ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΑΙΓΙΝΑ 1975 Κάθε χωριό στην Ελληνική επικράτεια που σέβεται τον εαυτό του, έχει τουλάχιστον ένα στοιχειωμένο σπίτι. Από αυτό τον κανόνα η Σουβάλα της Αίγινας δεν αποτελούσε εξαίρεση. Ένα παλιό πέτρινο δίπατο σπίτι με τριγωνική κεραμοσκεπή, στον παραλιακό δρόμο που οδηγεί στο εκκλησάκι της Αγίας Σωτήρας, είχε από χρόνια τη φήμη αυτή. Πολλοί ορκιζόντουσαν πως τα βράδια αν τύχαινε να περάσεις από εκεί, πράγμα σπάνιο μιας και όλοι απέφευγαν αυτή τη διαδρομή όσο μπορούσαν, άκουγες γυναικείες κραυγές και ουρλιαχτά. Το σπίτι δεν ήταν ακατοίκητο. Τον τελευταίο καιρό έμενε εκεί η Αρχοντούλα. Τόσο αταίριαστο όνομα

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Είχε να εισπράξει το αντίτιμο της απαίσιας πράξης του, και δεν ήθελε να το καθυστερήσει λεπτό! Μπήκαν για λίγο βαφτισιμιός και νονά να συλλυπηθούν την οικογένεια και έφυγαν κι αυτοί. ”Πολύ κακό αυτό που τον βρήκε τον άμοιρο!”, μονολόγησε η νονά καθώς περίμεναν ταξί. “Παρ΄όλα τα ελαττώματα του, δεν του άξιζε κάτι τέτοιο! Κρίμα.”. Ο Αργύρης δεν μίλησε. Αν και συμπονούσε τον αδελφό του, αυτή η περίεργη συνομιλία του με τον

Δείτε εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ευτυχώς τότε δεν υπήρχε το βάσανο του ολοήμερου σχολείου, και έτσι γρήγορα ξεχνάγαμε την ταλαιπωρία της σχολικής αίθουσας. Αφήναμε τα βιβλία και τα τετράδια, τα πετάγαμε καλύτερα, και τρέχαμε στην αλάνα. Τα μαθήματα θα μας απασχολούσαν το πρωί. Ότι προλαβαίναμε βέβαια να μάθουμε με την τσίμπλα στο μάτι και με το ραδιόφωνο να παίζει στη διαπασών, για να μαθαίνουν οι γονείς τα νέα. Εκείνο το “Ισί Ατέν”, μετά τον Εθνικό ύμνο, τότε το άκουγα σαν “ Η θεία Τένα”! Και ποτέ δεν κατάλαβα τι σκατά ήταν αυτή η θεία, που δεν ήταν καν Ελληνίδα! Τέλος πάντων αυτά είχαν να κάνουν με το αύριο.

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Η Μαριγώ γύρισε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η διαίσθηση της της έλεγε ότι αυτή η επίσκεψη της γιαγιάς δεν ήταν εθιμοτυπική. Σίγουρα κάτι σοβαρό είχε να κουβεντιάσει με την κόρη της. Αποφάσισε να μπει αθόρυβα και να κρυφακούσει. Τρύπωσε από το χαμηλό παράθυρο της κάμαρας της και στάθηκε πίσω από την πόρτα της κουζίνας.  “Και συ ρε μάνα! Τι σου ήρθε να κρατάς τη φωτογραφία μετά από τόσα χρόνια!”, άκουσε τη μάνα της να ρωτάει. “Είδες πως

Ο Λέων ΣΤ’ ο Σοφός (866 – 912) ήταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου από το 886 μέχρι το θάνατό του το 912. Γεννήθηκε το 866 και ήταν γιος του ιδρυτή της Μακεδονικής δυναστείας Βασιλείου Α’. Θα επιχειρήσουμε μια ανάλυση της προφητείας του Λέοντα του Σοφού, όσο μας επιτρέπει η λίγη γνώση που έχουμε πάνω στις προφητείες. “Ο αληθινός και μέγας βασιλεύς, ος κατοικεί εν τω άρθρω τόπω δια το καυστικόν” Όπως βλέπουμε εδώ

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Τον βρήκαν σε ένα από τους διαδρόμους, να καπνίζει. Τίποτα στο πρόσωπο του δεν φανέρωνε την αγωνία που θα ήταν φυσικό να έχει. Τους χαιρέτησε τυπικά και ρώτησε αν ήθελαν κάτι να πιουν. Ήταν φανερά αδυνατισμένος και το κοντοκουρεμένο του μαλλί τον έδειχνε ακόμη πιο αδύνατο. Αυτό όμως δεν αφαιρούσε τίποτα από το όμορφο παρουσιαστικό του. Αντίθετα του προσέθετε μια παιδικότητα που μπορεί να μην συμφωνούσε με τον χαρακτήρα του, όμως του προσέδιδε επιπλέον γοητεία. “Τι σου είπε ο γιατρός;”, ρώτησε η νονά σπάζοντας τη σιωπή. 

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Μετά από τόσο καιρό στην Αθήνα, ήταν η πρώτη φορά που της άρεσε. Περπάτησε πολύ. Μπήκε σε στενά δρομάκια που δεν είχε ξαναπεράσει, ώσπου κουράστηκε πια. Πήρε πάλι το δρόμο πίσω για το σπίτι. Μεσημέριασε και είχε να ετοιμαστεί για το βράδυ. Βυθισμένη στις σκέψεις της, παρά λίγο να πέσει πάνω σε ένα αυτοκίνητο, που ευτυχώς δεν έτρεχε και φρενάρισε αμέσως.  “Στραβομάρα!”, της φώναξε ο οδηγός. “Θα σε σκότωνα