ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Η Όλγα ανακάθισε στο διπλό κρεβάτι και κοίταξε τρυφερά προς το μέρος του Πέτρου. Ανήμερα Χριστούγεννα, έξι η ώρα το πρωί και οι καμπάνες όλων των εκκλησιών καλούσαν τους πιστούς να συμμετέχουν στη χαρά της ενανθρωπήσεως του Θεού και Λόγου.  Μάτι δεν είχαν κλείσει όλη νύχτα. Πράγματα φοβερά είχαν συμβεί τον τελευταίο καιρό από τότε που αποφάσισαν να συγκατοικήσουν. Μέσα το σπίτι ήταν κρύο και πένθιμο με φαντάσματα στους τοίχους, έπιπλα είχαν ξηλωθεί, τα εικονίσματα τα είχε κατεβάσει γιατί τους κοίταζαν άγρια και αυτό ενοχλούσε τον Πέτρο στην δουλειά

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα ” Όχι τώρα”, ίσως αύριο, να τα συζητήσουμε”, απάντησε άτονα και ξανάσβησε το φως. Τελικά κατάφερε να κοιμηθεί μόλις τρεις ώρες, με έναν ύπνο γεμάτο εφιάλτες. Η ώρα ήταν ακόμα πέντε και ο Ερρίκος κοιμόταν μακάρια. Έψαξε στα σκοτεινά τα παπούτσια της, για να μην τον ενοχλήσει και βγήκε αθόρυβα. Στο σαλόνι δεν υπήρχε κανείς άλλος, εκτός από τον νυσταγμένο υπάλληλο στη ρεσεψιόν. Ήθελε απεγνωσμένα έναν καφέ, αλλά όσο κι αν η λέξη είναι διεθνής, όλα τα υπόλοιπα που έπρεπε να πει, δεν είχε ιδέα πως θα τα έλεγε. Τελικά πάλι ο Ερρίκος έσωσε την κατάσταση. Ανήσυχος και αγουροξυπνημένος κατάλαβε πως θα την έβρισκε κάτω. “Πάμε”, της είπε επιτακτικά. “Κάπου θα βρούμε έναν εσπρέσο σ...

Ομήρου Οδύσσεια  σε απόδοση του πολύ καλού φίλου Θανάση Στούπη. Μια επική προσπάθεια που αξίζει να αναγνωριστεί! Εδώ τα προηγούμενα  «Τη μάνα Αντίνοε που όμορφα  παλιά μ’ έχει ταϊσει, χωρίς να θέλει, πως μπορώ ποτέ μου να την διώξω; Ποιος ξέρει, αν ο πατέρας μου πέθανε ή γυρίσει, κι εμένα βρει κατάστηθα του γδικιωμού το τόξο                           140 αν στον πατέρα της εγώ μονάχος μου την στείλω. Πρώτον, απ’ τον πατέρα μου, βαριά θα ’ναι η καμπάνα

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Οι γείτονες και οι συγγενείς που έρχονταν να συλληπηθούν άρχισαν να πληθαίνουν και η Αγγελική με τη Λένα που είχε έρθει κι αυτή για συμπαράσταση, έφτιαχναν τους καφέδες για το συγχώριο. “Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, όμως νομίζω πως αυτό το κάθαρμα που σκότωσε την Ελπίδα το έχω ξαναδεί!, είπε η Λένα στην Αγγελική στην κουζίνα. “Φάτσα που δεν ξεχνιέται εύκολα.”. “Στον Αργύρη το είπες;”, ρώτησε η Αγγελική. ”Όχι στην κατάσταση που είναι. Όταν ηρεμήσει λίγο θα του τον περιγράψω, μήπως θυμηθεί αυτός κάτι”.   Το κουδούνι της εξώπορτας διέκοψε τη σύντομη συνομιλία. Η Αγγελική άνοιξε και βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη, που κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν πολύ ευχάριστη. Ο Δήμος με τη Φροσούλα στέκονταν αμήχανοι και πίσω τους μια άλλη κυρία που δεν γνώριζε. 

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ Γαρδένιες, αγκαλιές, χειροκροτήματα, αυτόγραφα, κόσμος, που σ’ αγαπάει. Όλα, της μιάς βραδιάς, πυροτεχνήματα, γι’ αλλού κινάς, κι η μοίρα αλλού σε πάει. Αφίσες, συναυλίες, αποθέωση, κάθε CD σου, θρίαμβος τρελός.

 Είναι ο Παντελής. Σίγουρα είναι αυτός. Είμαι βέβαιος.  Στέκεται μπροστά από το ταμείο ως συνήθως και περιμένει να έρθει η σειρά του. Περιεργάζεται την ταμία. Παρατηρεί αν είναι γρήγορη ή εξυπηρετεί τους πελάτες με την ησυχία της σαν αργοκίνητο καράβι. Το βλέπω στο προφίλ του. Είναι κάπως ανήσυχος. Ηρεμία δεν έχει μέσα του αυτός ο άνθρωπος. Το μέσα του έχει εκραγεί, η εσωτερική του ένταση αρχίζει να εκδηλώνεται, δε βαστά άλλο την αναμονή και αρχίζει να κινείται σχεδόν σύγκορμος. Το δεξί μάτι του που διακρίνω παίζει, τα βλέφαρα του ανεβοκατεβαίνουν,

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “ Θα μπορούσα να πω το ίδιο, αλλά θα ήταν υπερβολή. Δεν μπορεί να γίνεις πιο όμορφος από ότι είσαι! Έχω ακούσει πως το λένε αυτό για τον Αλέν Ντελόν. Πως είναι τόσο κούκλος που σε θαμπώνει όταν τον δεις από κοντά!”  “Θεέ΄ μου!”, αναφώνησε θεατρικά. “Με βάζεις ίσο με αυτόν τον μύθο;”   “Και κάτι παραπάνω.”, του είπε προκλητικά. “Εσύ είσαι πραγματικός!”   Σηκώθηκε και την αγκάλιασε τρυφερά.   “Ώρα να φεύγουμε. Το στομάχι μου συναγωνίζεται την καρδιά μου, για το ποιος θα κερδίσει! Και φοβάμαι πως την μάχη την χάνει η καρδιά μου!”