότε και φυσικά οι συγγενείς μου. Σε παράγκες έμεναν που είχαν μετατραπεί σε κανονικά σπίτια όπως-όπως....όλοι όμως ήταν ευχαριστημένοι. Τα φαγητά μοσχομυρίζανε έξω στον χωματόδρομο που παίζαμε μπάλα τα απογεύματα. Πού τις έχανες πού τις εύρισκες τις νοικοκυρές στις κουζίνες με

Αυτή η φουκαριάρα ήταν χρόνια στο καλντερίμι για το μεροκάματο. Δεν έβγαζες και νόημα με αυτά που έλεγε ήταν πειραγμένο το μυαλό της από την σύφιλη όπως έλεγαν. Θέριζε και στην Κατοχή και μετά αυτή η αρρώστια.... Περηφανευότανε η Μπρίλη (με αυτό το όνομα κυκλοφορούσε) ότι είχε δουλέψει και σε καλό οίκο ανοχής.... "....ήταν το καλύτερο μπουρδέλο της Αθήνας..." έλεγε για να δώσει έμφαση στο

 Αχ, αυτό το κοριτσάκι μου! Αχ, αυτή η Μυρτούλα μου! Ώρες-ώρες πετάει κάτι έξυπνα, που μου έρχεται να την αγκαλιάσω και να την πνίξω στα φιλιά. Κι άλλες φορές πάλι, ρίχνει μια ξαφνική βόμβα, που μου έρχεται να… να… ούτε κι εγώ ξέρω τι θέλω να την κάνω. Για να καταλάβεις, τις προάλλες, την Κυριακή, στα γενέθλιά της, 17 του Νοέμβρη, αποφασίσαμε με τον Γιώργο να καλέσουμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες -δίπλα μας μένουν δα- να τους κάνουμε το τραπέζι και να σβήσουμε τα κεράκια στην τούρτα της οικογενειακά. Δέκα χρονών έγινε, ολόκληρη κοπέλα πια. Ο παππούς

Ο Νίκος πάντα ήταν αβανγκαρντιστής για την εποχή του. Πάντα ήθελε να ξεχωρίζει και πάντα επιδίωκε το ξεχωριστό. Τον θυμάμαι από μικρό παιδί. Τον φωνάζαμε ο αντιρρησίας Ήταν άπιστος Θωμάς. Ήθελε να αμφισβητεί τους πάντες και τα πάντα. Γεννημένος ορθολογιστής. Τον τραβούσε το κάθε τι το πρωτοποριακό. Θυμάμαι πως μικρά σαν παίζαμε με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς, εκείνος απομονωνότανε στις σκέψεις του απομακρυσμένος σε μια γωνία ενώ εμείς γελάγαμε με την αταίριαστη για την ηλικία μας συμπεριφορά του. Υπήρξαν στιγμές που