Αναρτήσεις

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Η ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ (15η συνέχεια. Ο περίεργος θάνατος)

Εικόνα
Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Ούτε τα αδέσποτα εμφανίστηκαν, παρ όλους τους φόβους του Ήφαιστου. Σηκώθηκε και μάζεψε τα πράγματα της. Όπου νάναι θα άρχιζε η Λειτουργία και δεν ήθελε να τη δουν εκεί. Τράβηξε προς την Αγία Τριάδα. Σίγουρα εκεί κάποιος θα της έδινε λίγο νερό κι αν ήταν τυχερή ίσως έπινε και καφέ. Ανέβηκε τα σκαλιά και περίμενε απ έξω. Δίσταζε να μπει γιατί δεν έβρισκε σωστό να μην ανάψει ένα κερί. Και δυστυχώς ούτε γι αυτό είχε χρήματα. Μάλλον αυτή την ημέρα δεν θα λειτουργούσε ο ναός, γιατί καμία κίνηση δεν φαινόταν που να το μαρτυρεί. ¨Έριξε το βλέμμα της στο δωμάτιο των ιερέων. Η πόρτα ήταν κλειστή, όμως υπήρχε φως μέσα. Υπερνικώντας τους δισταγμούς της, κτύπησε δειλά την πόρτα. Της άνοιξε ένας σαραντάρης περίπου άντρας, με χοντρά μυωπικά γυαλιά. Απέπνεε ένα αέρα ευγένειας...

Βιβλιοπαρουσίαση: WOKE – Η καθολική αποδόμηση (Πειραιάς – 7/11/23)

Εικόνα
 Οι ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ και η πειραϊκή αμκε ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ και διοργανώνουν την Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2023 στις 19.00, παρουσίαση του συλλογικού βιβλίου (σε επιμέλεια Γιώργου Καραμπελιά) «WOKE, η αποδόμηση – Έθνος, Φύλο, Φυλή» Συζητούν: Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας, επιμελητής της έκδοσης Νικόλας Δημητριάδης, ιστορικός, συντάκτης του περ. Άρδην Ξενοφών Μπρουντζάκης, συγγραφέας, δημοσιογράφος

ΣΑΝ ΨΕΜΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 63η συνέχεια. Το εκκολαπτόμενο ειδύλλιο)

Εικόνα
Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Με πιάσατε στα πράσα!”, απολογήθηκε. “Δεν πρόλαβα να βγάλω αυτή την απαίσια ποδιά που μου επέβαλε η Αγνή! Ευτυχώς που δεν είστε, και εύχομαι να μην γίνεται ποτέ, πελάτες μου. Άντε να εμπιστευτείς δικηγόρο με τέτοια κωμική αμφίεση!”. Γέλασαν όλοι με την επιτυχημένη διαπίστωση και επιτέλους ο Τέρζόγλου απαλλάχτηκε από την αστεία ποδιά, μένοντας με το λευκό μακό μπλουζάκι και την γαλάζια βερμούδα με τους φοίνικες. Επίσης αστεία κι αυτή, αλλά κανείς δεν την σχολίασε. 

ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

Εικόνα
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ Ξεδίπλωσα απόψε, τα φύλλα της ψυχής μου, μουτζούρες σκαλισμένες σε άγραφο χαρτί. Ενθύμια κι εικόνες, της άχαρης ζωής μου, σφάλματα κι απουσίες, κι ατέλειωτα γιατί. Άπλωσα στο κρεβάτι, της μοναξιάς τις μέρες, τις νύχτες του χειμώνα, που έλειπες εσύ.

Και συ τέκνον Τζόρνταν; (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ (12η συνέχεια. Το απροχώρητο)

Εικόνα
Δείτε εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο  Οι φωνές του ξύπνησαν τη Δήμητρα που έτρεξε να δει τι συμβαίνει. “Τη σκότωσε!”, ούρλιαξε ο Τζόρνταν. “Έτσι ξαφνικά ενώ λογόφεραν! “Ποια;”, απόρησε η Δήμητρα. “Εγώ βλέπω δυο ερωτευμένα παιδιά, που χαριεντίζονται!”. Το περίεργο ήταν πως και ο ίδιος αυτό έβλεπε! Κανένα σημάδι πως είχε προηγηθεί οτιδήποτε παράξενο, εκτός μόνο από τα απορημένα βλέμματα των δυο παιδιών, που αδυνατούσαν να καταλάβουν τι είχε προκαλέσει την έκρηξη του.

ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ (67η συνέχεια, Η κορύφωση)

Εικόνα
Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Με την υπόδειξη της κομμώτριας, η Μαρία αποφάσισε να κόψει το μαλλί της κοντό και να το βάψει καστανόξανθο. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό! Δεν χόρταινε να βλέπει τον καινούργιο της εαυτό στον καθρέφτη.   “Δεν είχα δίκιο;¨”, ρώτησε με καμάρι η κομμώτρια.   “Ναι, είναι πολύ καλύτερα τώρα!”, απάντησε χαμογελώντας. “Μόνο καλύτερα! Μια θεά έγινες αγάπη μου!” Την ίδια ακριβώς άποψη είχε και ο Αλέξανδρος. Άναυδος έμεινε όταν την είδε να μπαίνει στο γραφείο του. “Ω θεοί!”, αναφώνησε. “Ποια είναι αυτή...

Ο Θύμιος έφυγε (Διήγημα)

Εικόνα
 Ο Μανώλης τον θυμόταν που ερχόταν στο πατρικό του – φίλος του πατέρα του ήταν – σχεδόν πάντα πιωμένος. Ήταν ψιλός και αδύνατος, στα όρια της λιμοκτονίας. Στα σκελετωμένα του δάκτυλα κρατούσε πάντα ένα τσιγάρο αναμμένο.  Το χνώτο του μύριζε έντονα ούζο, το μάτι του ήταν θολό, κόκκινο, με τις φλέβες μέσα του πρησμένες έτοιμες να εκραγούν και το βλέμμα του είχε έκφραση επαίτη. Η φωνή του ερχόταν σε απόλυτη αρμονία με την φτωχική και ατημέλητη όψη του. Λεπτή, βραχνή, η οποία έβγαινε πάντα με έναν παρακλητικό τόνο, με την κτητική αντωνυμία να συνοδεύει πάντα την προσφώνηση των φίλων του. Το πρόσωπό του είχε

πλεγμα