ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε εδώ τα προηγούμενα  Που πας”, τον ρώτησε ο Αποστόλης.                                                                                                           “Κάτι έχω στο νου μου”, απάντησε και έφυγε βιαστικά.                                                                           Ο παπα Λευτέρης χτύπησε τα χέρια του.                                                          ...

Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Τέσσερις ή πέντε μέρες απέμεναν για την επιστροφή του πατέρα. Μεγάλη Τετάρτη, το πολύ Μεγάλη Πέμπτη θα γυρίσει το καΐκι του καπετάν Κωσταντή, φέρνοντας μαζί και τον Νικολή από το Κρητικό πέλαγος όπου ψάρευαν ενάμισι μήνα τώρα. Δύσκολη, σκληρή δουλειά δίχως γιορτές και σκόλες.                                                                                                                                                          Πέντε χρόνια είχαν να κάνου...

ΣΧΟΛΙΟ: Οι προηγούμενες αναρτήσεις των ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΩΝ, υπάρχουν στις σελίδες που φέρουν τον τίτλο του μυθιστορήματος Ήπιε το κέρασμα μονορούφι. Δρόσεψε το κορμί της που έκαιγε από τον πυρετό.   “Λοιπόν γιαγιά, τι νέα”;   “Όπως τα ξέρεις καλή μου. Πορεύομαι και πάω. Δεν έχω παράπονο! Εσείς τι κάνετε; Η μαμά”; “Καλά είναι”.   “Την έχασα¨, παραπονέθηκε, “έχω να τη δω δυο βδομάδες τώρα. Στην εκκλησιά ανταμωθήκαμε τελευταία φορά”.   “Μην την παρεξηγείς”, τη

Τρίτο μέρος  “ Το ξέρω. Χτες το απόγευμα πήγα. Ένα κουρέλι απόμεινε η κακομοίρα”!                                         “ Κάτι πρέπει να κάνουμε ξαδέρφη, Τούτες τις στερνές ώρες να μη μένει μονάχη”.                                  “Έχεις δίκιο Μανόλη, μα ποιος να συντρέξει; Άντε μιαν ώρα να πας, δύο, ύστερα”;                              “Αυτό θέλω να σου πω. Εσείς γυναίκες είσαστε, όλα από τα χέρια σας περνάνε, δεν έχετε χρόνο. Εμείς πάλι άχρηστοι μέσα στο σπίτι! Τι να προσφέρουμε στην έρημη; Γιαυτό κάτι σκέφτηκα,

ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ 2 Ο Λουκάς τους έφερε τους καφέδες και κάθισε κοντά τους. “Κάτι πρέπει να κάνω παιδιά”, τους είπε και τα μάτια του πέταξαν σπίθες,”δεν μπορώ να την αφήσω να λιώνει έτσι , σαν το αγιοκέρι! Θα τα πουλήσω όλα, χωράφια, κτηνά, το μαγαζί, όλα! Θα την πάω στην Αθήνα, στην Αγγλία, στην Αμερική! Δεν μπορώ να την βλέπω έτσι”!                  “Έχεις δίκιο Λουκά”, μίλησε μετά από αρκετή ώρα ο Μανόλης, “γυναίκα σου είναι και την πονάς.   Μα το ξέρεις δα, ο ξορκισμένος έχει προχωρήσει πολύ και δεν έχει γιατριά πια! Κάνε κουράγιο, που ξέρεις πάλι,

Πρώτο μέρος Κοίταξε με συμπόνοια τη μάνα. Ούτε σαράντα χρονών κι έμοιαζε τουλάχιστον για εξήντα. Τα δεκαπέντε χρόνια δίπλα στον τύραννο, βάραιναν στους ώμους της, τουλάχιστον διπλάσια. Εξακολουθούσε όμως να είναι όμορφη παρ΄όλα αυτά! Άπλωσε το χέρι και της χάιδεψε το μάγουλο. Εκείνη χαμογέλασε γλυκά. -Είσαι καλύτερα σήμερα μωρό μου; τη ρώτησε. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Δεν ήθελε να τις φορτώσει κι άλλες στενοχώριες.  -Μόνο κάνε γρήγορα, μην σ΄αποπάρει πάλι, ο καταραμένος! Μα σαν συλλογίστηκε πως

Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Μια αχτίδα του πρωινού ήλιου μπήκε κρυφά από μια γρίλια του παράθυρου και την χτύπησε ίσια στα μάτια. Τραβήχτηκε ενοχλημένη για να την αποφύγει, μα ήταν μάταιο. Είχε ήδη ξυπνήσει. Ένιωσε το κεφάλι της βαρύ. Είχε την αίσθηση πως ήταν καρφωμένη στο κρεβάτι. Άνοιξε με κόπο τα μάτια της, μα τα ξανάκλεισε αμέσως, κάνοντας ένα μορφασμό πόνου Έφερε την παλάμη στο μέτωπο, της φάνηκε πως είχε πυρετό. Από το διπλανό δωμάτιο άκουσε την τραχιά φωνή του πατέρα. Θα πρέπει να είχε μόλις