ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Όταν άκουσα τη μητέρα σου να λέει στη δική μου, πως το είχες πάρει απόφαση να συνεχίσεις τις σπουδές σου στο εξωτερικό, αισθάνθηκα ένα μαχαίρι να καρφώνεται με δύναμη στα σωθικά μου.   Σ΄έχανα… σ΄έχανα γι΄ακόμη μια φορά… μόνο που αυτή τη φορά δε θα ήταν μια ακόμη αδιάφορη καρακάξα-συμφοιτήτρια, που ήθελες να περάσεις την ώρα σου μαζί της, τώρα ήταν ένα ταξίδι στην άλλη άκρη της γης, ένα ταξίδι που πιθανότατα θα σε κράταγε μακριά μου για πάντα… Ήταν αδύνατο να κρύψω τη στεναχώρια μου, προσπαθούσα να δείχνω αδιάφορη, μα δεν τα κατάφερνα. Χωρίς να το θέλω απομονώθηκα στο μικρό μου καταφύγιο, σε κείνη τη μικρή γωνιά στον

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή  OPEN OFFICE ) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Δυο μέρες μετά έγινε η κηδεία. Σύσσωμο το προσωπικό της εταιρίας, οι μαθητές του εκπαιδευτηρίου και αρκετές δεκάδες ακόμη γνωστών και φίλων έδωσαν το παρόν στο τελευταίο ταξίδι του Φίλιππου. Η Ιουλίτη, ούτε δευτερόλεπτο δεν άφησε από την αγκαλιά της τη Μαρία, που τους εξέπληξε όλους με την αξιοπρεπή στάση με την οποία αντιμετώπισε το τραγικό γεγονός. Κάποιοι σχολίασαν αρνητικά αυτή την συμπεριφορά, όχι όμως η ηγουμένη. Αυτή κατάλαβε αμέσως την πνευματική αλλοίωση που είχε υποστεί, και αν και δεν ήξερε τον λόγο, ήταν σίγουρη πως η παλιά καλή της φίλη επέστρεψε στην Αλήθεια, έστω...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Ὅταν εὑρέθη ὁ πνιγμένος, ἀκριβῶς κάτω ἀπὸ τὸν βράχον τοῦ Κοιμητηρίου, ἀνάμεσα εἰς τὴν Μεγάλην Ἄμμον κ᾿ εἰς τὸν Ταρσανάν, ὀλίγον ἀκόμη ἤθελε νὰ βασιλέψῃ ὁ ἥλιος, ἢ μᾶλλον νὰ κρυφθῇ ὀπίσω ἀπὸ τὸ γεῖτον βουνὸν ἀντικρύ. Τότε αἱ ἀρχαὶ τοῦ τόπου ―ὁ Εἰρηνοδίκης τοῦ πάλαι ποτὲ εἰρηνοδικείου, κι ὁ Νωματάρχης ὁ ἀστυνομεύων― ἀπεφάνθησαν ὅτι ἔπρεπε νὰ μείνῃ ὁλονυχτὶς ἄταφος, ἐπειδὴ ἦτο ἀνάγκη νὰ τὸν σχίσουν οἱ γιατροί, διὰ νὰ βεβαιωθῇ ἂν ἦτον πνιγμένος ἢ δὲν ἦτον. Κ᾿ ἦτον καλῆς ψυχῆς ἄνθρωπος, ὁ συχωρεμένος ὁ Κώστας τοῦ Σταματάκη. Φαίνεται, εἶχε τάξει εἰς τὴν Παναγίαν τὴν Κ᾿νιστριώτισσαν, νὰ τὸν

Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Που θα τον βρω αυτό τον τύπο;”, ρώτησε το Λουκά. “Πρέπει να του κάνω μερικές ερωτήσεις” “Ντίνο Ζησιμόπουλο τον λένε”, του απάντησε μετά από κάποιο δισταγμό. “Τον τελευταίο χρόνο ζει στο πατρικό του σε ένα προάστιο του Βόλου. Έχει εκεί ένα κοσμηματοπωλείο που το κρατούσε πριν ο αδελφός του. Τηλέφωνο του δεν έχω και από ότι ξέρω το έχει κάνει απόρρητο.”. Ο Αργύρης σημείωσε τη διεύθυνση και σηκώθηκε να φύγει. ¨Δεν θα πεις σε κανέναν άλλο, αυτά που είπες σε μένα.”, προειδοποίησε τον Λουκά. “Και στον ανακριτή που θα πάμε, μεθαύριο κατά πάσα πιθανότητα, θα ζητήσω αναβολή για την απολογία σου. Πρέπει να δω πως θα ξεμπλέξεις από αυτή την ιστορία!”

  Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Έβαλε το χέρι στο στήθος του και χάιδεψε το Σταυρό του. Πώς να εξηγούσε την έλξη που είχε νιώσει όταν πρωτοαντίκρισε το όμορφο αγόρι; Πώς να πει με λόγια όσα αισθάνθηκε όταν το είδε να κάνει γυμνό μπάνιο στη λίμνη δίπλα στο μοναστήρι;  Πώς να περιγράψει τις νύχτες που ξαγρυπνούσε με ανήθικες εικόνες να τον βασανίζουν; Κι όμως τελικά πάλεψε τον πειρασμό και δεν ενέδωσε. Προσευχήθηκε, έκλαψε, εξομολογήθηκε και πίστευε πως ξεπέρασε το πάθος του. Μπορεί κάποιες μέρες να επανέρχονταν οι άνομες σκέψεις, όμως τις πολεμούσε με σθένος.  «Ψέματα!», ψέλλισε με σβησμένη φωνή, προσθέτοντας ένα ακόμα κρίμα στην ψυχή του.  «Και με μένα γιατί τα έβαλε;», ξαναρώτησε η Αρχοντούλα. «Πρώτη φορά το είδα και πρώτη φορά με είδε!».

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή  OPEN OFFICE ) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Το επόμενο πρωί με το που έφυγε η Μαρία, η Βαγγελιώ τηλεφώνησε στον ιερέα, που είχε ειδοποιήσει από βραδύς. Σε λίγη ώρα έφτασε σπίτι και συναντήθηκε με τον Φίλιππο. Άκουσε με προσοχή την εξομολόγηση του, του διάβασε την συγχωρητική ευχή και τον μετάλαβε. Με την εμπειρία τόσων χρόνων στη διακονία των ενοριτών του, διέκρινε το τέλος που πλησίαζε, γι αυτό διάβασε μυστικά και την ευχή προς ετοιμοθάνατο. Εντύπωση μεγάλη του έκανε η γαλήνη στο πρόσωπο του παιδιού. Ούτε σε κατά τε...

Η σημερινή μέρα ήταν πολύ πληκτική. Τρεις μέρες είχε να βγει απ’ την γκαρσονιέρα στην οποία έμενε και η ψυχολογία του είχε πέσει όπως και οι αντοχές του οργανισμού του.  Μη μπορώντας να νικήσει εύκολα από μόνος του την ίωση που είχε κολλήσει, έλαβε την συνδρομή μιας καλής δόσης αντιβιοτικού. Η μάχη μαινόταν μέσα του, οι απώλειες ήταν αρκετές και σήμερα δεν είχε διάθεση για τίποτα. Απ’ το πρωί φαινόταν πως ετούτη η μέρα θα πάει χαμένη. Εχθές, παρ’ ότι ο πυρετός δεν τον άφησε να δραστηριοποιηθεί όπως θα ήθελε, είχε καταφέρει να διαβάσει δύο νουβέλες. Εποικοδομητική μέρα είχε σκεφτεί. Ένα συναίσθημα