ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ομήρου Οδύσσεια  σε απόδοση του πολύ καλού φίλου Θανάση Στούπη. Μια επική προσπάθεια που αξίζει να αναγνωριστεί! Εδώ τα προηγούμενα  Ραψωδία Β  «Δεν είναι γέρο μακριά, αυτός που ο νους νομίζει. Εγώ τον κόσμο κάλεσα, τον πόνο μου τον ξέρω ούτε άκουσα για στράτευμα που όπου ναν’ γυρίζει, κάτι που ξέρω τάχα εγώ, για να σας μεταφέρω, και ούτε για κοινή δουλειά σας φώναξα δω πέρα. Τα δυό κακά που γκρέμισαν το σπίτι μου είναι όλη     

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Πάντως όχι με τον καλό σου!”, την ειρωνεύτηκε. “Εκείνος ήταν πολύ νεώτερος.”  “Και πολύ πιο φτωχός!”, έδωσε με τον τρόπο της την απάντηση.  Η συζήτηση συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο, μέχρι που έφτασε η σειρά τους να παραγγείλουν. Σε αυτά τα δέκα λεπτά ο Αργύρης έμαθε όσα ήθελε. Η Βασιλική, όπως έμαθε πως την λένε, μπορεί να έδινε έξυπνες απαντήσεις, όμως ήταν εξαιρετικά αφελής. Του έδωσε λεπτομερή αναφορά για την εξωσυζυγική της σχέση με τον Πετρή, για τις δουλειές του άντρα της και τη συμμετοχή του αδελφού του σ΄αυτές. Δεν χρειαζόταν περισσότερα ο Αργύρης για να καταλάβει τι έπαιζε.  Ο Πετρής, το ίδιο αδίστακτος όπως παλιά, έβαλε στο μάτι την περιουσία του άντρα της, και της πουλούσε έρωτα για να το καταφέρει. Για μια στιγμή σκέφτηκε να την προε...

 ΝΑΙ, ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ Λες πως μετάνοιωσες, και θέλεις να γυρίσεις, να αναστήσεις, τις μεγάλες μας στιγμές. Λιμάνι απάνεμο, ν’αράξεις και να ζήσεις, γιατί σε κούρασαν, οι λάθος διαδρομές. Χρόνια χαράμισες, του έρωτα τα δώρα,

 Η αλλαγή ποτέ δεν έρχεται από μόνη της. Αυτό θυμάμαι να μου λέει η μητέρα μου εν είδει συμβουλής. Τίποτα δε μεταμορφώνεται, τίποτα δε μετουσιώνεται σε κάτι άλλο, τίποτα δε γίνεται κάτι καλύτερο ή χειρότερο, αν εμείς δεν κινήσουμε τα νήματα. Αυτή η φράση γύρναγε στο μυαλό μου, καθώς αιωρούμουν κρεμάμενος από το σχοινί το οποίο είχα δέσει πάνω στο φωτιστικό του δωματίου μου. Η αλήθεια είναι πως δε σου περισσεύουν και πολλά δευτερόλεπτα, μέχρι ο κόμπος γύρω από το λαιμό σου να πνίξει την ψυχή την οποία στεγάστηκε στο σώμα σου, οπότε ο χρόνος είναι περιορισμένος για τέτοιες σκέψεις, μολονότι, θέλω να υπογραμμίσω, απαραίτητες. Η αλήθεια επίσης είναι πως οι στιγμές, εκείνη την ώρα του πνιγμού, εμφανίζονται σαν

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Το κορμί μου προτιμώ να το δείχνω μόνο στον άνθρωπο που αγαπώ και μ΄αγαπάει! Δεν υπάρχει λόγος να το επιδεικνύω παντού.” Η Μαριγώ έσκασε στα γέλια. “Φανταζόμουν πως στην πρωτεύουσα οι άνθρωποι είναι πιο απελευθερωμένοι! Άσε που δεν σε θεωρούσα πουριτανή. Με παράνομη σχέση σε μια μικρή κοινωνία κάθε άλλο θα έλεγα!”   “Ότι έκανα το έκανα γιατί αγάπησα! Δεν είμαι πόρνη.”   “Τι σημαίνει πόρνη; Να σου αρέσει το σεξ είναι εντελώς φυσιολογικό. Άργησα αλλά το ανακάλυψα!” ...

Απόψε θέλω να προσευχηθώ. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν υπάρχει, κάπου θα βρίσκεται. Δε γνωρίζω από επικλήσεις, κανένα τάμα δεν έχει συγκεραστεί με τις κλωστές της θλίψης μου, δεν προσμένω σε θαύμα, γιατί απλά δεν το πιστεύω. Κάπου όμως μέσα στην ανάσα του κόσμου, στη θαλπωρή των τοπίων, στο κουράγιο των εξοχών, κάπου, ένας απόμακρος και δυστυχής θα υφαίνει το πρόσωπό του από τη στοργή του Θεού - δεν είμαι εγώ, επειδή εγώ δεν πιστεύω στο θαύμα. Ακόμα κι αν ο Θεός δεν υπάρχει, κάπου βρίσκεται. Χωρίς το σκάφανδρό μου, εγκαταλελειμμένος από τη

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Όλα άλλαξαν πριν έντεκα χρόνια”, συνέχισε ο ζητιάνος την αφήγηση με φωνή σπασμένη από τη θύμηση τραγικών γεγονότων.  “Ένα πρωί του Φλεβάρη μου την είχαν στήσει έξω από το σπίτι. Κατέβαινα να πάω τη μικρή μου κόρη σχολείο και να φύγω για το καφενείο μου. Πόσοι πυροβολισμοί πέσανε δεν μπόρεσα να ακούσω, πάντως μια σφαίρα με πήρε ξώφαλτσα στο πόδι και μια δεύτερη καρφώθηκε στο κεφάλι της μικρής! Δεν θυμάμαι τίποτα από εκεί και πέρα γιατί έπεσα λιπόθυμος. Το φαντάζεσαι; Εγώ ο σκληρός και αδίστακτος κατέρρευσα με το θέαμα. Ακόμα δεν μπορώ να βγάλω από το νου μου την εικόνα! Αίματα παντού ανάμικτα με τα μυαλά του βλασταριού μου! Δεν άντεξα φίλε!”  Ο Δήμος έστριψε τσιγάρο και του το έδωσε. Το πήρε με τρεμάμενα χέρια ενώ δάκρυα αυλάκωναν το ηλιοκαμένο του πρ...